I OSK 562/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 22 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 474/20 w sprawie ze skargi Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] w B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 474/20, oddalił skargę Państwowego Gospodarstwa [...] w B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia 31 lipca 2015 r. W. C. wystąpiła do Starosty H. o zwrot wywłaszczonych działek oznaczonych numerami geodezyjnymi [...] o pow. 0,72 ha i [...] o pow. 0,32 ha, położonych w obrębie Ł. gm. N., które stanowiły jej własność. Przedmiotowe działki zostały wywłaszczone decyzją Naczelnika Gminy w N. z dnia [...] lutego 1979 r., nr [...] na rzecz Skarbu Państwa, z przeznaczeniem pod budowę zbiornika wodnego "[...]", zgodnie z decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny z dnia [...] lipca 1976 r., Nr [...], wydaną przez Wojewodę Białostockiego. Powyższą decyzją został zatwierdzony plan realizacyjny zagospodarowania m.in. Zbiornika Wodnego [...]. Następnie, w niniejszej sprawie kilkakrotnie orzekały organy administracyjne, orzekał również Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 923/17, uchylił decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Powiatowego w H. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]. Starosta H. po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] odmówił zwrotu przedmiotowych nieruchomości. Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., znak [...], uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., znak [...], Starosta H. zwrócił na rzecz W. C. nieruchomość oznaczoną przed wywłaszczeniem jako działka nr [...] o pow. 0,32 ha, położoną w obrębie Ł., gm. N., której obecnie odpowiada działka nr [...] o pow. 0,3229 ha (wydzielona z działki nr [...]), stanowiącą własność Skarbu Państwa, będącą w użytkowaniu Gospodarstwa Wodnego [...] w B. oraz zobowiązał W. C. do zwrotu na rzecz Skarbu Państwa zwaloryzowanego odszkodowania w kwocie 2.133,45 zł, a także odmówił zwrotu nieruchomości oznaczonej przed wywłaszczeniem jako działka nr [...] o pow. 0,72 ha, jako wykorzystanej zgodnie z celem wywłaszczenia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Państwowe Gospodarstwo Wodne [...], nie zgadzając się z zaskarżonym rozstrzygnięciem w części dotyczącej zwrotu na rzecz byłej właścicielki nieruchomości oznaczonej na dzień wywłaszczenia jako działka nr [...], obecnie stanowiącej nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...]. Odwołujący się wskazał przede wszystkim, że zwracana nieruchomość leży w czaszy zbiornika wodnego "[...]", a więc została wykorzystana na cel wywłaszczenia, a w konsekwencji nie podlega zwrotowi. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy decyzję Starosty H. z dnia [...] lutego 2020 r. podnosząc, iż mimo wezwania organu I instancji [...] nie wykazały, aby zgodnie z przepisami art. 121 w zw. z art. 135 ust. 1 ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 310), dla zbiornika wodnego "[...] ustalono strefę ochronną. W ocenie organu odwoławczego uzasadnione jest więc twierdzenie, iż strefa ochronna zbiornika nie została ustalona w żadnym dokumencie wydanym na podstawie obecnie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Jej istnienie i zakres wynika jedynie z wewnętrznych ustaleń białostockiego zarządu [...], bowiem nie wynika także z dokumentów planistycznych. Wojewoda podał, że w na działce oznaczonej uprzednio nr geod. [...](obecnie nr [...]) nie powstała żadna z inwestycji stanowiących cel wywłaszczenia i jest ona porośnięta trawą, krzakami i pojedynczymi drzewami. Także odwołujący się w żaden sposób nie uprawdopodobnił realizacji celu wywłaszczenia na zwracanej nieruchomości. Nie przedstawił przeciwdowodu, który mógłby świadczyć o błędach w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ I instancji. Zdaniem organu błędne jest twierdzenie odwołującego się, iż nieruchomość ta stanowi część czaszy zbiornika, która to stanowi obszar poniżej rzędnej 147 m n.p.m. oraz jest zakwalifikowana w ewidencji gruntów i budynków jako wody płynące. Czaszę zbiornika stanowi nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], oznaczona w planie jako Wp (wody płynące). Działka nr geod. [...], z której wydzielono zwracaną działkę nr geod. [...], zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy wypisem z rejestru gruntów, nie stanowi wód płynących. Natomiast, działka nr geod. [...], oznaczona jest symbolem RIVa. Wykonując zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Białymstoku z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 923/17, wydanego w niniejszej sprawie, organ odwoławczy przeanalizował treść Uchwały Nr XLIV/502/2010 Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 23 sierpnia 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. Nr 236, poz. 2859), w sprawie zmiany Rozporządzenia Nr [...] Wojewody Podlaskiego z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]". Przepisy tam wskazane dotyczą linii zabudowy wskazując, że nie może być niższa od naturalnej rzędnej terenu 147,00 m n.p.m., ale dotyczy to jedynie ustalenia linii zabudowy wzdłuż granic zbiornika, a więc kwestii dotyczących prawa budowlanego. Podobnie przepisy ustawy prawo wodne nie zawierają normy skutkującej zakazem zwrotu nieruchomości, zaś wskazane w wyroku przepisy tej ustawy dotyczą kwestii zagospodarowania i wykorzystania terenów przyległych do powierzchniowych wód publicznych, nie zaś kwestii ich własności. Na marginesie organ zauważył, iż Gmina N. dokonała w ostatnim czasie, w trybie przetargu, sprzedaży nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością zwracaną na rzecz osób fizycznych, co potwierdza zbędność tych nieruchomości do realizacji celu wywłaszczenia. Sprzedano działki nr: [...], wystawione na sprzedaż były także działki nr [...] do [...]