I OZ 1153/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 450/19 o odrzuceniu skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], dalej również jako "SKO" lub "Kolegium", decyzją z [...] września 2018 r., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] czerwca 2018 r., nr [...], o odmowie skierowania do innego domu pomocy społecznej. Decyzja Kolegium została wysłana na adres Domu Pomocy Społecznej, w którym przebywał skarżący i odebrana w dniu 10 września 2018 r. W dniu 29 listopada 2018 r. A.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dalej również jako "WSA", wniosek o przyznanie prawa pomocy. W formularzu prawa pomocy zawarł skargę na decyzję Kolegium z [...] września 2018 r. Postanowieniem z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SPP 55/19, skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Następnie postanowieniem z dnia 4 lipca 2019 r., WSA odrzucił skargę A.M. na decyzję Kolegium z dnia [...] września 2018 r., w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, wobec czego podlegała odrzuceniu. Na powyższe postanowienie, pismem z 22 lipca 2019 r., A.M. za pośrednictwem pełnomocnika wniósł zażalenie. Zarzucił w nim naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej jako "p.p.s.a.", oraz art. 53 § 1 p.p.s.a., polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że termin do złożenia skargi dla skarżącego upływał w dniu 10 października 2018 r., podczas gdy skarżący nie odebrał decyzji organu, a z jej treścią zapoznał się dopiero w listopadzie 2018 r., wobec czego skarga została złożona w terminie. W uzasadnieniu wskazano, że jak wynika z zpo, przesyłka nie została doręczona bezpośrednio skarżącemu, który "już wcześniej się skarżył na fakt nieprzekazywania mu korespondencji przez pracowników Domu Pomocy Społecznej w [...]". Skarżący już podczas wizyty w siedzibie Kolegium miał wyrażać chęć złożenia skargi, jednakże z uwagi na "niepełnosprawność oraz fakt, iż z wielkim trudem potrafi jedynie się podpisać należy uznać, że nie mógł jej fizycznie sporządzić. Następnie 24 lipca 2019 r. skarżący złożył osobiście sporządzone pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Zarządzeniem z 23 sierpnia 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do sprecyzowania powyższego pisma, tzn. czy stanowi ono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 4 lipca 2019 r., a jeśli tak, to czy podtrzymuje ów wniosek. Jednocześnie podkreślono, że zażalenie na postanowienie z 4 lipca 2019 r. zostało wniesione w terminie. Pismem z dnia 27 sierpnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego w jednym zdaniu udzielił odpowiedzi, że podtrzymuje ów wniosek. Na skutek powyższego postanowieniem z 19 września 2019 r. WSA odrzucił wniosek o przywrócenie terminu, z uwagi na fakt, że czynność strony została dokonana w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Hipoteza powyższego przepisu powiązana jest z regulacją art. 53 § 1 p.p.s.a. wyznaczającą 30-dniowy termin, liczony od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Powyższy termin procesowy jest więc zachowany, gdy przed jego upływem, skarga strony zostanie wniesiona do sądu lub też, zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddana zostanie w polskim urzędzie pocztowym. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt, skarżący przebywa w DPS-ie w [...], gdzie przebywał również w chwili doręczenia decyzji SKO. Jak wynika z przekazanego przez organ duplikatu zpo odbioru decyzji wydanej [...] września 2018 r., przesyłka zawierająca decyzję Kolegium, została zaadresowana do skarżącego na adres DPS-u, w którym przebywał. Ponadto duplikat ten wskazuje, że przesyłka została odebrana przez skarżącego 10 września 2018 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 10 października 2018 r. Wobec tego wniesienie skargi 29 listopada 2018 r., nastąpiło z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji w tym zakresie, nie zostały w złożonym zażaleniu skutecznie podważone. Zdaniem NSA, wyznaczony pełnomocnik miał wystarczająco dużo czasu, pomiędzy jego wyznaczeniem, a odrzuceniem skargi przez WSA, na podjęcie stosownych działań, jednakże poparł jedynie wniosek skarżącego o przywrócenie terminu na wniesienie zażalenie od postanowienia z 4 lipca 2019 r., i to mimo wezwań przez WSA o sprecyzowanie żądania, sugerujących niezasadność wniosku. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu nie podjął próby przywrócenia terminu do wniesienia skargi do sądu. Twierdzenia jakoby skarżący z treścią decyzji zapoznał się dopiero w listopadzie 2018 r. pozostają gołosłowne. Na tę okoliczność strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu poprzestając na również gołosłownym twierdzeniu, że pracownicy DPS-u nie przekazują skarżącemu adresowanych przez niego przesyłek. Tymczasem jak wynika z duplikatu zpo przesyłki zawierającej decyzję Kolegium, została ona odebrana osobiście przez skarżącego, o czym świadczy złożony podpis. Twierdzenia skarżącego, niepoparte żadnym dowodem, nie mogły więc obalić ustaleń sądu pierwszej instancji co do daty wniesienia skargi. Mimo stosownych pouczeń pracowników organu, pomocy w sporządzeniu wniosku o przyznanie prawa pomocy i woli złożenia skargi wyrażonej we wrześniu 2018 r., nie ulega wątpliwości, że skarga została złożona po terminie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo ustalił, że skarga A.M. została wniesiona z uchybieniem terminu, a wobec tego, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.