II SAB/Gl 102/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk,, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi W. H. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 20 sierpnia 2022 r. W. H. (dalej: "skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Śląskiego (dalej: "organ") postępowania w sprawie rozpoznania jego wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. W uzasadnieniu skargi zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej w skrócie: "k.p.a."), poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym oraz wniósł o zobowiązanie do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt administracyjnych, przyznanie sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), ewentualnie wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 3 lutego 2022 r. złożył wniosek o udzieleniu mu zezwolenia na pobyt czasowy. Pierwsza czynność w sprawie została podjęta dopiero w miesiącu marcu 2022 r., kiedy to wyznaczono termin złożenia linii papilarnych (dzień 12 maja 2022 r. godz. 10 30). Kolejną czynnością organu było wezwanie do przedstawienia zgłoszenia do ZUS i stosownych druków ZUS RCA oraz wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy na dzień 16 września 2022 r. Tymczasem w dniu 29 stycznia 2022 r. weszła zmiana przepisów, która zniosła ten wymóg, dlatego uważa, że organ dokonywał czynności nie istotnych dla załatwienia sprawy, tak aby jedynie przedłużyć prowadzenie postępowania, stąd też skarga jest w pełni uzasadniona. Przywołał treść stanowisk wyrażanych w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych, co do rozumienia pojęcia przewlekłego prowadzenia postępowania, wskazując, iż w toku postępowania organ nie dopełnił ciążących na nim obowiązków i nie zawiadomił o zwłoce w załatwieniu jego sprawy. Zwrócił uwagę, że zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie do organów administracji publicznej. Stąd też przyznanie sumy pieniężnej jest swoistym zadośćuczynieniem za przewlekłe prowadzenie postępowania, natomiast wymierzona grzywna powinna przypominać o powinności odpowiedniego organizowania czasu pracy i ustalania priorytetów działania. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że pełnomocnik skarżącego w dniu 22 lutego 2022 r. drogą elektroniczną w drodze EPUAP przesłał wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy równocześnie informując, że ten wniosek w formie papierowej zostanie nadany przez operatora pocztowego. Nastąpiło to dopiero dnia 4 marca 2022 r. (wpływ do Biura Organizacyjno-Budżetowego Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach Oddział Bielsko-Biała w dniu 7 marca 2022 r., a do Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach wniosek ten został przekazany w dniu 8 marca 2022 r.). Wniosek w formie papierowej zawierał braki formalne, dlatego organ zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2354 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.o.c."), pismem z dnia 11.03.2022 r. wezwał skarżącego do osobistego stawiennictwa w dniu 12.05.2022 r. o godz. 10:30, celem złożenia linii papilarnych. Wezwanie nastąpiło zgodnie z uwzględnieniem terminu zawartego w art 105 ust. 2 u.o.c. Korespondencja została prawidłowa odebrana i skarżący uzupełnił wniosek o stwierdzone braki formalne oraz złożył odciski linii papilarnych. Organ zaznaczył, że był zobligowany oczekiwać na przesłanie papierowej wersji wniosku, bowiem przepisy u.o.c. nie dają możliwości prowadzenia postępowania na wniosku wydrukowanym z systemu EPUAP. Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę cudzoziemiec składa na formularzu określonym w art. 106 ust. 1 i 1a u.o.c. W przypadku, gdy wniosek zawiera braki formalne organ wzywa o jego uzupełnienie, co w niniejszej sprawie zostało dokonane. Wezwanie w terminie wcześniejszym mogłoby doprowadzić do uchybienia przepisom rozdziału 9 k.p.a. (wezwania). Z tej też przyczyny należy odrzucić istnienie w rozpatrywanej sprawie przewlekłości postępowania. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego, posiadający poprawnie wypełniony przez skarżącego wniosek już w dniu 22.02.2022 r., mógł w tym samym dniu złożyć go u operatora pocztowego, a nie oczekiwać do dnia 04.03.2022 r., co przyczyniło się niewątpliwie do wydłużenia prowadzenia postępowania. Dodatkowo, w skardze pełnomocnik skarżącego wskazuje datę złożenia wniosku na dzień 03.02.2022 r., natomiast sam skarżący wniosek podpisał dopiero w dniu 4.02.2022 r., nadto pierwsze jego przesłanie do organu nastąpiło w dniu 22.02.2022 r. Ta sytuacja dowodzi, iż pełnomocnik skarżącego nie zachował należytej staranności w formułowaniu zarzutów skargi. Kolejnym etapem postępowania administracyjnego było wystąpienie w dniu 24.05.2022 r. o opinię do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach, Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej w Raciborzu, a w dniu 30.05.2022 r. do Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Katowicach, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 109 ust. 1 u.o.c. W tym samym dniu, tj. 24.05.2022 r., wysłano do pełnomocnika skarżącego wezwanie o uzupełnienie materiału dowodowego o: aktualne zaświadczenie o dochodach, wskazanie aktualnego miejsca wykonywania przez cudzoziemca pracy w Polsce oraz wskazanie zakresu jego pracy, zgłoszenie do ZUS, ostatni druk ZUS RCA z potwierdzeniem przesłania do ZUS. Dokumenty były niezbędne dla ustalenia właściwości organu (por. art. 104 u.o.c.). Na organie spoczywa bowiem obowiązek przeanalizowania akt sprawy również pod kątem faktycznego miejsca wykonywania pracy przez cudzoziemca, a w wypełnionym przez pracodawcę załączniku nr 1 do wniosku o pobyt czasowy z dnia 14.02.2022 r., wskazano miejsce wykonywania pracy Łódź, zgodnie z opinią starosty i zleceniami firmy. Poza tym w aktach sprawy znajduje się informacja starosty, w której wskazano miejsce wykonywania pracy Łódź, ul. Traktorowa 128. Zgodnie z art. 106 ust 2 u.o.c. "składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemiec (...) przedstawia dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy", stąd też prawidłowo poproszono dodatkowo pełnomocnika skarżącego o przedłożenie zaświadczenia o dochodach i ubezpieczeniu zdrowotnym. W tych okolicznościach sprawy nie można zgodzić się z twierdzeniem, że wezwanie miało na celu wywołać przewlekłość postępowania oraz miało charakter czynności pozornej, gdyż termin przedłożenia dodatkowych dokumentów był terminem powiązanym z okresem oczekiwania przez organ na opinie innych organów. Pełnomocnik skarżącego sam w dniu 05.07.2022 r. wniósł prośbę o wydłużenie postępowania na okres 2 tygodni do czasu zgromadzenia dokumentów w sprawie z powodu utrudnień kadrowych pracodawcy. Dokumenty brakujące zostały nadane w dniu 01.08.2022 r., a ich wpływ do Oddziału w Bielsku-Białej Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców nastąpił w dniu 04.08.2022 r., czyli po ustalonym terminie przez samego pełnomocnika skarżącego. Jednocześnie art. 100c ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2022 r. poz. 583 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.p.o.u.") został dodany przez art. 1 pkt 44 ustawy z dnia 8 kwietnia 2022 r. (Dz. U. 2022 r. poz. 830) zmieniającej min. ustawę z dniem 15 kwietnia 2022 r.) i doprowadził do sytuacji, w której w okresie wejścia w życie przepisu od 16.04.2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. bieg terminu na załatwienie spraw m.in. dotyczących zezwoleń na pobyt czasowy w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Kolejny zarzut, odnoszący się do braku dochowania przez organ staranności, nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy. Pełnomocnik skarżącego przesłał dnia 01.08.2022 r. niewypełnione prawidłowo druki ZUS, co było powodem wystąpienie z kolejnym wezwaniem o prawidłowe ich wypełnienie i w konsekwencji wydłużeniem postępowania administracyjnego ale nie z winy organu. Dokumenty, o które wzywał organ, pracodawca udziela bezpłatnie i potwierdzają one fakt dopełnia przez pracodawcę wszelkich formalności związanych z zatrudnieniem. Dokument prywatny, a za taki uważa się wydruk ZUS P ZUA oraz ZUS P RCA sporządzony w wersji elektronicznej lub pisemnej, stanowi dowód na to, że osoba, która je podpisała złożyła oświadczenie w nim zawarte. Z materiału dowodowego, przekazanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z dnia 02.09.2022 r. (wpływ 09.09.2022 r.) za miesiąc maj oraz lipiec 2022 r. wynika brak odprowadzenia przez pracodawcę skarżącego składki z tytułu ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego. Co może świadczyć, o tym że pracodawca nie gwarantuje minimalnego wynagrodzenia, którego wymóg otrzymywania jest określony w art. 114 ust. 1 pkt 5 u.o.c. tym bardziej, że aktualnie posiada zezwolenie na pracę udzielone przez