III SA/Lu 241/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędzia WSA Ewa Ibrom Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Inne z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stypendium socjalnego I. oddala skargę, II. przyznaje radcy prawnemu A. C. od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę [...]zł ([...] [...]) w tym [...] zł ([...]) podatku VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Inne utrzymała w mocy decyzję Komisji Stypendialnej z dnia [...] września 2017 r. w sprawie odmowy przyznania P. B. stypendium socjalnego (WF) w roku akademickim 2016/2017 na kierunku: retoryka stosowana (stacjonarne I stopnia). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: We wniosku z dnia 4 kwietnia 2017 r. skarżący P. B. zwrócił się do Komisji Stypendialnej o przyznanie mu świadczeń pomocy materialnej w roku akademickim 2016/2017, to jest miejsca w domu studenckim i stypendium socjalnego. Wniosek uzasadnił tym, że nie ma gdzie mieszkać i żyje w ubóstwie. Podał, że prowadzi działalność gospodarczą, z której w 2015 r. nie uzyskał dochodu. Wobec powzięcia przez Komisję wątpliwości, czy informacje podane we wniosku oddają rzeczywisty stan rzeczy, wezwaniem z dnia 7 kwietnia 2017 r. skarżący został zobowiązany do przedłożenia zaświadczenia z ośrodka pomocy społecznej o sytuacji dochodowej i majątkowej studenta i jego rodziny za rok 2015, 2016 i do dnia złożenia wniosku. Przesyłka zawierająca wezwanie była dwukrotnie awizowana i nie została podjęta, co w myśl art. 44 § 4 k.p.a. pozwoliło komisji na uznanie jej za doręczoną. W dniu 5 maja 2017 r. skarżący złożył w Dziale Studenckich Spraw Socjalnych prośbę o wydanie nieodebranej korespondencji i przywrócenie "ewentualnych terminów". Postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. Komisja Stypendialna odmówiła przywrócenia wnioskodawcy terminu do złożenia zaświadczenia z ośrodka pomocy społecznej. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Odwoławczą Komisję Stypendialną postanowieniem z dnia 22 czerwca 2017 r. Wobec niewykonania przez skarżącego wezwania do złożenia zaświadczenia z ośrodka pomocy społecznej o sytuacji majątkowej i dochodowej, Komisja Stypendialna w dniu 27 czerwca 2017 r. wezwała go do złożenia pisemnych wyjaśnień w tej sprawie. Przesyłka zawierająca to wezwanie była dwukrotnie awizowana i niepodjęta w terminie, dlatego została – stosownie do art. 44 § 4 k.p.a. – uznana przez organ za skutecznie doręczoną. Pismem z dnia 17 lipca 2017 r. skarżący złożył wyjaśnienia w sprawie dochodów i majątku za lata 2015 i 2016 oraz okres poprzedzający złożenie wniosku oświadczając, że wezwał właściwe ośrodki MOPR do przedstawienia takich zaświadczeń, ale ich nie uzyskał. Organy MOPR wydały mu tylko zaświadczenia o "nie figurowaniu w bazie danych". Ponadto oświadczył, że jest zadłużony w ZUS na kwotę ponad [...] zł, nie jest utrzymywany przez rodziców, którzy nawet nie pozwalają mu z nimi mieszkać. Wskazał również, że średni zysk z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej za lata 2015-2016 do chwili obecnej wynosi poniżej [...] zł miesięcznie. Do pisma załączył dwa zaświadczenia organów pomocy społecznej potwierdzające, że nie figuruje w bazie świadczeniobiorców i nie korzysta z pomocy. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. Komisja Stypendialna odmówiła skarżącemu przyznania stypendium socjalnego w roku akademickim 2016/2017 w okresie od kwietnia do czerwca 2017 r. W uzasadnieniu Komisja podniosła, że skarżący nie odebrał wezwania z dnia 7 kwietnia 2017 r. do nadesłania zaświadczenia z ośrodka pomocy społecznej o sytuacji dochodowej i majątkowej oraz wezwania z dnia 27 czerwca 2017 r. do złożenia wyjaśnień, w związku z czym nie przedstawił w terminie wymaganych dokumentów. Pomimo tego, Komisja przeanalizowała dokumenty, które wpłynęły w dniu 20 lipca 2018 r., tj. wyjaśnienia skarżącego w sprawie dochodu i majątku za 2015 r. i 2016 r. do chwili obecnej oraz zaświadczenia z ośrodków pomocy społecznej z dnia 13 czerwca 2017 r. oraz z dnia 14 lipca 2017 r. Wyjaśniono, że dokumenty te nie spełniają wymogów, o których mowa w art. 179 ust. 8 i 9 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Ponadto, ani wyjaśnienia skarżącego, ani zaświadczenia z ośrodków pomocy społecznej nie potwierdzają stanowiska skarżącego o życiu w ubóstwie i potrzebie pilnej pomocy. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie podnosząc, że Komisja wezwała go do złożenia dokumentów, które nie istnieją w obrocie prawnym. Na potwierdzenie swojego stanowiska załączył postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2017 r. (nr [...]) utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lipca 2017 r. o odmowie wydania zaświadczenia. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Odwoławcza Komisja Stypendialna utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję odmawiającą przyznania skarżącemu stypendium socjalnego. W uzasadnieniu tej decyzji Komisja Odwoławcza podzieliła stanowisko Komisji Stypendialnej, że sam fakt nieodebrania przez skarżącego wezwań Komisji z dnia 7 kwietnia 2017 r. i 27 czerwca 2017 r. uprawniał do odmowy przyznania stypendium socjalnego. Komisja Odwoławcza zaakceptowała również stanowisko Komisji Stypendialnej, zgodnie z którym w oparciu o art. 8 k.p.a. decyzja została wydana w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przedłożone przez stronę wyjaśnienia i zaświadczenia. W ocenie organu przedstawione dokumenty nie spełniają wymogów z art. 179 ust. 8 i ust. 9 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nie potwierdzają trudnej sytuacji materialnej studenta. Ponadto Odwoławcza Komisja Stypendialna analizując postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lipca 2017 r. o odmowie wydania zaświadczenia ustaliła, że nieprawdziwe są twierdzenia skarżącego zawarte w odwołaniu o braku uprawnień ośrodka pomocy społecznej do wydania zaświadczenia żądanego przez Komisję Stypendialną. Ośrodek pomocy społecznej odmówił wystawienia zaświadczenia o sytuacji majątkowej i dochodowej z powodu braku zgody na wizytę pracownika socjalnego w miejscu zamieszkania skarżącego. Na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Katolickiego Uniwersytetu L. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając organowi naruszenie: 1) art. 58 § 1 k.p.a., poprzez dowolne i niewyczerpujące rozpoznanie materiałów zgromadzonych w sprawie, co doprowadziło do bezpodstawnego i błędnego przyjęcia, że skarżącemu nie należy się stypendium socjalne mimo udowodnienia ciężkiej sytuacji materialnej; 2) art. 73 § 1 k.p.a., poprzez ukrywanie dokumentacji sprawy przez pracownika Biura Spraw Studenckich, co spowodowało brak możliwości dotrzymania terminu na uzupełnienie dokumentacji; 3) naruszenie prawa poprzez żądanie dostarczenia niewymaganych dokumentów o sytuacji dochodowej i materialnej od instytucji, które takich zaświadczeń nie wydają; 4) naruszenie prawa poprzez przewlekłość postępowania Komisji Stypendialnych. Ze względu na podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania, przyznanie należnego stypendium socjalnego wraz z odsetkami ustawowymi lub też "przywrócenie sprawy do rozpatrzenia w pierwszej instancji administracyjnej", zmianę składu komisji wydających decyzje w jego sprawie, zasądzenie od strony przeciwnej odszkodowania za doznaną krzywdę, stracony czas, przewlekłość postępowania i straty psychiczne oraz przywrócenie na listę studentów i przeprosiny w prasie lokalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak określone granice kontroli legalności zaskarżonych decyzji skutkują tym, że Sąd jest zobowiązany do ich uchylenia w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Po przeprowadzeniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych zasad stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna, nie zawiera bowiem usprawiedliwionych podstaw. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa, które mogłyby stanowić podstawę do jej uchylenia. Problematyka przyznawania studentom stypendium socjalnego w chwili rozstrzygania zgłoszonego przez skarżącego żądania była uregulowana w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2183, z późn. zm. – dalej jako "ustawa" lub "p.s.w."). Według art. 179 ust. 1 tej ustawy, stypendium socjalne ma prawo otrzymywać student znajdujący się w trudnej sytuacji materialnej. W przepisie tym ustawodawca nie określił, co należy rozumieć pod pojęciem studenta znajdującego się w trudnej sytuacji materialnej, jednakże analiza unormowania art. 179 ust. 2 p.s.w. prowadzi do wniosku, że studentem takim będzie osoba, która spełnia wymogi w zakresie wysokości dochodu do otrzymania stypendium socjalnego. Zgodnie bowiem z tym przepisem, rektor w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego ustala wysokość dochodu na osobę w rodzinie studenta uprawniającą do ubiegania się o stypendium socjalne. Tym samym szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów określa akt wykonawczy wydawany przez rektora. Na Katolickim Uniwersytecie L. im. J. P. II kwestię tę reguluje Regulamin przyznawania pomocy materialnej studentom i doktorantom Katolickiego Uniwersytetu L. J. P. II, stanowiący załącznik do zarządzenia Rektora KUL z dnia 23 września 2016 r. nr [...] (dalej zwany "regulaminem"). Postanowienia regulaminu powielają w tym zakresie unormowania ustawy stanowiąc, że stypendium socjalne może otrzymać student będący w trudnej sytuacji materialnej, a jego podstawą jest wysokość dochodu osiągniętego w roku kalendarzowym poprzedzającym dany rok akademicki (§ 14 ust. 1 i 2 regulaminu). W niniejszej sprawie skarżący zgłosił wniosek o przyznanie mu stypendium socjalnego oświadczając, że nie ma gdzie mieszkać, żyje w ubóstwie i prosi o szybką pomoc. Jednocześnie wyjaśnił, że prowadzi własną działalność gospodarczą, z której dochód w roku 2015 wyniósł "0 zł". Przedłożył dwa zaświadczenia z urzędu skarbowego o tym, że w 2014 i 2015 roku nie uzyskał dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wydruk z Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej poświadczający prowadzenie przez niego działalności gospodarczej pod nazwą "R. A. R. P. B. od dnia 17 września 2014 r., a także oświadczenie z dnia 4 kwietnia 2017 r., że nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z żadnym z rodziców. W ocenie Sądu organy trafnie oceniły, że przedstawiona przez skarżącego we wniosku oraz wynikająca z nadesłanych dokumentów sytuacja materialna budzi wątpliwości co do jej zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym. Skarżący w ogóle nie wyjaśnił bowiem, skąd czerpie środki na własne utrzymanie, skoro ani nie uzyskuje dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, ani nie pozostaje z rodzicami we wspólnym gospodarstwie domowym. Taka sytuacja odbiegała od sytuacji normalnej, dlatego Komisja Stypendialna prawidłowo wezwała go do przedłożenia zaświadczenia o dochodach i majątku studenta i jego rodziny. Czynność taką zasadnie organ podjął na podstawie art. 179 ust. 8 p.s.w., zgodnie z którym w uzasadnionych przypadkach rektor, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej albo komisja stypendialna lub odwoławcza komisja stypendialna, o których mowa w art. 175 ust. 4 i art. 176 ust. 3, mogą zażądać doręczenia zaświadczenia z ośrodka pomocy społecznej o sytuacji dochodowej i majątkowej studenta i rodziny studenta i uwzględnić tę sytuację przy ocenie spełnienia przez studenta kryterium, o którym mowa w ust. 1. Tożsamą zresztą regulację zawiera § 18 ust. 1 regulaminu. Tym samym wbrew twierdzeniom skarżącego, żądanie Komisji dostarczenia zaświadczenia z ośrodka pomocy społecznej o sytuacji dochodowej i majątkowej znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego. W omawianym zakresie organy podejmujące rozstrzygnięcie funkcjonują w ramach tzw. "uznania administracyjnego", a zatem do oceny podmiotu podejmującego decyzję należy wykorzystanie tego instrumentu prawnego. Instrument ten, to jest żądanie przedłożenia zaświadczenia ośrodka pomocy społecznej o sytuacji dochodowej i majątkowej studenta i jego rodziny wystawionego w oparciu o postanowienia k.p.a. służy należytemu wyjaśnieniu sprawy. Przedmiotowe zaświadczenie powinien wystawić ośrodek pomocy społecznej właściwy według miejsca zamieszkania studenta, w terminie wynikającym z postanowień art. 217 § 3 k.p.a. Zgodnie z przepisami prawa Komisja Socjalna w sposób uzasadniony działając w oparciu o art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 179 ust. 8 p.s.w. w dniu 7 kwietnia 2017 r. wezwała skarżącego do złożenia zaświadczenia z ośrodka pomocy społecznej o sytuacji dochodowej i majątkowej studenta i jego rodziny – w terminie czternastu dni od doręczenia wezwania. Jednocześnie skarżący został pouczony, że