. Są to działki leżące w takiej samej odległości od granic zbiornika, jak działka oznaczona obecnie nr [...] (wcześniej [...]). Jeżeli więc nie było przeszkód do sprzedaży tych nieruchomości na rzecz osób fizycznych, to logiczną konsekwencją powinno być umożliwienie zwrotu nieruchomości położonej w takim samym oddaleniu od czaszy zbiornika na rzecz jej byłej właścicielki. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii wydania decyzji odmawiającej zwrotu nieruchomości w innej sprawie, która została rozpoznana przez NSA, organ II instancji podniósł, że działka ta w większości leżała w czaszy zbiornika wodnego "[...]". Końcowo Wojewoda wskazał, że inwestycja stanowiąca cel wywłaszczenia została zrealizowana na części wywłaszczonej od W. C. nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,72 ha, a więc poprzednia właścicielka nie może skutecznie dochodzić zwrotu tejże nieruchomości. Nie zrealizowano natomiast celu wywłaszczenia na nieruchomości, oznaczonej obecnie jako działka nr [...] i ta nieruchomość słusznie podlega zwrotowi na rzecz byłej właścicielki. Na w/w decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyło Państwowe Gospodarstwo Wodne [...] Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 474/20, oddalił skargę. Sąd I instancji, w nawiązaniu do zaleceń zawartych w wydanym w sprawie wyroku z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 923/17, stwierdził, że zasadniczą kwestią w sprawie jest ustalenie realizacji celu wywłaszczenia oraz tego, czy przedmiotowe działki znajdują się w czaszy zbiornika. W ocenie Sądu I instancji organy zasadnie przyjęły, iż w przypadku działki oznaczonej na dzień wywłaszczenia nr geod. [...], cel wywłaszczenia został zrealizowany, a co za tym idzie niemożliwy jest zwrot tej nieruchomości na rzecz jej byłej właścicielki. Sąd wskazał, że zgodnie z protokołem z wizji w terenie, a także z dołączoną do akt sprawy mapą podziałową (k. [...] akt admin), działka oznaczona na dzień wywłaszczenia nr geod. [...] w przeważającej części pokryta jest wodą, zaś jej "nadbrzeżny" fragment porośnięty jest trawą oraz rosnącą dziko roślinnością. Została więc ona wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia, jakim była budowa zbiornika wodnego "[...]. W ocenie Sądu nie ma przy tym większego znaczenia w tym zakresie ustalenie rzędnych przestrzeni wody czaszy zbiornika, bowiem działka w części pokryta wodą, uzasadnia wykorzystanie jej zgodnie z celem wywłaszczenia, co potwierdza wpis do rejestru gruntów działki nr [...], określając ją jako grunty pod wodami powierzchniowymi. Z uwagi na zarzuty skargi Sąd przypomniał, że przedmiotowa działka nr [...] stanowi część działki nr [...] i część działki nr [...] (podobnie jak w dawna działka nr [...] w sprawie, na którą powołuje się strona skarżąca o sygn. akt I OSK 550/17). W ocenie Sądu przypomnienie to jest konieczne, aby uwypuklić stronie skarżącą różnicę między sprawą niniejszą, a sprawą rozpoznaną przez NSA pod sygn. akt I OSK 550/17. W wyroku WSA w Białymstoku z dnia 15 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 728/16 oddalono bowiem skargę w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości (w której NSA oddalił skargę kasacyjną w sprawie sygn. I OSK 550/17) i podniesiono, że była działka nr [...] weszła w skład nieruchomości nr [...] o powierzchni 160,83 ha zajętej pod wodę oraz nr [...] o powierzchni 19,1999 ha przylegającą do niej. Sąd podkreślił, że ustalenia, czy działka ta mieści się dokładnie w rzędnych przestrzeni wody czaszy zbiornika wodnego nie ma znaczenia, bowiem nie ulega wątpliwości, że część działki leży pod wodą, a część zajmuje teren bezpośrednio przyległy do samego zbiornika (wody), który służy zbiornikowi, nawet, jeśli nie jest w jakiś szczególny sposób zagospodarowany. Podano ponadto, że NSA utrzymując zaskarżony wyrok w dniu 10 sierpnia 2017 r. (sprawa I OSK 550/17) wskazał, że "czaszę zbiornika tworzą grunty bezpośrednio pokryte wodą do rzędnej maksymalnego piętrzenia 145 m n.p.m. oraz pas przyległy do wody tworzący strefę ujemnego wpływu. Sąd I instancji wskazał, że o tym, iż przedmiotowa działka znajduje się w czaszy zbiornika wywieść można z pism WZMiUW, a w sposób pośrednio potwierdza opracowanie pt. "Strefa ochrony sanitarnej pośredniej zewnętrznej i wewnętrznej wokół zbiornika wodnego [...] na rz. N., gm. M., gm. N" z września 1998 r., z którego wynika, że "granica wewnętrznego terenu ochrony zbiornika "[...]" powinna zostać przyjęta według linii wykupu gruntów, którą ustalono podczas budowy i jego napełniania, gdyż obszar ten stanowi strefę niekorzystnego