III OSK 4205/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 20 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 709/20 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 709/20 oddalił skargę J. S. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z [...] września 2019 r., nr [...] Komendant Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej (dalej: "Komendant NO SG", "organ pierwszej instancji") zawiesił w czynnościach służbowych sierż. szt. Straży Granicznej J. S. (dalej: "skarżący") na okres od [...] października 2019 r. do [...] grudnia 2019 r. U podstaw tego rozstrzygnięcia legła informacja, zawarta w piśmie Prokuratora Prokuratury Regionalnej, Wydział [...] (dalej: "Prokurator") z [...] września 2019 r., o przedstawieniu skarżącemu [...] września 2019 r. zarzutów w ramach postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...] Pismem z [...] grudnia 2019 r. Prokurator poinformował Komendanta NO SG, że w toku prowadzenia ww. postępowania przygotowawczego, [...] października 2019 r. ogłoszono skarżącemu postanowienie o uzupełnieniu zarzutów m.in. o to, że: 1. w czasie od [...] października 2013 r. do [...] grudnia 2017 r. w Chełmie, W., P., wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi funkcjonariuszami publicznymi Straży Granicznej, Policji, Służby Więziennej i członkami ich rodzin korzystających z dodatkowego ubezpieczenia grupowego na wypadek trwałego uszczerbku na zdrowiu, lekarzami i rehabilitantami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu wyłudzanie od towarzystw ubezpieczeniowych świadczeń z indywidualnego i grupowego ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1444; dalej: "k.k."); 2. w czasie od [...] października 2013 r. do [...] marca 2014 r. we W. i w innych miejscach będących siedzibą firm ubezpieczeniowych, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc z popełnienia przestępstw stałe źródło dochodu, w związku z działalnością zorganizowanej grupy przestępczej, wykorzystując uzależnienie finansowe i emocjonalne, polecił A. D. wyłudzenie mienia i kierował nią w doprowadzeniu [...],[...] i [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie [...] złotych poprzez wypłaty nienależnych świadczeń z polis NNW w ten sposób, że wypełniał dokumentację odszkodowawczą i zgłaszał szkody z jej udziałem, sporządzał odwołania od decyzji towarzystw ubezpieczeniowych, pobierał środki finansowe przelewane na ustalone rachunki bankowe przez pokrzywdzone towarzystwa, a nadto pośredniczył w kontaktach pomiędzy wskazaną kobietą a lekarzami uczestniczącymi w procesie likwidacji szkody i sporządzaniu poświadczającej nieprawdę dokumentacji medycznej, wskutek czego zgłoszono [...] stycznia 2014 r. roszczenia z ubezpieczenia na wypadek trwałego uszczerbku na zdrowiu w postaci skręcenia kręgosłupa szyjnego oraz skręcenia barku prawnego, do jakich miało dojść [...] października 2013 r. wskutek upadku z drabinki gospodarczej podczas prac domowych, wprowadzając pokrzywdzone firmy w błąd co do okoliczności powstania, urazowego charakteru i zakresu uszczerbku na zdrowiu, posługując się poświadczającą nieprawdę dokumentacją lekarską, co skutkowało bezpodstawną wypłatę [...] złotych przez [...],[...] złotych przez [...] oraz [...] złotych przez [...], tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 12 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k.; 3. w czasie od [...] stycznia do [...] maja 2014 r. we W. i w innych miejscach będących siedzibą firm ubezpieczeniowych, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc z popełnienia przestępstw stałe źródło dochodu, w związku z działalnością zorganizowanej grupy przestępczej, wykorzystując uzależnienie finansowe i emocjonalne, polecił A. D. wyłudzenie mienia i kierował nią w doprowadzeniu [...],[...] i [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie [...] złotych poprzez wypłaty świadczeń z ubezpieczenia na wypadek trwałego uszczerbku na zdrowiu, wskutek czego zgłoszono w dniu [...] kwietnia 2014 r. roszczenia z uszczerbku na zdrowiu i kosztów leczenia urazów skrętnych nadgarstka i kciuka dłoni prawej, wprowadzając pokrzywdzonych w błąd co do zaistnienia wypadku i doznanych obrażeń, posługując się dokumentacją lekarską wytworzoną przez specjalistę