I C 1155/23

Sądy powszechne2025-03-10

Sygnatura

I C 1155/23

Data orzeczenia

2025-03-10

Rodzaj

REGULATION

Treść orzeczenia

Pozwem z 27 grudnia 2023 roku D. G. wniósł o zasądzenie od Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. 9 077,40 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie pojazdu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 21 sierpnia 2023 roku oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. W uzasadnieniu podał, że 17 lipca 2023 roku doszło do kolizji w wyniku której uszkodzony został należący do powoda pojazd marki A. o numerze rejestracyjnym (...). Sprawca był ubezpieczony w (...)pozwanego. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność co do zasady jednak zaniżył wartość odszkodowania i wypłacił powodowi jedynie 23 855,44 zł. Powód zlecił niezależnemu rzeczoznawcy weryfikację kalkulacji i wykonanie opinii prywatnej. Ze sporządzonej opinii wynika, że pozwany zaniżył wysokość należnego odszkodowania. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwany podniósł, że przeprowadził postępowanie likwidacyjne dotyczące szkody z 17 lipca 2023 roku W toku przeprowadzonego postępowania strona pozwana przyznała odszkodowanie za koszty naprawy w wysokości 23 855,44 zł. Pozwany wskazał, że powód nie dochodzi rzeczywiście poniesionych kosztów naprawy pojazdu, a jedynie kwoty wynikającej z kalkulacji sporządzonej na prywatne zlecenie, co za tym idzie, do pozwu nie dołączono żadnej faktury za wykonaną naprawę a prywatny kosztorys, który stanowi jedynie dokument prywatny, dowodzi, że określona osoba złożyła oświadczenie w nim zawarte. Pismem z 6 sierpnia 2024 roku powód zmodyfikował powództwo wnosząc o zasądzenie od pozwanego 11 061,34 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie pojazdu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 21 sierpnia 2023 roku Sąd ustalił następujący stan faktyczny: 17 lipca 2023 roku doszło do kolizji w wyniku której uszkodzony został należący do poszkodowanego D. G. pojazd marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Sprawca ubezpieczony był w Towarzystwie (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W., która prowadziła postępowanie likwidacyjne pod numerem (...)-01. D. G. naprawił pojazd tylko w zakresie przystosowania go do jazdy, a następnie sprzedał pojazd za 80 000 zł. dowód: zdjęcia k.32-35, zeznania D. G. k.85. Pismem z 17 sierpnia 2023 roku o numerze szkody (...)-01 towarzystwo ubezpieczeń poinformowało D. G., że za szkodę w pojeździe przyznaje mu odszkodowanie w wysokości 20 899,77 zł brutto na podstawie wykonanej wyceny naprawy. dowód: pismo z 17 sierpnia 2023 roku k.61, kosztorys naprawy k.21-31, 54v-60. Pismem z 6 listopada 2023 roku towarzystwo ubezpieczeń przyznało poszkodowanemu dopłatę do odszkodowania w wysokości 2 955,67 zł brutto, a więc pełna kwota odszkodowania wyniosła wówczas 23 855,44 zł. dowód: pismo z 6 listopada 2023 roku k.19-20, kosztorys k.63-70. Koszt naprawy pojazdu wyliczony przy zastosowaniu części oryginalnych i zachowaniu pełnej technologii wynosił 34 916,78 zł brutto. W kosztorysie naprawy sporządzonym przez rzeczoznawcę pozwanego nie uwzględniono pełnej technologii naprawy, zastosowano części zamiennych o niższej jakości oraz stawkę roboczogodziny, która nie jest stawką rynkową. Nie obejmowała on również materiałów jednorazowych i konserwacji elementów pojazdu po naprawie oraz materiałów spawalniczych i lakierniczych. Dokonanie naprawy zgodnie z tym kosztorysem nie pozwalało na przywrócenie pojazdu do stanu technicznego sprzed szkody. Naprawa pojazdu przy użyciu części oryginalnych i zamienników Q powoduje przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody i nie zwiększa jego wartości z tego tytułu. dowód: opinia biegłego sądowego k.93-99, kalkulacja naprawy biegłego k.100-112; opinia uzupełniająca k. 161-166. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Podstawę prawną powództwa stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 kodeksu cywilnego</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 34;art. 34 ust. 1)">art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a>, zgodnie z którym z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. W celu określenia wysokości odszkodowania należało ustalić wysokość kosztów naprawy samochodu powoda, który doznał uszkodzenia w wyniku kolizji ze sprawcą ubezpieczonym przez pozwanego. Sąd oparł się przy ustalaniu tejże wysokości na opinii biegłego sądowego, która została sporządzona w sposób jasny i czytelny, zgodnie z wiedzą wymaganą przy tej specjalności. Biegły ustalił, że koszt naprawy wyliczony przy zastosowaniu części oryginalnych i zamienników jakości Q wynosi 34 916,78 zł brutto. Koszty przywrócenia pojazdu do stanu sprzed powstania szkody to 34 916,78 zł, w toku procesu likwidacji szkody pozwany wypłacił 23 855,44 zł, zatem do zapłaty pozostało 11 061,34 zł. Sąd oddalił powództwo w zakresie odsetek od kwoty 1 938,94 zł za okres od 21 sierpnia 2023 roku do 13 sierpnia 2024 roku, uznając, że niesłusznym byłoby ustalenie odsetek za okres wcześniejszy aniżeli faktyczne rozszerzenie żądania pozwu, które miało miejsce po dokonaniu wyliczeń przez biegłego. Pozwany nie mógł przecież pozostawać w opóźnieniu od 21 sierpnia 2023 roku w zapłacie kwoty której powód na tamten czas się nie domagał. Sąd orzekł o kosztach w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 kodeksu postępowania cywilnego</a> i zasądził od pozwanego na rzecz powoda 5 367 zł na co złożyły się: 750 zł opłaty od pozwu, 3600 zł wynagrodzenia pełnomocnika procesowego (§ 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych), 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 1 000 zł wpłaconej przez powoda zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego. Jako, że koszt opinii i opinii uzupełniające biegłego w sprawie wyniósł łącznie 1 316 zł, a z zaliczki wpłaconej przez powoda uiszczono 1 000 zł, Sąd w punkcie 4 wyroku nakazał pobrać, zgodnie z zasadą wynikającą z art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, od pozwanego na rzecz na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju 316 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.  J., 10 marca 2025 roku sędzia Łukasz Garbuliński <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> 1) (...) 2) (...) 3) (...) </div>