oddziaływania zbiornika na tereny przyległe, wykupiony pas gruntu zagrożony jest podtopieniem i nadmiernym uwilgotnieniem". Sąd Wojewódzki podkreślił, że w niniejszej zaś sprawie takiego opracowania nie ma, ale opierając się na uzasadnieniu wyżej przytoczonego wyroku, Sąd I instancji wskazał, że NSA uznał, iż zarówno teren pod wodą, jak i tereny przyległe (strefa buforowa) mogą wchodzić w czaszę zbiornika, co potwierdza zwrot z opracowania "granica wewnętrznego terenu ochrony zbiornika "[...]" powinna zostać przyjęta według linii wykupu gruntów. Takie było pierwotne zamierzenie, co jest uzasadnione tym, że zbiornik wodny powinien mieć pas przyległy do wody – strefę ochronną, która jest zagrożona podtopieniem i nadmiernym uwilgotnieniem, co również wynika z ustawy Prawo wodne. Sąd wskazał, że podobnie wypowiedział się WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 37/19 (sprawa również dotyczyła zwrotu działki nad zbiornikiem wodnym [...] wskazując, że niczego istotnego nie wnosi do oceny stanu faktycznego sprawy dowód z dokumentu w postaci fragmentu opracowania: "Strefa ochrony sanitarnej pośredniej zewnętrznej i wewnętrznej wokół zbiornika wodnego [...]" z 1998 r. Ze złożonego dokumentu nie wynikało, aby działka wchodziła w skład strefy ochronnej, a jeśli nawet tak by było, to nie jest równoznaczne z wykorzystaniem działki na cel wywłaszczenia. Świadczą o tym działania samej skarżącej Gminy po 1998 r., która sprzedała nie tylko nieruchomości sąsiednie, ale ogłosiła przetarg także na sprzedaż spornej nieruchomości. Zatem skoro nie istniały przeszkody prawne do dokonania sprzedaży, to nie istniały również do zwrotu nieruchomości na rzecz spadkobierców byłego właściciela. Przedmiotowa działka jest położona w granicach rzędnych od 145.30 m. n.p.m. do 145.9 m n.p.m. Działka nr geod. [...], z której wydzielono zwracaną działkę nr geod. [...] zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy wypisem z rejestru gruntów, nie stanowi wód płynących. Natomiast sama zwracana działka nr geod. [...] oznaczona jest symbolem RIVa, grunty orne. Strona skarżąca podnosi, że część terenu jako pas przyległy do wody tworzy strefę ujemnego wpływu, która zagrożona jest podtopieniem i nadmiernym uwilgotnieniem, tym samym mieści się w czaszy zbiornika. Strefę ujemnego wpływu, a tym samym granice czaszy zbiornika wyznaczają warstwice: (-) 145.50 m n.p.m. (Max PP + 0.50 m), gdy pas terenu wzdłuż brzegu stanowią użytki zielone, (-) 146.00 m n.p.m. (Max PP + 1.00 m), gdy pas terenu wzdłuż brzegu stanowią grunty orne, (-) 147.00 m n.p.m. (Max PP + 2.00 m ), gdy pas terenu wzdłuż brzegu jest terenem zabudowanym. Według skarżącego przedmiotowa nieruchomość oznaczona przed wywłaszczeniem numerem [...] o pow. 0,32 ha w całości znajduje się w strefie ochronnej (buforowej) na działce nr [...], gdzie może być realizowane nadpiętrzenie do rzędnej 145,50 m n.p.m. Odnosząc się do powyższego Sąd I instancji podkreślił, że maksymalny poziom piętrzenia zgodnie z decyzją Marszałka Województwa Podlaskiego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] wynosi 145,00 m n.p.m., a zatem przy normalnym użytkowaniu przedmiotowa działka (rzędne 145.30 m. n.p.m. do 145.9 m n.p.m.) znajduje się powyżej i nie dojdzie do jej zalania (nadpiętrzenie do rzędnej 145,50 m n.p.m.), a nie zatem jak podnosi skarżący do rzędnej 147 m n.p.m. Ponadto zgodnie z poziomem piętrzenia wykazanym w skardze w poszczególnych latach, poziom ten stale maleje i w 2020 r. wynosił zaledwie 143,55 m n.p.m. (k. 6). Powyższe ustalenia nie dają zatem w ocenie Sądu podstawy do uznania, że działka nr [...] znajduje się w strefie ochronnej, która niewątpliwie powinna być ustanowiona. Zdaniem Sądu, organ I instancji wykonując zalecenia organu odwoławczego podjął działania w celu ustalenia istnienia i zasięgu strefy ochronnej zbiornika wodnego "[...]", na którego istnieniu opiera głównie swoje zarzuty skarżący. Wskazano, że zgodnie z art. 121 w zw. z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne, strefa ochronna stanowi obszar ustanowiony, na którym obowiązują nakazy, zakazy i ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów oraz korzystania z wód. Zgodnie z w/w art. 135 ust. 1 strefę ochronną obejmującą: 1. wyłącznie teren ochrony bezpośredniej ustanawia właściwy organ [...] w drodze decyzji; 2. teren ochrony bezpośredniej i teren ochrony pośredniej ustanawia wojewoda w drodze aktu prawa miejscowego. Sąd podał, że Starosta H., pismami z dnia 19 września 2019 r. oraz z dnia 9 grudnia 2019 r. zwrócił się do [...] o udzielenie informacji, czy dla zbiornika wodnego "[...] ustalono strefę ochronną zgodnie z art. 121 w zw. z art. 135 ust. 1 ustawy Prawo wodne. W odpowiedzi na powyższe pismo, [...] pismem z dnia 25 lutego 2020r. poinformowały, że w myśl art. 120 ustawy Prawo wodne, "strefy ochronne" ustanawia się dla ujęć wodnych, natomiast dla zbiorników wód śródlądowych ustanawia się "obszary ochronne". Dla zbiornika wodnego "[...]" nie ustalono strefy ochronnej zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami. Podkreślono jednocześnie, że dla zbiornika wodnego [...] nie prowadzono działań związanych z ustanowieniem również obszaru ochronnego. Wobec tego Sąd stwierdził, że