ortopedę-traumatologa lek. med. P. R. poświadczającą nieprawdę odnośnie przebiegu leczenia rzekomych urazów, co skutkowało bezpodstawną wypłatą z polisy NNW przez [...] kwoty 2.850 złotych, przez [...] kwoty 2.500 złotych oraz kwoty [...] złotych przez [...], tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 12 § 1 i art. 65 § 1 k.k.; 4. w czasie od [...] lipca 2014 r. do [...] stycznia 2015 r. we Włodawie i w innych miejscach będących siedzibą firm ubezpieczeniowych, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc z popełnienia przestępstw stałe źródło dochodu, w związku z działalnością zorganizowanej grupy przestępczej, wykorzystując uzależnienie finansowe i emocjonalne, polecił A. D. wyłudzenie mienia i kierował nią w doprowadzeniu [...],[...] i [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie [...] złotych poprzez wypłaty świadczeń z ubezpieczenia na wypadek trwałego uszczerbku na zdrowiu, wskutek czego zgłoszone zostały [...] listopada 2014 r. roszczenia z tytułu uszczerbku na zdrowiu i kosztów leczenia urazów w postaci: skręcenia stawu kolanowego lewego z uszkodzeniem aparatu więzadłowego i łąkotki przyśrodkowej, skręcenia stawu skokowo-goleniowego lewego, czym wprowadzono pokrzywdzonych w błąd co do zaistnienia wypadku i doznanych obrażeń, posługując się dokumentacją lekarską wytworzoną przez specjalistę ortopedę traumatologa lek. med. P. R. poświadczającą nieprawdę odnośnie przebiegu leczenia rzekomych urazów, co skutkowało bezpodstawną wypłatą z polisy NNW przez [...] kwoty [...] złotych oraz przez [...] kwoty [...] złotych, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 12 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k.; 5. w czasie od [...] czerwca 2015 r. do [...] września 2015 r. we W., w Warszawie i innych miastach, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc z popełnienia przestępstw stałe źródło dochodu, w związku z działalnością zorganizowanej grupy przestępczej, wykorzystując uzależnienie finansowe i emocjonalne, polecił A. D. wyłudzenie mienia i kierował nią w doprowadzeniu [...] na [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie [...] złotych poprzez wpłatę świadczenia z ubezpieczenia na wypadek trwałego uszczerbku na zdrowiu, wskutek czego zgłoszono roszczenia z tytułu uszczerbku na zdrowiu i kosztów leczenia urazów w postaci skręcenia stawu łokciowego i nadgarstka lewej kończyny, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zaistnienia wypadku i doznanych obrażeń, posługując się dokumentacją lekarską wytworzoną przez specjalistę ortopedę traumatologa lek. med. P. R. poświadczającą nieprawdę odnośnie przebiegu leczenia rzekomych urazów, co skutkowało bezpodstawną wypłatą pieniędzy z polisy NNW, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 12 § 1 k.k. i art. 65 § 1k.k.; 6. w czasie od [...] stycznia 2016 r. do [...] sierpnia 2016 r. we W. i w innych miejscach będących siedzibą firm ubezpieczeniowych, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc z popełnienia przestępstw stałe źródło dochodu, w związku z działalnością zorganizowanej grupy przestępczej, wykorzystując uzależnienie finansowe i emocjonalne, polecił A. D. wyłudzenie mienia i kierował nią w doprowadzeniu [...] na [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości [...] złotych poprzez wypłatę świadczenia z ubezpieczenia na wpadek trwałego uszczerbku na zdrowiu, wskutek czego zgłoszono roszczenia z tytułu uszczerbku na zdrowiu i kosztów leczenia urazów w postaci: skręcenia nadgarstka lewego, urazu palca V dłoni lewej i rany palca IV, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zaistnienia wypadku i doznanych obrażeń, posługując się dokumentacją lekarską wytworzoną przez specjalistę ortopedę-traumatologa lek. med. P. R. poświadczającą nieprawdę odnośnie przebiegu leczenia rzekomych urazów, co skutkowało bezpodstawną wypłatą środków z polisy NNW, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 12 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k.; 7. w czasie od [...] maja 2014 r. do [...] października 2014 r. we Włodawie i w innych miastach będących siedzibą pokrzywdzonych towarzystw ubezpieczeniowych, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, czyniąc z popełnienia przestępstw stałe źródło dochodu, w