I OSK 3310/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. i N. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 239/18 w sprawie ze skargi J. K. i N. K. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 10 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 239/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. K. i N. K. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Starosta Olsztyński zezwolił Gminie Purda na realizację inwestycji drogowej dla zadania: "[...]" a decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. orzekł o częściowym przeniesieniu tej decyzji na nowego inwestora - Powiatową Służbę Drogową w Olsztynie. Na podstawie powyższych decyzji działka oznaczona w ewidencji gruntów obrębu [...], gmina Purda numerem [...] o pow. [...]ha, wydzielona liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, stała się z mocy prawa własnością Powiatu Olsztyńskiego. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Starosta Olsztyński ustalił na rzecz J. K. i N. K. – dotychczasowych właścicieli nieruchomości odszkodowania w wysokości 14.683 zł za prawo własności ww. nieruchomości przejętej z mocy prawa na własność Powiatu Olsztyńskiego, na podstawie ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz z dnia [...] czerwca 2017 r. W pkt 2 rozstrzygnięcia organ I instancji zobowiązał Powiatową Służbę Drogową do przekazania ustalonej kwoty odszkodowania na konto B., z tytułu wygaśnięcia hipoteki ustanowionej na nieruchomości przejętej z mocy prawa pod inwestycję drogową. Wskazano, że odszkodowanie podlega zaliczeniu na spłatę świadczenia głównego wierzytelności zabezpieczonej hipoteką wraz z odsetkami. W pkt 3 sentencji decyzji organ I instancji odmówił powiększenia odszkodowania ustalonego w pkt 1 o kwotę równą 5% wartości nieruchomości. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wysokość odszkodowania ustalono w oparciu o operat szacunkowy z dnia 4 maja 2017 r., sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego według stanu nieruchomości z dnia wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej oraz poziomu cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania. Wyjaśniono, że łączna wartość nieruchomości w kwocie 14.683 zł obejmuje wartość gruntu wynoszącą 12.049 zł oraz wartość części składowych w kwocie 2.634 zł. Rzeczoznawca majątkowy określił wartość działki nr [...] przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej, natomiast wycenę części składowych przeprowadził metodą kosztów odtworzenia z zastosowaniem podejścia kosztowego. W treści operatu przedstawiona jest szczegółowo podstawa prawna przyjętych założeń oraz uzasadnienie wyboru podejścia oraz metody i techniki szacowania. Operat został sporządzony zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), dalej jako "u.g.n." oraz zgodnie z wymogami § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Uzasadniając rozstrzygnięcie z pkt 2 sentencji decyzji podniesiono, że według stanu ujawnionego w dziale IV księgi wieczystej [...] nieruchomość obciążona jest hipoteką umowną w kwocie 900.000 zł na rzecz K. (w dniu wydania decyzji B.). Podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1496 ze zm.), dalej jako "specustawa drogowa", jeżeli na nieruchomościach przejętych z mocy prawa pod inwestycję drogową jest ustanowiona hipoteka, wysokość odszkodowania z tytułu wygaśnięcia hipoteki ustala się w wysokości świadczenia głównego wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, wraz z odsetkami zabezpieczonymi tą hipoteką. Odszkodowanie to podlega zaliczeniu na spłatę świadczenia głównego wierzytelności zabezpieczonej hipoteką wraz z odsetkami. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżących w toku postępowania, organ I instancji argumentował, że rzeczoznawca majątkowy nie ma obowiązku zawiadamiania stron postępowania o przeprowadzeniu oględzin nieruchomości, które służą przygotowaniu i opracowaniu operatu, a nie stanowią samodzielnego środka dowodowego. Strona miała możliwość zapoznania się z treścią operatu oraz prawo składania uwag co do jego treści i ustaleń, ale nie wniosła żadnych merytorycznych uwag. Co do zarzutów poruszających problem wydania decyzji wywłaszczeniowej bez wiedzy i zgody skarżących, a także zarzutu, że strona nie była poinformowana o możliwości uzyskania powiększenia wartości odszkodowania o 5%, organ I instancji wyjaśnił, że kwestie te nie mieszczą się w granicach niniejszego postępowania administracyjnego, dotyczącego ustalenia odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. K. i N. K. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko odnośnie prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego stanowiącego podstawę ustalenia wysokości odszkodowania. Dodatkowo wyjaśniono, że błędne jest stanowisko skarżących o konieczności zawieszenia postępowania, a także nie zgodzono się z zarzutem pominięcia stron w postępowaniu dowodowym i niezawiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z udziałem biegłego. Na koniec organ II instancji dostrzegł, że nieruchomość skarżących obciążona jest hipoteką w wysokości 900.000 zł, której biegły nie wykazał w operacie szacunkowym z 4 maja 2017 r. W ocenie organu odwoławczego Starosta Olsztyński powinien był wystąpić na etapie prowadzenia sprawy do autora operatu o skorygowanie opisu stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości. Uchybienie to jednak nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Tym bardziej, że nieuwzględnienie w opinii wpisów dotyczących hipotek wynikało z przeoczenia autora operatu, jak przyznał rzeczoznawca w piśmie z dnia 14 lutego 2018 r., wyjaśniając, że hipoteki obciążające wywłaszczoną nieruchomość nie mają wpływu na wartość rynkową działki nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący powtórzyli zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu. Dodatkowo podnieśli zarzut naruszenia art. 18 ust 1d specustawy drogowej, poprzez jego zastosowanie i nakazanie wypłaty całości odszkodowania na rzecz podmiotu, któremu przysługiwało ograniczone prawo rzeczowe, tj. B., mimo zawarcia w operacie szacunkowym informacji, że ograniczone prawo rzeczowe nie istnieje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę zwrócił uwagę, że organy obu instancji nie miały wątpliwości co do prawidłowości operatu szacunkowego sporządzonego w dniu 4 maja 2017 r. przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego, skarżący również nie kwestionowali ustalonej szacunkowej wartości wycenianej nieruchomości. Tym samym, nie zaistniała podstawa do wystąpienia przez organy administracji do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o ocenę prawidłowości sporządzonego operatu. Sąd podzielił stanowisko organów, że operat został sporządzony zgodnie z wymogami prawa, pomimo omówionego błędu w postaci wskazania przez rzeczoznawcę w opisie stanu prawnego nieruchomości, że brak jest hipotek na nieruchomości. Skarżący nie podnosili w toku postępowania żadnych zarzutów przeciwko ustalonej szacunkowej wartości wycenianej nieruchomości. Nie kwestionowali przyjętej przez biegłego metodologii wyceny, czy doboru nieruchomości porównawczych, a także odtworzenia kosztów części składowych wywłaszczonej nieruchomości, w tym ogrodzenia, posadzonych drzew i krzewów. Argumentowali natomiast, że nie widzą możliwości wniesienia zarzutów merytorycznych w sprawie z uwagi na popełnione ich zdaniem uchybienia proceduralne, tj. przeprowadzenie oględzin działki przez biegłego bez udziału skarżących i zamieszczenie przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym informacji o braku wpisu hipoteki w księdze wieczystej nieruchomości, wbrew rzeczywistej treści tej księgi i obciążeniu nieruchomości faktycznie hipoteką na kwotę 900.000 zł, jak oświadczyli sami skarżący. Zdaniem Sądu, wbrew przekonaniu skarżących, w obu przypadkach nie doszło do naruszeń, które skutkowałyby koniecznością powtarzania postępowania dowodowego i sporządzenia nowego operatu szacunkowego. Jako bezpodstawne Sąd ocenił twierdzenia skarżących o uniemożliwieniu im udziału w postępowaniu o ustalenie odszkodowania i samowoli organu w tym względzie. Takiemu przekonaniu przeczy analiza akt administracyjnych sprawy. Podkreślono również, że zainicjowane przez skarżących postępowanie karne w kierunku art. 233 § 4 k.k., czyli przestępstwa przedłożenia przez biegłego fałszywej opinii, nie stanowi prejudykatu w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż dostrzeżony w operacie błąd, do którego biegły się przyznał i go omówił, nie wpływa w ogóle na szacunkową wartość wywłaszczonej nieruchomości, którą rzeczoznawca majątkowy określił w operacie prawidłowo. Sąd wskazał, że z mocy art. 12 ust. 4c specustawy drogowej ograniczone prawa rzeczowe ustanowione na nieruchomości wygasają z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Zatem jednostka samorządu terytorialnego nabywa prawo własności gruntu przejętego pod budowę drogi wolne od ograniczonych praw rzeczowych. Tym samym, ustanowione uprzednio na gruncie hipoteki nie mogą wpływać na wartość wywłaszczonej nieruchomości, ale wiedza na ten temat jest konieczna z uwagi na treść art. 18 ust. 1d specustawy drogowej. Do akt sprawy został dołączony zupełny odpis Księgi Wieczystej [...], potwierdzający istnienie wskazanej hipoteki. Sami skarżący potwierdzają istnienie tej hipoteki i jej wysokość, czyli okoliczność