organ odwoławczy trafnie ustalił, iż w stosunku do zbiornika wodnego [...] strefa ochronna zbiornika, czy też obszar chroniony (taka wymagana jest forma w stosunku do zbiornika wodnego), nie została ustalona w żadnym dokumencie wydanym na podstawie obecnie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Jej istnienie i zakres wynika jedynie z wewnętrznych ustaleń białostockiego zarządu [...], bowiem mimo wezwania strona nie wykazała z czego wynika strefa ujemnego wpływu określona warstwicami w zależności od charakteru gruntów. W pismach wysyłanych przez odwołującego się w toku sprawy nie wskazano, na jakiej podstawie ustalono rzędne wysokości określające terytorialny zakres tzw. stref ochronnych. Strefa taka nie jest też przewidziana w dokumentach planistycznych. Zatem Sąd przychylił się do stanowiska organu, że zakres strefy ochronnej (obszaru chronionego), choć zgodnie z Prawem wodnym powinien zostać ustanowiony, nie został w żaden sposób oficjalnie uregulowany, co potwierdza strona skarżąca podnosząc kosztowność i skomplikowaną procedurę ustanowienia obszaru chronionego (strefy buforowej). W ocenie Sądu z jej domniemanego istnienia i zasięgu nie można jednak wywodzić niekorzystnych skutków prawnych dla byłego właściciela nieruchomości. Sąd podkreślił, że ogromne znaczenie ma, że poza istnieniem strefy ochronnej odwołujący się nie wskazują żadnych innych przesłanek, które stanowiłyby przeszkodę do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Zdaniem Sądu, w tym zakresie również nie można mówić o naruszeniu przepisów ustawy Prawo wodne wykazanych w skardze, które w znacznej mierze określają uprawnienia Skarbu Państwa, a pośrednio [...] w stosunku do wód publicznych, czy też zakazów w stosunku do nieruchomości przyległych do wód (np. art. 232 Prawa wodnego). Sąd podkreślił przy tym, że w skardze nie wykazano, poza wskazaniem konkretnych przepisów, na czym to naruszenie prawa polega. W ocenie Sądu I instancji, zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w zapadłym na gruncie niniejszej sprawy wyroku z dnia 22 marca 2018 r., organy przeanalizowały także miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zespołu rekreacyjnego "[...]" nad zbiornikiem [...], zatwierdzony uchwałą nr XVIII/161/01 Rady Gminy N. z dnia 24 kwietnia 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego nr 14, poz. 270 z dnia 30 maja 2001 r.), gdzie nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], z której wydzielono zwracaną działkę, jest przeznaczony głównie dla potrzeb sportów wędkarskich z towarzyszącymi urządzeniami sportowo – rozrywkowymi i obwoźnymi lub tymczasowymi urządzeniami handlowo – gastronomicznymi, biwakowymi i sanitarno – higienicznymi, co oznacza tyle, że każdy właściciel będzie mógł na tej działce realizować zamierzenie jedynie w takim zakresie, jak pozwala na to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a nie ma to wpływu na zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Potwierdza to także zaświadczenie Urzędu Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2017 r. Ponadto, Sąd wskazał, że okoliczności wykorzystania działki niezgodnie z celem wywłaszczenia potwierdzają również pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – Podlaskiego Oddziału Regionalnego z dnia [...] sierpnia 2017r., w których poinformowano o składaniu wniosków o płatności w ramach wsparcia bezpośredniego w latach 2012 – 2014 na działkę oznaczoną numerem [...], na obszarze wskazanym w załączniku do pisma z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], co świadczy o wykorzystywaniu działki w sposób rolniczy, zgodnie z wpisem do ewidencji (grunty rolne), a tym samym niezgodny z celem wywłaszczenia. Okoliczność ta może nie jest istotna, ale w połączeniu z pozostałym zgromadzonym materiałem daje obraz nie zrealizowania celu wywłaszczenia. W ocenie Sądu I instancji, wykonując zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Białymstoku z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 923/17, wydanego w niniejszej sprawie, organ odwoławczy przeanalizował także treść Uchwały Nr XLIV/502/2010 Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 23 sierpnia 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. Nr 236, poz. 2859, dołączona do akt orangu II instancji), w sprawie zmiany Rozporządzenia Nr [...] Wojewody Podlaskiego z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]". Zgodnie z § 1 ust. 1 uchwały, w § 5 ust. 2 rozporządzenia dodaje się pkt. 4 w brzmieniu: "4) tereny pod budownictwo rekreacyjne i turystyczne w okolicy zbiornika wodnego [...] – z zastrzeżeniem, że linia zabudowy nie może być niższa od naturalnej rzędnej terenu 147,00 m n.p.m. z następującymi uwarunkowaniami: - wszystkie obiekty letniskowe zostaną podłączone do kanalizacji sanitarnej, - tereny o niższych rzędnych położone wzdłuż granicy wywłaszczeń (w pasie pomiędzy granicą wywłaszczeń a rzędną 147,00 m n.p.m.) nie będą w sposób sztuczny kształtowane, aby osiągnąć rzędną wyższą od 147,00 m n.p.m.". Zdaniem Sądu, trafnie organ odwoławczy uznał, że przepis ten dotyczy ustalenia linii zabudowy wzdłuż granic zbiornika, a więc kwestii dotyczących prawa budowlanego. Uregulowanie to dotyczy każdorazowego