II FZ 773/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Andrzej Jagiełło (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1323/15 w zakresie pozostawienia wniosku bez rozpoznania w sprawie ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE II FZ 773/16 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 czerwca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1323/15, działając na podstawie art. 257 i art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718) - dalej p.p.s.a., pozostawił bez rozpoznania wniosek M.K. o przyznanie prawa pomocy z dnia 15 lutego 2016 roku. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że wnioskiem z dnia 15 lutego 2016 r. M.K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem w kwocie 100 zł. Z uwagi na treść art. 257 p.p.s.a., który nakłada na podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy obowiązek złożenia wniosku na aktualnym urzędowym formularzu, dnia 24 lutego 2016 r. doręczono skarżącemu wymagany urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu wobec czego zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2016 r., referendarz sądowy pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 11 kwietnia 2016 r. W dniu 12 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od wydanego zarządzenia powołując się na uprzednio złożony w rozpoznawanej sprawie urzędowy formularz. Sąd w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 260 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r., który nie przewidywał zmiany orzeczenia referendarza sądowego przez sąd. Stosownie do art. 260 p.p.s.a. w następującym brzmieniu: w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Sąd dodał, że zgodnie natomiast z art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd wyjaśnił, że skarżący, mimo prawidłowego upływu wyznaczonego siedmiodniowego terminu, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na aktualnie obowiązującym urzędowym formularzu. Okoliczność ta skutkowała koniecznością pozostawienia wniosku z dnia 15 lutego 2016 r. bez rozpoznania, czego podstawę prawną stanowią art. 257 w zw. z art. 260 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie oraz o rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazując, że przedstawił wszystkie argumenty niezbędne do rozpoznania wniosku. Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, z akt sprawy wynika, że w dniu 24 lutego 2016 roku doręczono mu wezwanie do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy z dnia 15 lutego 2016 roku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (karta 53, i 47-48). Skarżący jednak wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w wyznaczonym przez Sąd terminie, nie złożył. W tej sytuacji Sąd prawidło zastosował art. 252 oraz art. 257 p.p.s.a. oraz postanowił pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W myśl tego ostatniego przepisu, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z uwagi na argumentację przedstawioną powyżej, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.