niewykonanie wezwania w terminie spowoduje konieczność przedstawienia przez skarżącego wyjaśnień na piśmie, a z kolei niezłożenie wyjaśnień w wyznaczonym terminie będzie skutkować odmową przyznania stypendium socjalnego. Wobec niewykonania przez skarżącego wezwania z dnia 7 kwietnia 2017 r. do przedłożenia zaświadczenia o sytuacji dochodowej i majątkowej, skarżący pismem z dnia 27 czerwca 2017 r. został wezwany do złożenia wyjaśnień na piśmie w tym przedmiocie. W wezwaniu tym został pouczony, że niezłożenie wyjaśnień w wyznaczonym terminie czternastu dni od daty doręczenia wezwania będzie skutkować odmową przyznania stypendium socjalnego. Tym samym działanie Komisji Socjalnej w tym zakresie było zgodne z art. 179 ust. 9 p.s.w., zgodnie z którym, w przypadku niedostarczenia przez studenta zaświadczenia, o którym mowa w ust. 8, rektor, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej albo komisja stypendialna lub odwoławcza komisja stypendialna, o których mowa w art. 175 ust. 4 i art. 176 ust. 3, może wezwać studenta do przedstawienia wyjaśnień. Niezłożenie wyjaśnień w wyznaczonym terminie skutkuje odmową przyznania stypendium socjalnego. Analogiczne uregulowanie znajduje się w § 18 ust. 2 regulaminu. Mając na uwadze powyższe regulacje wskazać należy, że samo niezłożenie zaświadczenia z ośrodka pomocy społecznej o sytuacji dochodowej i majątkowej nie może być podstawą odmowy przyznania stypendium socjalnego. Taką podstawą nie może być również nieodebranie przesyłki zawierającej wezwanie do złożenia wymienionego zaświadczenia lub do złożenia wyjaśnień na piśmie. Przepisy art. 179 ust. 9 p.s.w., jak również § 18 ust. 2 regulaminu wiążą bowiem taki skutek dopiero z niewykonaniem wezwania do złożenia na piśmie wyjaśnień dotyczących sytuacji dochodowej i majątkowej studenta oraz jego rodziny, w wyznaczonym przez organ terminie. W sprawie tej skarżący nie odebrał zarówno przesyłki zawierającej wezwanie z dnia 7 kwietnia 2017 r., jak i wezwanie z dnia 27 czerwca 2017 r. W związku z ich dwukrotnym awizowaniem i niepodjęciem w terminie przez niego wymienionych przesyłek, organ prawidłowo uznał, że zostały one doręczone w trybie art. 44 § 1-4 k.p.a. Wezwanie z dnia 27 czerwca 2017 do złożenia wyjaśnień na piśmie zostało awizowane w dniach 5 lipca 2017 r. i 13 lipca 2017 r. (k. [...] i [...] akt adm.), a zatem skutek doręczenia nastąpił z dniem 19 lipca 2017 r. Skarżący złożył pisemne wyjaśnienia wraz z załącznikami w dniu 17 lipca 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym – k. [...] akt adm.), a zatem nie uchybił wyznaczonemu przez organ terminowi. Dlatego ostatecznie prawidłowe było działanie organu polegające na merytorycznej ocenie nadesłanych przez skarżącego wyjaśnień z dnia 17 lipca 2017 r. wraz załącznikami, w kontekście spełnienia przesłanki trudnej sytuacji materialnej studenta, o której mowa w art. 179 ust. 1 p.s.w. W ocenie Sądu organy obu instancji wydając swoje decyzje ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Wyprowadzone wnioski o braku podstaw do przyznania stypendium socjalnego z powodu niewykazania przez studenta trudnej sytuacji materialnej należało uznać za spójne i logiczne. Przedstawione przez skarżącego zaświadczenia z ośrodków pomocy społecznej z dnia 13 czerwca 2017 r. i z dnia 14 lipca 2017 r. nie spełniają wymogów, o których mowa w art. 179 ust. 8 p.s.w. i § 18 ust. 1 regulaminu. Zaświadczenia te nic nie mówią na temat sytuacji dochodowej i majątkowej studenta, potwierdzają jedynie, że nie figuruje w bazie danych klientów ośrodka i nie pobiera świadczeń z pomocy społecznej. Co więcej, przeprowadzone w tej sprawie przez Odwoławczą Komisję Stypendialną postępowanie wyjaśniające potwierdziło, że skarżący uniemożliwił organowi wydanie stosownego zaświadczenia. Jak bowiem wynika z nadesłanego do sprawy postanowienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lipca 2017 r. (nr [...]) skarżący w trakcie wizyty w MOPR w L. F. N. 3 został poinformowany, że pracownik socjalny w celu sprawdzenia sytuacji osobistej, dochodowej, rodzinnej i majątkowej osoby lub rodziny sporządza kwestionariusz rodzinnego wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania tej osoby lub rodziny. Jednakże na wizytę pracowników socjalnych skarżący nie