właściciela nieruchomości, niezależnie od tego, czy właścicielem tym jest Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, czy też osoba fizyczna, tak samo jak i obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten nie zawiera żadnej normy zakazującej zwrotu nieruchomości położonych poniżej wskazanej rzędnej, a jedynie zakaz jej zabudowy i kształtowania sztucznie terenów poniżej określonej rzędnej, aby osiągnąć rzędną wyższą niż 147,00 m n.p.m. Nie stanowi zatem negatywnej przesłanki zwrotu nieruchomości stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania. Dalej Sąd uznał, że stanowisko organów w zakresie prawidłowości zaskarżonych decyzji, a zatem również zgodności z art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1 i 2 u.g.n. potwierdzają przedstawione argumenty, a także fakt, że Gmina N. dokonała w ostatnim czasie, w trybie przetargu, sprzedaży nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością zwracaną na rzecz osób fizycznych, co wskazuje zbędność tych nieruchomości do realizacji celu wywłaszczenia, ale także brak istnienia strefy buforowej (obszaru chronionego), który ma zapewnić realizację celów statutowych strony skarżącej. Wskazano, że sprzedano działki nr: [...], wystawione na sprzedaż były także działki nr [...]. Są to działki leżące w takiej samej odległości od granic zbiornika, jak działka oznaczona obecnie nr [...] (wcześniej [...]), a nawet bliżej. Zdaniem Sądu, jeżeli więc nie było przeszkód do sprzedaży tych nieruchomości na rzecz osób fizycznych, to logiczną konsekwencją powinno być umożliwienie zwrotu nieruchomości położonej w takim samym oddaleniu od czaszy zbiornika na rzecz jej byłej właścicielki. Okoliczności te obrazują mapki znajdujące się w aktach sprawy, z których wyraźnie widać, że wywłaszczone działki nr [...] usytuowane są naprzeciwko siebie, po obu stronach ulicy wiejskiej, która do chwili obecnej istnieje na gruncie i jest wykorzystywana jako droga dojazdowa. Stanowi też niejako granicę oddzielającą zbiornik wodny oraz jego otoczenie od pozostałych gruntów, które nie były i nie są wykorzystywane zgodnie z celem wywłaszczenia (między innymi działka nr [...] znajdująca się po drugiej stronie drogi i nie mająca styczności de facto z linią brzegową, czy strefą buforową). Odnosząc się do podniesionej kwestii wydania decyzji odmawiającej zwrotu nieruchomości, oznaczonej na dzień wywłaszczenia jako działka nr [...] (wyrok NSA sygn. akt I OSK 550/17), Sąd raz jeszcze zaznaczył, że została ona wydana w nieco innych okolicznościach faktycznych, bowiem działka ta w większości leżała w czaszy zbiornika wodnego "[...]", co potwierdza również wyrok WSA w Białymstoku w sprawie II SA/Bk 37/19 oraz w sprawie II SA/Bk 602/18, w których zwrócono wywłaszczone nieruchomości. Sąd podkreślił przy tym, że organ właściwy w sprawie zwrotu rozpatruje każdą sprawę odrębnie, oceniając każdorazowo okoliczności faktyczne i prawne zaistniałe w konkretnym postępowaniu. Zdaniem Sądu organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy w sprawie, zaś zgromadzone dowody są wystarczające do oceny niniejszego stanu faktycznego. Inwestycja stanowiąca cel wywłaszczenia została zrealizowana na części wywłaszczonej od W. C. nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,72 ha, a więc poprzednia właścicielka nie może skutecznie dochodzić zwrotu tejże nieruchomości. Nie zrealizowano natomiast celu wywłaszczenia na nieruchomości, oznaczonej obecnie jako działka nr [...] (dawnej [...]) i ta nieruchomość słusznie podlega zwrotowi na rzecz byłej właścicielki. Sąd stwierdził organy administracji przeprowadziły szczegółowe, wszechstronne i wnikliwe postępowanie zmierzające do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, wykonując wszystkie zalecenia wskazane w wyroku sygn. II SA/Bk 923/17. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o merytoryczne rozpoznanie skargi, w przypadku uznania, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 188 p.p.s.a. Ponadto, wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zrzeczono się rozprawy. I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 75, art.77, art. 80 K.p.a., poprzez nierzetelne rozpoznanie istoty sprawy skutkujące wydaniem przedmiotowej decyzji z rażącym naruszeniem prawa i tym samym pozostawienie w obrocie prawnym decyzji administracyjnej obarczonej wadą prawną. Skarżący zarzuca naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. odnoszących się do zebrania, rozpatrzenia oraz dokonania oceny przez organ zebranego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania. Skutkowało to błędnym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie polegającym na tym, iż stwierdzono, że przedmiotowa nieruchomość nie znajduje się w czaszy zbiornika a co za tym idzie, że w stosunku do niej cel wywłaszczenia nie został zrealizowany. II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1. art. 136 ust. 3, art.137 ust. 1 i ust. 2 u.g.n., poprzez uznanie przez Sąd rozpatrujący sprawę, iż zachodziły przesłanki do zastosowania tych przepisów i utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji pomimo tego, iż cel wywłaszczenia został zrealizowany, a przedmiotowa działka znajduje się w czaszy zbiornika i jako