II SAB/Wa 529/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Przemysław Szustakiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M.F. na bezczynność Prezesa Sądu [...] przy Krajowej Izbie [...] w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE M.F. w dniu [...] kwietnia 2018 r. skierowała do Prezesa Sądu [...] przy Krajowej Izbie [...] w [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci : 1) kopii wniosku Prezesa Sądu [...] o uchwalenie listy arbitrów obejmującej adwokata A.F. wraz z uzasadnieniem dotyczącym tego adwokata, 2) kopii uchwały Rady [...] o przyjęciu listy arbitrów jak w pkt 1, z uzasadnieniem dotyczącym wymienionego adwokata, 3) kopii indywidualnego wniosku Prezesa Sądu [...] o wpis na listę arbitrów adwokata A.U. wraz z uzasadnieniem, 4) kopii uchwały Rady [...] w sprawie wniosku, o którym mowa w pkt 3, 5) zaanonimizowanych tekstów orzeczeń Sądu [...] w sprawach, w których wymieniony adwokat był członkiem zespołu orzekającego, wraz z uzasadnieniami, 6) w przypadku, gdy dokumentów spełniających kryteria z pkt 1-5 jest więcej niż jeden, proszę o kopie wszystkich takich dokumentów. Prezes Sądu [...] przy Krajowej Izbie [...] w [...] w piśmie z dnia [...] maja 2018 r. poinformował ww., że: 1) żądane informacje nie są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż stanowią one informację o charakterze prywatnym, związane z postępowaniem arbitrażowym osób prywatnych oraz informacje dotyczące aktywności zawodowej danej osoby w prywatnym sądzie arbitrażowym, 2) Sąd [...] przy Krajowej Izbie [...] w [...] nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 dalej jako "u.d.i.p"), ponieważ nie jest organem państwa, ani też podmiotem wykonującym władzę publiczną (zadania publiczne) w zakresie powierzonym przez organy władzy publicznej, nie dysponuje majątkiem publicznym, nie jest również organem samorządu gospodarczego. M.F., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Sądu [...] przy Krajowej Izbie [...] w [...] w sprawie wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Pełnomocnik skarżącej we wniesionej skardze zarzucił, że bezczynność Prezesa Sądu [...] przy Krajowej Izbie [...] w [...] jest wynikiem naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 u.d.i.p, poprzez ich błędna wykładnię polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że żądane informacje nie są informacjami publicznymi oraz, że Sąd [...] przy Krajowej Izbie [...] nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a w konsekwencji pozbawienie skarżącej prawa do informacji publicznej. Pełnomocnik skarżącej podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zobowiązanie Prezesa Sądu [...] przy Krajowej Izbie [...] do rozpoznania jej wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Prezes Sądu [...] przy Krajowej Izbie [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 dalej jako "P.p.s.a."), ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz Prezes Sądu [...] przy Krajowej Izbie [...] kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co nastepuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...), przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Prezesa Sądu [...] przy Krajowej Izby [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2018 r. Zgodnie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz § 1a P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ze stanem bezczynności organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot obowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt 1045/15 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - nsa.orzeczenia.gov.pl). Podkreślić należy, że skuteczność wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie jest uzależniona od wcześniejszego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Z przepisu tego wynika zatem, że jego pozostałe przepisy nie mają zastosowania do innych czynności podejmowanych w trybie powołanej powyżej ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Pomimo, iż warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w przywołanym przepisie, zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. jest wcześniejsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności". Skoro ustawa nie przewiduje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia takiej informacji), to należy uznać, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 - dostępny jw.). Ogólną zasadą, wynikającą z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest dostęp do informacji publicznej. Wszelkie wyjątki od tej zasady winny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości winny przemawiać na rzecz dostępu do informacji publicznej. Podkreślić należy, że prawo dostępu do informacji publicznej jest publicznym prawem każdego, realizowanym na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Należy przy tym wskazać, że zakres stosowania ustawy wytycza tylko dostęp do informacji publicznej nie zaś publiczny dostęp do wszelkich informacji. W myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, realizacja prawa do informacji publicznej jest uzależnione od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek: - przedmiotem żądania udostępnienia informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p.; - adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej na zasadach tej ustawy winien być podmiot obowiązany do jej udostępnienia, tj. zgodnie z art. 4 ust. 1 przedmiotowej ustawy "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", a ponadto organizacje związkowe i pracodawców oraz partie polityczne (ust. 2); - obowiązane do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 3 powołanej ustawy są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 będące w posiadaniu tejże informacji. W świetle powyższych przepisów zadaniem Sądu było ustalenie, czy w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy podmiot, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest podmiotem obowiązanym do jego załatwienia w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. Ustawodawca w ustawie o dostępie do informacji publicznej wyodrębnia podmioty obowiązane do udzielania informacji publicznej według dwóch kryteriów. Pierwsze kryterium ma charakter ustrojowo-organizacyjny i dotyczy każdego, kto podmiotowo stanowi władzę publiczną lub sprawowanie władzy publicznej stanowi przedmiot jego działania. Drugie kryterium posiada charakter funkcjonalny i w związku z tym sama funkcja wykonywania zadań publicznych kwalifikuje dany podmiot prawa do obowiązku udzielania informacji publicznej. Do ustalenia, czy określony podmiot jest obowiązany do udzielenia informacji na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, konieczne jest zbadanie istnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, czy jest to podmiot wykonujący zadania publiczne, po drugie, czy w ramach wykonywania tych zadań wytwarza lub pozyskuje informacje publiczne. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie ulega wątpliwości, że Prezes Sądu [...] przy Krajowej Izby [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o ile jest w jej posiadaniu, a przepisy prawa na to zezwalają. W związku z żądaniem skarżącej udostępnienia informacji w zakresie i formie określonym w jej wniosku należało rozstrzygnąć, czy żądane informacje stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w jej art. 6. W świetle tego przepisu informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nimi zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Jednocześnie na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, władza publiczna lub inny podmiot w niej wskazany obowiązany jest do udzielenia żądanej informacji publicznej, która jest w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy), w sposób i formie wskazanej we wniosku bądź do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia w oparciu o art. 16 tej ustawy. Z odpowiedzi na skargę wynika, że Prezes Sądu [...] przy Krajowej Izby [...] posiada żądane przez skarżącą informacje. Skład orzekający w niniejszej sprawie, po analizie akt sprawy, stwierdził iż Prezes Sądu [...] przy Krajowej Izby [...] zasadnie ocenił że żądane przez skarżącą informacja nie posiadają przymiotu informacji publicznej gdyż, stanowią one informację o charakterze prywatnym, związane z postępowanie arbitrażowym osób prywatnych. Informacja o aktywności danej osoby (adwokata) w sądzie arbitrażowym nie stanowi informacji o sprawach publicznych. W ocenie Sądu pismo Prezes Sądu [...] przy Krajowej Izby [...] z dnia [...] maja 2018 r. było prawidłową reakcją na wniosek skarżącej z dnia [...] kwietnia 2018 r. Z powyższych względów skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż organ nie był bezczynny. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.