Wojewodę Łódzkiego z dnia 05.03.2021 r. w wymiarze 160 godzin miesięcznie oraz stawkę 19,70 zł/godz. W związku z zaistniałą sytuacją organ zwrócił się do pracodawcy o wyjaśnienie przyczyn zaistnienia przerwy w opłacaniu składek oraz o wykaz miesięcznych wynagrodzeń skarżącego, w okresie od stycznia do sierpnia 2022 r. Mając na uwadze przywołane okoliczności faktyczne następstwem braku staranności pełnomocnika skarżącego było wydłużenie postępowania, który przed przesłaniem dokumentów powinien dokonać ich sprawdzenia pod kątem formalnym. Organ stoi na stanowisku, że w prowadzonym postępowaniu nie doszło do przewlekłości, ani też rażącego przekroczenia terminów do załatwienia sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania oznacza opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, natomiast organ podejmował niezbędne czynności administracyjne bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Natomiast jeśli chodzi o rażące naruszenie prawa ma ono miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określanych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące tę przewlekłość organu (por. wyrok NSA z 08 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 1514/14). Poza tym organ działa na zasadach przewidzianych w k.p.a., a zasada szybkości wyrażona w art. 12 k.p.a. nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa i w konsekwencji naruszać uprawnień procesowych w imię "szybkości" postępowania (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz C.H. Beck 2019). Odnosząc się do kwestii przyznania skarżącemu sumy pieniężnej organ zauważył, że nie zostały przedstawione żadne okoliczności uzasadniające jej przyznanie. Dodatkowo, przepisami ustaw C0V1D-19 (Dz. U. poz. 875) zostały przedłużone z mocy prawa upływające w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii okresy ważności zezwoleń na pobyt czasowy - do 30 dni następującego po dniu odwołania któregoś z tych stanów, który obowiązywał jako ostatni (art. 15 zd ust. 2 ustawy specjalnej). To samo dotyczy przedłużenia z mocy prawa zezwoleń uprawniających do pracy. Następstwem czego skarżący, po złożonym wniosku mógł legalnie przebywać w Polsce i wykonywać pracę, a sam okres trwania całego postępowania nie ma wpływu na utratę przez niego środków finansowych. Przyznanie sumy pieniężnej pełni wobec strony postępowania funkcję kompensacyjną, ma na celu wyrównanie uszczerbku (krzywdy, straty) jakich doznał skarżący na skutek przewlekłości w postępowaniu organu administracji, które to okoliczności powinny zostać wyraźnie wskazane i uzasadnione w treści skargi. Wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca, domagająca się przyznania sumy pieniężnej powinna wykazać zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością. Pogląd ten znalazł odzwierciedlenie również w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 29 kwietnia 202Ir. sygn. akt I SA/Wr 538/20, zasądzona suma pieniężna poza rolą dyscyplinująco-represyjną, powinna pełnić przede wszystkim również funkcję kompensacyjną, będąc swoistym zadośćuczynieniem dla strony za oczekiwanie na zakończenie jego sprawy i ta jej funkcja ma właśnie szczególne znaczenie. Strona, uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, powinna nawiązać do krzywdy wywołanej przewlekłością, bądź bezczynnością i przedstawić argumentację uzasadniającą jej zrekompensowanie. Nie wystarczy ogólnie powołać się na samą okoliczność bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 października 2020r. sygn. akt I SA/Wa 1229/20 wskazał również, że przyznanie przedmiotowej kwoty mogą uzasadniać jedynie szczególne okoliczności sprawy, tj. rażący charakter zwłoki w rozpoznaniu sprawy, jak też obawa, że bez przyznania tej kwoty na rzecz skarżącej wyrok sądu nadal nie zostanie wykonany. Odnosząc się do przyznania sumy pieniężnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 3 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1029/20 podniósł, że "środek ten powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w sytuacji, gdy istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi". Podczas trwania niniejszego postępowania zmianie uległ stan prawny, czego wyrazem jest dodany przez ustawodawcę art. 100c ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 583 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.p.o.u."