taka jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania zbiornika wodnego [...] i wykonywania zadań statutowych Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B., 2. art. 120 pkt 2, art. 139, art. 140, art.141, art. 212 ust.2, art. 218 ust.3 i ust.5, art. 232 ust. 1, art. 240 ust.3 pkt 11 w zw. z art. 258 ust. 8, art. 529, art. 530 ust.2, art. 165, art. 188 ust. 1 i ust.6, art. 192 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne oraz art. 21a u.g.n., poprzez ich niezastosowanie, co spowodowało wydanie skarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, 3. art.121 pkt 1 w zw. z art. 135 ust 1 ustawy Prawo wodne, poprzez ich zastosowanie, chociaż w niniejszej sprawie nie mają one zastosowania albowiem strefę ochronną – zgodnie z art. 120 pkt 1 ustawy Prawo wodne – ustanawia się wokół ujęć wody, zaś w niniejszej sprawie mamy do czynienia nie z "ujęciem wody", a ze "zbiornikiem wód śródlądowych", do którego ma zastosowanie art. 120 pkt 2 Prawa wodnego mówiący o "obszarze ochronnym" uregulowanym odrębnie od "strefy ochronnej". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organy nie zastosowały się do zaleceń zawartych w zapadłym w sprawie wyroku WSA w Białymstoku z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 923/17. Wskazano, że nie uwzględniono argumentacji prawomocnego wyroku NSA sygn. akt I OSK 550/17 z dnia 10 sierpnia 2017 r. Podniesiono, że pomimo tego, iż wyrok ten został przywołany w skarżonym wyroku WSA to Sąd skupił się na próbie uwypuklenia różnicy między sprawą zwrotu nieruchomości Pani C. a Panu S. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd błędnie zinterpretował położenie tych działek, ponieważ obydwie działki położone są w strefie wywłaszczonej (buforowej) w pasie przyległym do wody tworzącym strefę ujemnego wpływu – inaczej ujmując, w strefie ujemnego oddziaływania spiętrzonej wody zbiornika. Sprawy zwrotu tych nieruchomości są analogiczne, nie ma tu żadnej różnicy. Wskazano, że jak wynika z załączonych map, sporna działka znajduje się w "granicy wewnętrznego terenu ochrony zbiornika [...] przyjętej według linii wykupu gruntów (granica ta zaznaczona jest kolorem czerwonym), którą ustalono podczas budowy i jego napełnienia". Zatem – w ocenie skarżącego kasacyjnie – w stosunku do niej mają również zastosowanie argumenty i dowody ujęte w prawomocnym wyroku sygn. akt I OSK 550/17. Podano, że w powyższej kwestii nic do chwili obecnej nie uległo zmianie, a przyjęte w opracowaniu założenia nie straciły na aktualności, stąd niezrozumiale jest negowanie tego opracowania i twierdzenie, iż w niniejszej sprawie takiego opracowania nie ma, a jednocześnie przytaczanie w przedmiotowej sprawie wyroku WSA w Białymstoku z dnia 16 kwietnia 2019r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 37/19, która dotyczyła zwrotu nieruchomości wywłaszczonej z przeznaczeniem pod budowę zbiornika [...]. Podano, że Sąd w swoim uzasadnieniu pominął istotny fakt, tj., że działka o której mowa w tym wyroku (znajduje się poza strefą oznaczoną linią czerwoną na załączonych mapach) bezspornie znajduje się poza zasięgiem inwestycji i jako zbędna dla [...] w Białymstoku została skomunalizowana w 1991 r. decyzją Wojewody Podlaskiego na rzecz Gminy N. Dlatego też – w ocenie skarżącego kasacyjnie – niedopuszczalnym jest przytaczanie w przedmiotowej sprawie tego wyroku. Podniesiono, że obszary ochronne zbiorników wodnych ustanowione w drodze aktu prawa miejscowego w oparciu o art. 141 ustawy Prawo wodne nie są tożsame z pasem terenu przyległego do wody, znajdującego się w czaszy zbiornika i tworzącego strefę ochronną (bufor) zabezpieczającą przed spływem zanieczyszczeń do zbiornika. Pas ten, a zarazem granice czaszy zbiornika, wyznaczają rzędne wywłaszczonego terenu znajdującego się w czaszy zbiornika. Zaznaczono, że pokazany malejący poziom piętrzenia świadczy tylko o postępującej suszy hydrologicznej, jaka panuje w naszym kraju od wielu lat, jednakże nie wpływa to na parametry zbiornika i jego zasięg oraz nie pojawiają się w związku z tym wywłaszczone, zbędne nieruchomości położone przy zbiorniku, gdyż przyjdą tzw. "lata mokre" i ten poziom piętrzenia będzie rósł, aż do max rzędnej 145,00 m n.p.m., a tereny te będą zagrożone podtopieniem i nadmiernym uwilgotnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s. W pierwszej jednakże kolejności należy zauważyć, że w niniejszej sprawie zapadł już wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 923/17, którym to wyrokiem uchylono decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Powiatowego w H. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...]. Wyrokiem tym, zarówno organy rozpatrujące ponownie sprawę, jak i Sąd I instancji, były związane, o czym zasadnie wspomniał Sąd I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, zarówno organy, jak i Sąd I instancji zastosowały się do wskazań i wytycznych zawartych w w/w wyroku. Wobec nie zgłoszenia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art.153 p.p.s.a. zbędnym jest czynienie dalszych rozważań w tym kierunku, a to wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami skargi kasacyjnej ( art.183§ 1 p.p.s.a.) Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy na dawnej działce nr [...] (obecnie nr [...]) cel wywłaszczenia został zrealizowany, a w konsekwencji, czy prawidłowe są decyzje organów administracji i wyrok Sądu I instancji orzekające o zwrocie przedmiotowej nieruchomości. Poza sporem pozostaje, że celem wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości była budowa zbiornika wodnego [...], jak również i to, że druga z wywłaszczonych działek nr [...] wchodzi w części w skład zbiornika wodnego, a w części stanowi nadbrzeżny pas gruntu porośnięty trawą przylegający bezpośrednio do zbiornika wodnego, tym samym na działce tej bezspornie zrealizowany został cel wywłaszczenia. Natomiast sporna działka nr [...] nie przylega bezpośrednio do zbiornika wodnego. Analiza znajdujących się w sprawie wyrysów z map ewidencyjnych prowadzi do wniosku, że obie wywłaszczone działki nr [...] i [...] (która weszła w skład działki [...], z której wydzielono działkę [...]) usytuowane były naprzeciwko siebie, po obu stronach drogi, stanowiącej niejako granicę oddzielającą zbiornik wodny od pozostałych gruntów, które nie były i nie są wykorzystane na cel wywłaszczenia ( por. mapa k.[...] akt adm.). W skardze kasacyjnej powołano się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2017 r., sygn. I OSK 550/17, przytaczając obszernie stanowisko wyrażone w tym wyroku i uznając stan faktyczny za tożsamy ze stanem faktycznym niniejszej sprawy. Do skargi kasacyjnej załączono kserokopię mapy na której kolorem różowym oznaczono przedmiotową nieruchomość oraz działkę, będącą przedmiotem sporu w sprawie I OSK 550/17, a należącą przed wywłaszczeniem do B. S. To oznaczenie kolorem różowym przedmiotowej działki nr [...] nie odpowiada jednak określeniu usytuowania tej nieruchomości na pozostałych załączonych do akt sprawy mapach. Wynika z nich bowiem, że działka nr [...] nie stanowi pasa bezpośrednio przylegającego do zbiornika wodnego, lecz jest usytuowana w górnej swojej części na wysokości m.in. działki [...], a następnie nr [...] co dokładnie przedstawiają mapy na k. [...] akt administracyjnych. Z tych map wynika zatem, że nie można - z uwagi na usytuowanie działek nr [...] i działek należących do B. S., o których orzeczono wyrokiem I OSK 550/17 – powoływać się, jak to uczyniono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na to, że stan faktyczny w obu tych sprawach jest identyczny. Działki należące do B. S., jak wynika z uzasadnienia wyroku NSA z 10 sierpnia 2017 r., sygn. I OSK 550/17 były zajęte w przeważającej części pod zbiornik wodny, zaś w nieznacznej części stanowiły pas gruntu bezpośrednio przylegający do zbiornika wodnego. Natomiast działka nr [...] nie przylega bezpośrednio do zbiornika wodnego, a wynika to z przytoczonego wyżej materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. W skardze kasacyjnej powołano się ponadto na wymienione w uzasadnieniu wyżej opisanego wyroku NSA, sygn. I OSK 550/17 opracowanie " Strefa ochrony sanitarnej pośredniej zewnętrznej i wewnętrznej wokół zbiornika wodnego [...]." Jak jednak słusznie zauważył Sąd I instancji w aktach niniejszej sprawy brak takiego opracowania. W myśl znowelizowanego, z dniem 11 kwietnia 2011 r., brzmienia art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej "z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej (VI kadencja, druk sejm. nr 2987) wynika, że celem tej nowelizacji było "zaktywizowanie stron", w tym jednak sensie, aby "nie przerzucały one całego ciężaru postępowania na organ prowadzący postępowanie, z drugiej zaś strony przyznaje im również prawo do aktywnego wpływania na wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy". Nic zatem nie stało na przeszkodzie, aby strona skarżąca kasacyjnie załączyła wymienione opracowanie do akt sprawy, jeśli chciała na to opracowanie się powoływać i uważała je za przydatne do wyjaśnienia sprawy. Tak więc argumentacja skargi kasacyjnej dotycząca sprawy zakończonej wyrokiem NSA w sprawie I OSK 550/17 nie mogła przemawiać za uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, w granicach ówczesnej działki [...] (obecnie działka o nr [...]), nie powstał jakikolwiek element infrastruktury związany z realizacją inwestycji, o której jest mowa w decyzji wywłaszczeniowej. Nieruchomość ta jest porośnięta trawą, krzakami i pojedynczymi drzewami. Z dokumentacji fotograficznej nie wynika także, aby przedmiotowa działka była zalewana wodą, czy też podtapiana. Ponadto, działka nr [...], z której wydzielono zwracaną działkę nr [...], nie stanowi wód płynących – zgodnie z wypisem z rejestru gruntów znajdującego się w aktach niniejszej sprawy. Działka nr [...] oznaczona jest symbolem RIV a, grunty orne. Ponadto, z akt wynika, że pas gruntu znajdujący się pomiędzy ówczesnymi działkami nr [...] i [...], stanowiący drogę dojazdową, stanowi granicę oddzielającą zbiornik wodny oraz jego otoczenie od pozostałych gruntów, które nigdy nie były i nie są wykorzystywane zgodnie z celem wywłaszczenia. Ponadto z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – Podlaski Oddział Regionalny poinformowała Starostwo Powiatowe w H. o składaniu wniosków o płatności w ramach wsparcia bezpośredniego w latach 2012 – 2014 na działkę nr [...], na obszarze w nim wskazanym, co świadczy o