ta jest bezsporna. W związku z tym, w ocenie Sądu, nie sposób twierdzić, że istnienie hipoteki nie zostało udowodnione i organ I instancji rozstrzygnął sprzecznie ze zgromadzonym materiałem dowodowym o wypłacie odszkodowania na rzecz banku, a nie skarżących. Przyjęty przez organy stan faktyczny jest zgodny z rzeczywistością i organ nie mógł postąpić wbrew dyspozycji art. 18 ust. 1d specustawy drogowej, mimo błędnej informacji w operacie szacunkowym o braku hipoteki, który nie był jedynym dowodem w sprawie. W ocenie Sądu zamierzonego skutku nie mógł też odnieść zarzut uniemożliwienia skarżącym udziału w oględzinach przeprowadzonych przez biegłego. Przede wszystkim skarżąca sprzeciwiła się oględzinom, co jest równoznaczne z brakiem woli w ich umożliwieniu. Po drugie skarżący nie wyjaśniają w ogóle w jakim zakresie ich nieobecność mogła wpłynąć na poczynione przez biegłego ustalenia faktyczne, wszak nie kwestionowali w ogóle opisanego przez biegłego stanu nieruchomości, w tym podlegających wycenie części składowych nieruchomości. Skarżący nie wykazali, że brak ich udziału w oględzinach przeprowadzanych przez biegłego, mógł mieć jakiekolwiek znaczenie dla rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku poinformowania skarżących o prawie powiększenia odszkodowania o 5% szacunkowej wartości nieruchomości, przysługującego z tytułu niezwłocznego wydania nieruchomości, a także zarzutu braku poszanowania art. 12 ust. 4b specustawy drogowej w związku z ustaleniem odszkodowania po upływie dziesięciu miesięcy od uprawomocnieniu się decyzji ZRID, kiedy przepis ten zakreśla termin 30-dniowy, stwierdzono, że okoliczności te nie wypływają na wysokość ustalonego odszkodowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J. K. i N. K., zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 12 ust. 4b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 721) o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania zanim decyzja o zezwoleniu na inwestycję stała się ostateczna; b) art. 11f ust. 5 w zw. z art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454) poprzez ich niezastosowanie i nieprzesłanie stronie zawiadomienia o wydaniu decyzji inwestycyjnej na prawidłowy adres, który powinien być ujawniony w katastrze i pozbawienie strony możliwości wniesienia odwołania od decyzji mającej znaczenie dla jej praw majątkowych; 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na treść wydanego wyroku, a mianowicie: a) art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. i art 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 p.p.s.a. poprzez pozbawienie strony skarżącej możliwości wniesienia odwołania w sprawie. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie; 2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto w piśmie z dnia 10 lipca 2018 r. J. K. i N. K. wnieśli o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc po uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają zatem zawarte w niej podstawy. Związanie podstawami kasacyjnymi polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten jest uprawniony jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego w rzeczywistości istniały. Zakres kontroli wyznacza zatem autor skargi kasacyjnej, wskazując które normy prawa zostały naruszone. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 P.p.s.a. oznacza obowiązek powołania przez skarżącego konkretnych przepisów prawa, którym jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia. W związku z wnioskiem o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie na wstępie należy wskazać, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej rozpoznawana sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), zwanej dalej uCOVID-19. Wyjaśnić trzeba, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany, skoro zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie. W konsekwencji skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że dopuszczalne jest rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym albowiem przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sformułowane zarzuty są niezasadne. Przede wszystkim należy wskazać, że przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie była decyzja Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] lutego 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Olsztyńskiego z dnia [...] listopada 2017 r. ustalającą odszkodowanie w wysokości 14.683,00 zł na rzecz skarżących J. i N. K. za prawo własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu [...], gmina Purda nr [...] o pow. [...]ha przejętej z mocy prawa na własność Powiatu Olsztyńskiego na podstawie decyzji Starosty Olsztyńskiego z