I OSK 1627/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2010 r., nr [...] zawartego w skardze kasacyjnej A. K. i S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2512/10 oddalającego skargę A. K. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia: 1. sprostować oczywistą omyłkę w ten sposób, że w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2512/10, w oznaczeniu skarżących zamiast: "S. K." wpisać: "S. K."; 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2512/10 , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2010 r., nr [...], w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Postanowieniem tym organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] r., którą to decyzją A. i S. K. zostali zobowiązani do solidarnego zwrotu bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Sąd w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku stwierdził między innymi, że skarżący w toku całego postępowania administracyjnego zachowywali się biernie, w szczególności nie złożyli wniosku o odstąpienie żądania od nich zwrotu bonifikaty, nie wskazali okoliczności uzasadniających odstąpienie, ani nie wystąpili do Rady m. st. Warszawy o wyrażenie zgody na odstąpienie żądania zwrotu. Od tego wyroku skarżący złożyli skargę kasacyjną, w której zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podnieśli, że natychmiastowe wykonanie wyroku spowodowałoby dla nich zbyt ciężkie skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym, Sadem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 166 tejże ustawy, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W niniejszej sprawie w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2512/10, Sąd ten popełnił oczywistą omyłkę pisarską w imieniu i nazwisku jednego ze skarżących podając, że sprawa jest ze skargi "S. K.", podczas, gdy powinno być: "S. K.". Prawidłowo natomiast Sąd podał te dane w uzasadnieniu tegoż wyroku. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 w związku z art. 166 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił sprostować zaistniałą oczywistą omyłkę pisarską. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Brzmienie tego przepisu oznacza, iż to strona jest obowiązana do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko. Zaznaczyć jednakże należy, iż możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie wskazanego przepisu nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zauważyć, że samo powołanie się na okoliczność, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia rodzi pewne skutki prawne, nie daje podstawy do ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ nie jest tożsame z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do usunięcia skutków. Każda bowiem decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Nie można zatem mówić o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2010r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i art. 193 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie art. 156 w związku z art. 166 tej ustawy, postanowił, jak w sentencji.