wykorzystywaniu działki w sposób rolniczy, a tym samym niezgodny z celem wywłaszczenia. W toku postępowania skarżący prezentował stanowisko, że sporna działka stanowi pas gruntu stanowiący strefę ochronną zbiornika. W skardze kasacyjnej podniesiono, że obszary ochronne zbiorników wodnych ustanowione w drodze aktu prawa miejscowego w oparciu o art. 141 ustawy Prawo wodne nie są tożsame z pasem terenu przyległego do wody, znajdującego się w czaszy zbiornika i tworzącego strefę ochronną (bufor) zabezpieczającą przed spływem zanieczyszczeń do zbiornika. Pas ten, a zarazem granice czaszy zbiornika, wyznaczają rzędne wywłaszczonego terenu znajdującego się w czaszy zbiornika. Zakwestionowano również stanowisko Sądu I instancji, przytaczając uzasadnienie zaskarżonego wyroku, że "maksymalny poziom piętrzenia wynosi 145,00 m n.p.m., a zatem przy normalnym użytkowaniu przedmiotowa działka (rzędne 145.30 m. n.p.m. do 145.9 m n.p.m.) znajduje się powyżej i nie dojdzie do jej zalania (nadpiętrzenie do rzędnej 145,50 m n.p.m.). Ponadto zgodnie z poziomem piętrzenia wykazanym w skardze w poszczególnych latach, poziom ten stale maleje i w 2020 r. wynosił zaledwie 143,55 m n.p.m. (k. 6)". Jednakże powyższe stanowisko Sądu I instancji zostało przytoczone fragmentarycznie, gdyż Sąd ten powołał się na maksymalny poziom piętrzenia zgodnie z decyzją Marszałka Województwa Podlaskiego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] z której wynika, iż maksymalny poziom piętrzenia wody wynosi 145,00 m n.p.m., a zatem przy normalnym użytkowaniu przedmiotowa działka (rzędne 145.30 m. n.p.m. do 145.9 m n.p.m.) znajduje się powyżej i nie dojdzie do jej zalania (nadpiętrzenie do rzędnej 145,50 m n.p.m.), a nie zatem jak podnosi skarżący do rzędnej 147 m n.p.m. Słusznie zatem wywiódł Sąd I instancji, że powyższe ustalenia nie dają podstawy do uznania, że działka nr [...] znajduje się w strefie ochronnej. Również określenie przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zespołu rekreacyjnego "[...]", nad zbiornikiem [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] kwietnia 2001 r., głównie dla potrzeb sportów wędkarskich z towarzyszącymi urządzeniami sportowo – rozrywkowymi i obwoźnymi lub tymczasowymi urządzeniami handlowo – gastronomicznymi, biwakowymi i sanitarno – higienicznymi, uzasadnia przyjęcie, że teren ten nie jest traktowany jak strefa ochronna zbiornika. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 121 pkt 1 w zw. z art. 135 ust. 1 ustawy Prawo wodne, poprzez ich zastosowanie, które to przepisy – zdaniem skarżącego kasacyjnie – nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Skarżący kasacyjnie jako uzasadnienie tego zarzutu wskazuje, że strefę ochronną – zgodnie z art. 120 pkt 1 ustawy Prawo wodne – ustanawia się wokół ujęć wody, zaś w niniejszej sprawie mamy do czynienia nie z "ujęciem wody", a ze "zbiornikiem wód śródlądowych", do którego ma zastosowanie art. 120 pkt 2 Prawa wodnego mówiącym o "obszarze ochronnym" uregulowanym odrębnie od "strefy ochronnej". Zauważyć w tym miejscu należy, że jak wynika z akt niniejszej sprawy, w odpowiedzi na pytanie Starosty H. w kwestii utworzenia strefy ochronnej Zbiornika Wodnego [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne [...] wskazało, że w myśl art. 120 ustawy Prawo wodne "strefy ochronne" ustanawia się dla ujęć wody, zaś dla zbiorników wód śródlądowych ustanawia się "obszary ochronne". Jednocześnie poinformowano organ, że dla zbiornika wodnego [...] nie prowadzono działań związanych z ustanowieniem obszaru ochronnego, o którym mowa w art. 12 w/w ustawy (k- 380 akt adm.). Z akt niniejszej sprawy nie wynika natomiast, aby taki obszar ochronny został ustanowiony. Jak natomiast słusznie wskazał Sąd I instancji, z jego domniemanego istnienia nie można wywodzić negatywnych skutków prawnych dla byłego właściciela nieruchomości. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów ustawy Prawo wodne – wskazane w pkt 2 skargi kasacyjnej. Przepisy te dotyczą bowiem kwestii zagospodarowania i wykorzystania terenów przyległych do powierzchniowych wód publicznych, oraz uprawnień właścicielskich wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa oraz uprawnień właścicielskich w stosunku do terenów na których posadowione są urządzenia wodne. Wobec tego, skoro na działce nr [...] nie poczyniono żadnych inwestycji związanych z celem wywłaszczenia, nie ma na niej wody zalewowej, nie wykazano, aby stanowiła ona strefę ochroną, to zasadnie uznano, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany. Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 136 ust. 3 i art. 137 u.g.n. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno organy administracyjne, jak i Sąd I instancji prawidłowo ustaliły, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, a sporna działka nie została wykorzystana na cel w postaci budowy zbiornika wodnego. Dlatego niezasadne okazały się podnoszone w skardze kasacyjne zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wobec powyższego uznać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieusprawiedliwione, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 i art.182 § 2 i 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.