dnia [...] grudnia 2016 r. zezwalającej gminie Purda na realizacje inwestycji drogowej pod nazwą "[...]" oraz decyzji Starosty Olsztyńskiego z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie częściowego przeniesienia tej decyzji na nowego inwestora. Natomiast zarzuty skargi kasacyjnej nie dotyczą decyzji w sprawie ustalenia odszkodowania, nie dotyczą zarówno przepisów matarialnoprawnych będących podstawą ustalenia odszkodowania jak i przepisów proceduralnych, które mają zastosowanie w postępowaniu w sprawie ustalenia odszkodowania. W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 4b, art. 11f ust. 5 w zw. z art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 721) o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania zanim decyzja o zezwoleniu na inwestycję stała się ostateczna. Wskazano również na naruszenie § 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Za pomocą powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie chcą zakwestionować prawidłowość doręczenia J. K. decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. zezwalającej Gminie Purda na realizację inwestycji drogowej. Powołane przepisy stanowią: art. 12 ust. 4b decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna; art. 11g ust. 1 od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stronie służy odwołanie do organu wyższego stopnia, którym jest: 1) wojewoda w przypadku wydania decyzji przez starostę; art. 11f ust. 1 decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; zaś powołany § 45 dotyczy aktualizacji operatu ewidencyjnego. Jest rzeczą bezsporną, że przedmiotowe postępowanie dotyczące ustalenia odszkodowania poprzedzone zostało wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i w dacie wydania zaskarżonej decyzji w sprawie odszkodowania, jak również w dacie rozpoznawania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak i w dacie rozpoznawania skargi kasacyjnej decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pozostaje w obrocie prawnym. W takim przypadku organ prowadzący postępowanie w sprawie odszkodowania związany jest pozostająca w obrocie prawnym decyzją o realizacji inwestycji drogowej i nie może samodzielnie dokonywać oceny tej decyzji. Jedynie w sytuacji, gdyby po wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji przez właściwy organ i we właściwym trybie wówczas nie byłoby podstawy prawnej do ustalenia odszkodowania, mimo, że w chwili wszczęcia postępowania odszkodowawczego taka podstawa istniała. Również w postępowaniu w sprawie ustalenia odszkodowania nie mogło dojść do naruszenia § 45 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, który dotyczy aktualizacji operatu ewidencyjnego, albowiem w postępowaniu o ustalenie odszkodowania przepis ten jak i inne przepisy ewidencyjne nie są stosowane, a w konsekwencji w postępowaniu tym przedmiotem kontroli nie może być poprawność wpisów dokonywanych w ewidencji gruntów i budynków w ramach postępowania ewidencyjnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wskazane zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego są niezasadne. Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a. w zw. z art. 145 p.p.s.a. poprzez pozbawienie strony skarżącej możliwości wniesienia odwołania w sprawie, tj. odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie realizacji inwestycji drogowej, która to decyzja zdaniem skarżących kasacyjnie powinna być doręczona wszystkim stronom postępowania na adres wskazany w katastrze. Niezasadność tego zarzutu wynika z niezasadności zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego na co wskazano wyżej. Należy jeszcze raz z całą stanowczością podkreślić, że w postępowaniu w sprawie ustalenia odszkodowania organ nie może badać historii i poprawności wpisów dokonywanych w ewidencji gruntów, a następnie oceniać poprawności doręczenia decyzji w sprawie realizacji inwestycji drogowej, które nastąpiło na adres uwidoczniony w ewidencji gruntów. Na marginesie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że decyzja z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie realizacji inwestycji drogowej nie była doręczana stronom w trybie art. 42-44 k.p.a., natomiast zastosowanie miał tryb określony w art. 49 k.p.a. w zw. z art. 11f ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., a więc zawiadomienie o wydaniu decyzji, a z treścią decyzji strony mogły zapoznać się w siedzibie organu we wskazanym terminie. W takich okolicznościach, mając na uwadze treść zarzutów skargi kasacyjnej oraz związanie Naczelnego Sadu Administracyjnego granicami skargi, skarga kasacyjna jest niezasadna i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. została oddalona.