wyraził zgody. Tym samym, skoro skarżący nie pobierał żadnych świadczeń z pomocy społecznej, a jednocześnie odmówił zgody na wizytę i sporządzenie przez pracowników socjalnych kwestionariusza wywiadu środowiskowego, to ośrodek pomocy społecznej nie mógł wydać zaświadczenia o sytuacji dochodowej i majątkowej skarżącego, ponieważ nie posiadał danych na ten temat. Podnieść również należy, że przedłożone przez skarżącego wyjaśnienia z dnia 17 lipca 2017 r. w ogóle nie wykazują jego sytuacji materialnej. W piśmie tym skarżący wyjaśnił, że jest zadłużony w ZUS w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie jest utrzymywany przez rodziców i pilnie potrzebuje pomocy. Oświadczył ponadto, że średni zysk z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej za lata 2015, 2016 do chwili obecnej – wynosi poniżej [...] zł miesięcznie. Wyjaśnienia te pozostawały w sprzeczności z dotychczas złożonymi przez skarżącego oświadczeniami, w tym z oświadczeniem zawartym we wniosku o przyznanie stypendium socjalnego, w którym podał, że dochód z prowadzonej działalności gospodarczej wyniósł [...] zł. Ponadto podnoszona przez skarżącego potrzeba udzielenia mu pilnej pomocy nie znalazła odzwierciedlenia w przedstawionych przez niego zaświadczeniach z ośrodków pomocy społecznej, z których wynika, że nie starał się on o udzielenie mu wsparcia z tego źródła. W rezultacie przedstawione przez skarżącego dokumenty i wyjaśnienia wskazywały na okoliczności sprzeczne ze sobą. Tym samym ocena tych dowodów dokonana przez organy przyznające pomoc materialną jest prawidłowa i nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż oparta jest o zasady logiki i doświadczenia życiowego, a jednocześnie pozwala na wniosek, że sytuacja materialna nie została wykazana przez studenta w sposób rzetelny i wyczerpujący, a ubiegający się o przyznanie stypendium socjalnego jest do tego zobowiązany. Tym samym niezasadny jest zawarty w skardze zarzut dot. niewyczerpującego rozpoznania materiału dowodowego i błędnego przyjęcia przez organ nieudowodnienia przez skarżącego jego ciężkiej sytuacji materialnej. Wymaga podkreślenia to, że obowiązek przedstawienia dowodów potwierdzających sytuację materialną ciąży na studencie ubiegającym się o przyznanie prawa do stypendium socjalnego. Wynika to z § 14 ust. 8 w związku z § 2 ust. 4 regulaminu odnoszących się do wzorów wniosków o przyznanie świadczeń pomocy materialnej, wzorów oświadczenia o niepobieraniu świadczeń pomocy materialnej na innym kierunku studiów, sposobu dokumentowania sytuacji materialnej studenta, itd. Skoro więc skarżący miał obowiązek podania prawdziwych i rzetelnych informacji w tym zakresie, to nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że organy przyznające pomoc materialną nie dopełniły swoich obowiązków, co skutkowało niedostatecznym rozpoznaniem zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji odmową przyznania stypendium socjalnego. Organy nie naruszyły zatem reguł prowadzenia postępowania dowodowego. Okoliczność, że skarżący nie zgadza się z taką oceną organów nie świadczy o tym, że został naruszony obowiązek wszechstronnego zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia przez organy przepisu art. 73 § 1 k.p.a., poprzez ukrywanie dokumentacji stwierdzić należy, że nie zasługiwał on na uwzględnienie, gdyż zarzut ten nie jest prawdziwy. Skarżący miał nieograniczony wgląd w akta sprawy o czym świadczy to, że w dniach 7 i 8 czerwca 2017 r., a także 4 i 6 lipca 2017 r. oraz 22 listopada 2017 r. zapoznawał się z aktami sprawy. Wykonał też fotokopie tych akt. W toku całego postępowania otrzymywał też wyjaśnienia i informacje dotyczące jego sprawy. Dlatego też należało uznać, że stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. miał zapewniony czynny udział w każdym stadium sprawy w sposób należyty. Mając powyższe rozważania na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygając w punkcie II sentencji wyroku o kosztach postępowania Sąd uwzględnił, że skarżący reprezentowany był w tej sprawie przez radcę prawnego ustanowionego w ramach prawa pomocy, któremu na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715), należało przyznać od Skarbu Państwa stosowne wynagrodzenie z uwzględnieniem podatku od towarów i usług.