III OZ 913/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 czerwca 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 109/21 o wymierzeniu grzywny w sprawie ze skargi T.Z. na bezczynność A. w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z 14 stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 28 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył A. w W. grzywnę w kwocie 500 złotych za nieprzekazanie w prawidłowej formie skargi T.Z. (dalej: skarżący) na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku z 14 stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że 12 lutego 2021 r. wpłynęła przekazana przez A. w W. (dalej: organ) skarga na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z 14 stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. Z informacji zawartej w piśmie organu przekazującym skargę wynikało, że skarga złożona została za pośrednictwem platformy ePUAP, natomiast przekazana przez organ skarga stanowiła wydruk komputerowy. W związku z tym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 16 lutego 2021 r. wezwano organ do nadesłania, w terminie 7 dni, odpisu odpowiedzi na skargę oraz skargi w formie elektronicznej, tj. w takiej formie, w jakiej została złożona do organu. W odpowiedzi na wezwanie organ złożył w formie papierowej kserokopie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz wniosku o informację publiczną. Pismem z 28 kwietnia 2021 r. (w wykonaniu zarządzenia z 1 kwietnia 2021 r.) Sąd I instancji ponownie wezwał organ do przekazania skargi na elektroniczną skrzynkę podawczą Sądu, w takiej formie w jakiej została złożona do organu. Jednocześnie wyjaśniono organowi, że przesłane dokumenty nie stanowiły wykonania zarządzenia z 16 lutego 2021 r. Ponadto, organ został pouczony o art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz § 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1003 – dalej: rozporządzenie). W odpowiedzi organ przesłał za pośrednictwem platformy ePUAP wezwanie Sądu z 28 kwietnia 2021 r., pismo z 16 marca 2021 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie Sądu z 8 marca 2021 r., pismo z 5 lutego 2021 r., odpowiedź na skargę, wniosek o udzielenie informacji publicznej, pismo z 13 stycznia 2021 r. adresowane do skarżącego, odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej z 4 i 5 lutego 2021 r. oraz skargę. Skarga została przekazana, tak jak pierwotna, bez dokumentu umożliwiającego weryfikację podpisu elektronicznego. Pismem z 9 czerwca 2021 r. (w wykonaniu zarządzenia z 25 maja 2021 r.) Sąd I instancji ponownie wezwał organ do przekazania skargi na elektroniczną skrzynkę podawczą Sądu, w takiej formie w jakiej została złożona do organu, w terminie 7 dni, pod rygorem wymierzenia organowi grzywny (art. 62 pkt 1 w związku z art. 112 p.p.s.a.). Jednocześnie organ został pouczony o art. 154 § 6 p.p.s.a. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ wniósł za pośrednictwem platformy ePUAP wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej. Wymierzając grzywnę Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy p.p.s.a., z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Sąd I instancji podkreślił, że art. 54 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. nakłada na organ bezwzględny obowiązek przekazania do Sądu skargi wraz z aktami sprawy i z odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia jej wniesienia do organu. W sytuacji, gdy organ nie wypełni wynikającego z powołanego przepisu obowiązku, uniemożliwiając tym samym sądowi kontrolę działalności organu administracji publicznej, Sąd może orzec o wymierzeniu grzywny. W tej sprawie organ przekazał do Sądu akta sprawy, skargę i odpowiedź na skargę, jednak te dwa ostatnie dokumenty powinny być złożone w formie elektronicznej, co wynika z § 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Przekazanie skargi Sądowi na elektroniczną skrzynkę podawczą sądu, w takiej formie w jakiej została złożona do organu, umożliwia weryfikację elektronicznego podpisu skarżącego, którym skarga została opatrzona. Pomimo trzech wezwań organ nie wypełnił obowiązków nałożonych przez Sąd. Tym samym zasadnym było wymierzenie organowi grzywny w kwocie 500 zł. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł organ zarzucając błędne zastosowanie art. 112 p.p.s.a. Organ wskazał, że wykonał zobowiązania Sądu I instancji, chociaż nieprawidłowo, co uzasadniało odstąpienie od wymierzenia grzywny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 112 p.p.s.a., w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 55 § 3 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Wyłączną przesłanką wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 112 p.p.s.a. jest uchylanie się przez organ od obowiązków nałożonych zarządzeniem przewodniczącego wydziału. Uchylanie się od tego rodzaju obowiązków oznacza nie tylko brak ich wypełnienia, ale również ich wypełnienie w nieprawidłowy sposób. Nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie, pomimo trzykrotnego wezwania i pouczenia, organ nie wykonał w sposób prawidłowy wezwania i nie przesłał skargi w formie wymaganej przepisami ustawy p.p.s.a. i rozporządzenia. Uniemożliwiało to nadanie skardze dalszego biegu. Ponadto, spowodowało to znaczne wydłużenie terminu rozpoznania skargi złożonej w sprawie ze skargi na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej. Uzasadniało to wymierzenie organowi grzywny, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.