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W myśl art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także winny podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia. Z punktu widzenia sprawności postępowania znacząca jest zasada szybkości postępowania, wyrażona w art. 12 k.p.a., której realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Z przepisów zawartych w art. 35 § 1-3 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów i dowodów powszechnie znanych albo znanych z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwych do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Przepisy szczególne mogą określać inne terminy załatwiania spraw (art. 35 § 4 k.p.a.). Do terminów na załatwienie spraw nie wlicza się m.in. terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). Przy tym, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Powyższe wynika z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. Zaznaczenia wymaga, że zagadnienie momentu wszczęcia postępowania w przypadku postępowań inicjowanych wnioskami było już przedmiotem pogłębionej analizy, której wyraz dał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości zgadza się z poglądami wyrażonymi w tym orzeczeniu i nie znajduje podstaw do zastosowania art. 269 § 1 p.p.s.a. i odstąpienia od stanowiska wyrażonego w tej uchwale, bowiem braki formalne podania mają istotny wpływ na dalsze prowadzenie postępowania. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego w formie papierowej, inicjujący postępowanie administracyjne, wpłynął do organu w dniu 7 marca 2022 r. (data prezentaty na wniosku). Kwestia ta nie została w żaden sposób podważona przez skarżącego, reprezentowanego przez pełnomocnika. Już w dniu 11 marca 2022 r. organ sporządził pismo, w którym zawiadomił skarżącego o konieczności jego uzupełnienia oraz pouczył o przysługujących mu prawach (k. 28 akt administracyjnych). W odpowiedzi na wezwanie skarżący w dniu 5 maja 2022 r. stawił się osobiście w siedzibie organu i uzupełnił część braków formalnych wniosku. Nie mniej jednak w dacie 5 lipca 2022 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przedłużenie terminu do złożenia dokumentów (k. 55 akt administracyjnych), tym samym trudno uznać za prawidłowe zarzuty podniesione w skardze. Powyższe pozwala na stwierdzenie, iż organ nie dokonywał czynności pozornych, ale precyzyjnie wskazywał, jakie braki zawiera wniosek oraz w jaki sposób należy je usunąć. W tym miejscu należy zaznaczyć, że kolejnym wezwaniem z dnia 11 sierpnia 2022 r. organ wskazał na brak dokumentów pracodawcy skarżącego składanych do ZUS oraz wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 16 września 2022 r., jednakże pełnomocnik skarżącego w tym terminie złożył skargę do tut. Sądu na przewlekłe prowadzenie postępowania. Chociaż braki formalne wniosku mają istotny wpływ na dalsze prowadzenie postępowania. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że aż do wejścia w życie - z dniem 29 stycznia 2022 r. - ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 91; w skrócie dalej: "zm.u.o.c."), mocą której do ustawy o cudzoziemcach dodany został m.in. art. 112a, przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (ówcześnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 35, z późn. zm.; w skrócie jak dotychczas: "u.o.c.") nie określały innych, niż wskazane w k.p.a., terminów załatwienia sprawy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zatem, aż do dnia 28 stycznia 2022 r., termin do załatwienia sprawy zezwolenia na pobyt czasowy wynosił, co do zasady, jeden miesiąc, ewentualnie dwa miesiące w przypadkach szczególnie skomplikowanych. Przenosząc cytowane regulacje na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że zastosowanie określonego w art. 112a u.o.c. przedłużonego do 60 dni terminu na wydanie decyzji w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy uzależnione jest między innymi od tego czy cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim, oraz czy złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione. Co za tym idzie nawet w świetle tej regulacji organ nie jest zwolniony od obowiązku dokonania kontroli formalnej poprawności wniosku cudzoziemca w terminie ogólnym wynikającym z art. 35 k.p.a., dopiero od dnia złożenia wniosku nie zawierającego braków formalnych, względnie uzupełnienia tych braków rozpoczyna bieg się szczególny terminu wskazanego w art. 112a ust. 1 u.o.c. Następnie z dniem 15 kwietnia 2022 r. weszła w życie kolejna regulacja ingerująca w bieg terminów załatwiania spraw administracyjnych dotyczących legalizowania pobytu cudzoziemców na terytorium RP, wprowadzona ustawą z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 830; w skrócie jak dotychczas: "zm.u.p.o.u."), mocą której (art. 1 pkt 44) dodano do ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. poz. 583, z późn. zm.; w skrócie: "u.p.o.u.") przepisy art. 100c, w brzmieniu: "1. W okresie do dnia 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej - w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. 2. Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach w sprawach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne. 3. W okresie, o którym mowa w ust. 1: 1) przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; 2) organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. 4. Zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki." W związku z dodaniem art. 100c u.p.o.u. nie przewidziano w zm.u.p.o.u. żadnych przepisów przejściowych. W uzasadnieniu projektu zm.u.p.o.u. nie wyjaśniono także w żaden sposób powodów wprowadzenia tej regulacji, jak też nie wskazano celów jakie poprzez jej wprowadzenie prawodawca pragnie osiągnąć. Regulacje zawarte w art. 100 u.p.o.u. wykładać należy w ten sposób, że nie wyłączają one dopuszczalności dokonywania przez Sąd administracyjny oceny stanów bezczynności czy też przewlekłości w postępowaniach wskazanych w ust. 1 pkt 1 do 3 tego przepisu toczących się przed wejściem w życie tej regulacji i nadal, a jedynie wprowadzają zawieszenie terminów załatwiania tych kategorii spraw na okres od wejścia w życie ustawy do 31 grudnia 2022 r. i uniemożliwiają podejmowanie wobec organów środków dyscyplinujących z tytułu bezczynności lub przewlekłości zaistniałej w tym okresie, to jest pomiędzy 15 kwietnia 2022 r., a 31 grudnia 2022 r. Przypomnieć trzeba, iż zgodnie z art. 106 ust. 1a pkt 1 u.o.c. cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy załącznik zawierający informacje dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie pracy i pracodawcy użytkownika: a) nazwę lub imię i nazwisko, b) adres siedziby lub miejsce zamieszkania, c) podstawę prawną działalności, nazwę rejestru i numer wpisu w rejestrze, a w przypadku osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej - nazwę dokumentu tożsamości, serię i numer, d) numer PESEL, e) numer REGON. Nadto w myśl art. 106 ust. 1 pkt 3 u.o.c. załącznik ten winien zawierać oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, w przedmiocie niekaralności za przestępstwa i wykroczenia, o których mowa w art. 117 pkt 1. Nadto, zgodnie z art. 106 ust. 1b u.o.c. w przypadku podmiotu powierzającego wykonywanie pracy będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, oświadczenie, o którym mowa w ust. 1a pkt 3, składa osoba działająca w imieniu i na rzecz tego podmiotu. Przywołane wyżej przepisy należy odczytywać w ten sposób, że co do zasady załącznik musi być wypełniony, a więc i podpisany przez podmiot będący przedsiębiorcą powierzającym wykonanie pracy, co wynika tak z jednoznacznego brzmienia art. 106 ust. 1a u.o.c., jak i z faktu iż elementem tegoż załącznika jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o niekaralności pracodawcy za określone przestępstwa i wykroczenia. W kontekście powyższych rozważań Sąd stwierdza, że skoro momentem wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia organowi wniosku w formie papierowej, to w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przewlekłości prowadzenia postępowania. Organ podjął ciążące na nim obowiązki i przewidziane prawem czynności w celu załatwienia złożonego wniosku, w tym doprowadzenia do uzupełnienia jego braków formalnych oraz w dniu 3 października 2022 r. wydał decyzję o udzieleniu skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w okresie od dnia 3 października 2022 r. do dnia 2 października 2025 r. Działał w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, a także zawiadomił o wyznaczeniu nowego terminu do rozpoznania sprawy, w czasie którego pełnomocnik skarżącego złożył skargę do tut. Sądu. W tym stanie rzeczy, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku. Wszystkie powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych znajdują się w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.