związku z działalnością zorganizowanej grupy przestępczej, doprowadził [...] i [...] na [...] oraz [...] i [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej wysokości [...] złotych poprzez wypłatę świadczeń z polis NNW w ten sposób, że [...] sierpnia 2014 r. zgłosił roszczenia z ubezpieczenia na wypadek trwałego uszczerbku na zdrowiu w postaci uszkodzenia kręgosłupa odcinka szyjnego z ograniczeniem ruchomości w zakresie rotacji i zginania do 30-40 stopni oraz uszkodzenia stawu łopatkowo-ramiennego prawego, do jakich miało dojść w jego mieszkaniu w następstwie upadku na śliskiej nawierzchni podłogowej, wprowadzając pokrzywdzonych w błąd co do zaistnienia zdarzenia i zakresu doznanych obrażeń oraz leczenia i zakresu uszczerbku na zdrowiu poprzez posługiwanie się poświadczającą nieprawdę dokumentacją medyczną wytworzoną przez lek. med. P. R., co skutkowało bezpodstawną wypłatą środków z polisy NNW przez [...] w kwocie [...] złotych oraz [...] złotych przez [...], a nadto [...] złotych przez [...], tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., art.12 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k.; 8. w czasie pomiędzy [...] maja a [...] października 2016 r. we W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez ustalone osoby, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, nakłonił D. D. do dokonania oszustwa, po czym udzielił mu pomocy w doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem towarzystw ubezpieczeniowych poprzez bezpodstawne wypłaty świadczeń z polis następstw nieszczęśliwych wypadków, rekomendując mu posłużenie się sfałszowaną historią choroby wytworzoną przez ortopedę P. R., a następnie pośredniczył w nawiązaniu przestępczego kontaktu z lekarzem, a nadto instruował go odnośnie do odpowiedniego zachowania w trakcie procedury likwidacji szkód, w tym o celowości przekazania korzyści majątkowej w wysokości [...] złotych ustalonemu lekarzowi orzecznikowi wyznaczonemu przez [...] do oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu osoby ubezpieczonej przez [...], tj. o czyn z art. 18 § 2 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k.; 9. w czasie od [...] kwietnia do [...] lipca 2015 r. we W. i w innych miastach będących siedzibą pokrzywdzonych towarzystw ubezpieczeniowych, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, czyniąc z popełnienia przestępstw stałe źródło dochodu, w związku z działalnością zorganizowanej grupy przestępczej, doprowadził [...] oraz Komendanta [...] SG do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej wysokości [...] złotych poprzez wypłatę świadczenia z polisy NNW oraz z tytułu wypadku w służbie w ten sposób, że zgłosił roszczenie z ubezpieczenia na wypadek trwałego uszczerbku na zdrowiu w postaci urazów skrętnych lewej kończyny w obrębie kolana i kostki, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zakresu doznanych obrażeń oraz leczenia i zakresu uszczerbku na zdrowiu poprzez posłużenie się poświadczającą nieprawdę dokumentacją medyczną wytworzoną przez lek. med. P. R. oraz zaświadczeniem o rehabilitacji, co skutkowało bezpodstawną wypłatą środków z polisy NNW przez [...] w kwocie [...] zł oraz świadczenia z tytułu wypadku przy pracy w kwocie [...] zł wypłaconej przez Komendanta [...] SG, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 12 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k.. Decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...], na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 305 ze zm.; dalej: "ustawa o Straży Granicznej"), a także § 1 ust. 3 w zw. z § 1 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania w czynnościach służbowych funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1581; dalej: "rozporządzenie"), organ pierwszej instancji przedłużył zawieszenie w czynnościach służbowych skarżącego do czasu ukończenia postępowania karnego. Powyższe rozstrzygnięcie Komendant [...] SG umotywował treścią zarzucanych skarżącemu czynów, które są przestępstwami umyślnymi, ściganymi z oskarżenia publicznego, a także faktem, iż postępowanie karne wobec skarżącego nadal się toczy, co pozwala na przyjęcie, że w sprawie zaistniały szczególne okoliczności uzasadniające przedłużenie zawieszenia. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, Komendant Główny Straży Granicznej (dalej: "KG SG", "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji") decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na art. 31 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, wskazał, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą wątpliwości co do nieposzlakowanej opinii skarżącego, w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Opinia ta jest budowana na podstawie ogółu zachowań funkcjonariusza, zarówno w służbie, jak i w czasie wolnym od służby. W ocenie organu drugiej instancji, zarzuty popełnienia ww. czynów w pełni uzasadniają przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Decyzja KG SG stała się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę KG SG wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi art. 43 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, zgodnie z którym, w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Podał, że niezbędną przesłanką zastosowania art. 43 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej jest zaistnienie "szczególnie uzasadnionego przypadku". Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że organ był uprawniony zakwalifikować czyny, których popełnienie jest zarzucane skarżącemu jako "szczególnie uzasadniony przypadek", gdyż skarżącemu przedstawiono łącznie 9 zarzutów popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego. W przedmiotowej sprawie, uwzględniając liczbę oraz charakter (wagę) czynów zarzucanych skarżącemu, w tym zarzut popełnienia przestępstwa na szkodę [...] Oddziału Straży Granicznej, Sąd uznał, że zastosowanie szczególnej procedury przewidzianej w art. 43 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej było w pełni uzasadnione. Przedstawienie skarżącemu przez Prokuratora 9 zarzutów dotyczących popełnienia przestępstw umyślnych spowodowało utratę nieposzlakowanej opinii niezbędnej do dalszego rzetelnego pełnienia służby. Dalsze pełnienie przez skarżącego służby godziłoby w jej dobre imię oraz wpływałoby negatywnie na ocenę tej formacji w środowisku społecznym. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego od organu wg norm przepisanych prawem. Na podstawie art. 176 w zw. z art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na nierozpoznaniu wszystkich zarzutów skargi oraz braku odniesienia się w sposób dostateczny w uzasadnieniu wyroku do zarzutów dotyczących naruszenia art. 8 k.p.a., a także konstytucyjnej zasady proporcjonalności i równości z art. 2 i 32 Konstytucji RP; - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 k.p.a., art. 8, art. 77, art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 107 § 3 w zw. z art. 15 w zw. z art. 8 k.p.a., polegające na niewłaściwie dokonanej kontroli legalności działania organów administracji publicznej i oddaleniu skargi, poprzez niedostrzeżenie uchybień co do braku wyczerpującego gromadzenia i oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co do okoliczności stanowiących podstawę wydania rozkazu, brakiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz brakiem kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a także niedochowaniem gwarancji wynikających z zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, w szczególności wobec braku pouczenia strony o przysługującym jej prawie zapoznania się z aktami i wydania decyzji bez uprzedniego umożliwienia stronie końcowego wglądu do akt i wypowiedzenia tzw. ostatniego słowa; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z licznymi naruszeniami przepisów postępowania wskazanymi w skardze, to jest art. 7, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a., art. 8, art. 77, art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 107 § 3 w zw. z art. 15 w zw. z art. 8 k.p.a. II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 43 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że okoliczności dotyczące skarżącego stanowią "szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający zawieszenie w czynnościach służbowych", podczas gdy zarzuty postawione skarżącemu nie mają związku z pełnieniem służby, a ponadto to samo postępowanie toczyło się przeciwko dwóm innym funkcjonariuszom [...] Oddziału Straży Granicznej, posiadającym tożsame zarzuty ze skarżącym, którzy nie zostali zawieszeni w obowiązkach służbowych i wobec których nie stwierdzono "szczególnie uzasadnionego przypadku" wymaganego przytoczonym przepisem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 §1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż sformułowane w niej zarzuty nie zostały oparte na uzasadnionych podstawach. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych na okres nie dłuższy niż 3 miesiące w razie jego tymczasowego aresztowania lub wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe umyślne. Natomiast, stosownie do ust. 2 powołanego przepisu, funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego albo przestępstwo skarbowe nieumyślne lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Zasadą jest zatem zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres nie dłuższy niż 3 lub 12 miesięcy, a "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" przedłużenie tego okresu, stosownie do art. 43 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, wymaga wydania odrębnej decyzji i zawsze (z woli ustawodawcy) następuje do czasu zakończenia postępowania karnego, czyli na czas bliżej nieokreślony. Użycie w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej niedookreślonego zwrotu "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" oznacza, że decyzja o możliwości przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza Straży Granicznej w pełnieniu obowiązków służbowych ma charakter uznaniowy. Z tego względu wykładnia powyższego przepisu nie powinna prowadzić do rozszerzenia pojęcia "szczególnie uzasadnione przypadki", ale powinna oznaczać takie sytuacje, w których nie jest możliwe dalsze pełnienie obowiązków służbowych przez funkcjonariusza Straży Granicznej, a konieczność jego odsunięcia od pełnienia tych obowiązków zachodzi ze względu na ważny interes służby. Instytucja przedłużenia okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, może znaleźć zastosowanie, gdy organ wykaże zaistnienie przesłanki z tej normy prawnej i to przez pryzmat możliwości wykonywania obowiązków służbowych przez funkcjonariusza. W trakcie dokonywania oceny w powyższej kwestii, organ zobligowany jest mieć na uwadze zarówno słuszny interes obywateli, tutaj funkcjonariusza, jak też uwzględnić interes społeczny, w tym przypadku służby. Decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego wymaga szczególnie starannego uzasadnienia w odniesieniu do wyboru zastosowanego rozstrzygnięcia. Sądowa kontrola takiej decyzji jest ograniczona do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. W orzecznictwie podkreśla się, że samo zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych na podstawie art. 43 ust. 1 i 3 ustawy o Straży Granicznej pełni rolę podobną do roli środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym. Zgodnie z art. 276 k.p.k., tytułem środka zapobiegawczego można zawiesić oskarżonego w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo nakazać powstrzymanie się od określonych działalności. Jednakże w obu wypadkach instytucja zawieszenia w czynnościach służbowych realizuje, co wymaga podkreślenia, odmienne cele. Zawieszenie funkcjonariusza przez przełożonego - służy ochronie dobrego imienia i prestiżu Straży Granicznej, natomiast zgodnie z dyrektywą art. 249 § 1 k.p.k. środki zapobiegawcze, w tym zawieszenie w czynnościach służbowych, stosuje się w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania karnego (por. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., I OSK 2614/17). Wystąpienie okoliczności unormowanych w art. 43 ust. 1 i ust. 3 ustawy o Straży Granicznej stanowi samodzielną, niezależną od zastosowanego przez prokuratora na podstawie art. 276 k.p.k. środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych. Przepis art. 43 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej dotyczy tych funkcjonariuszy Służby Granicznej, wobec których wydano już decyzję administracyjną o zwieszeniu czynności służbowych w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego na okres do trzech miesięcy. O ile z chwilą wszczęcia przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego w sprawie ściśle określonego rodzaju przestępstwa właściwy organ Straży Granicznej zobowiązany jest obligatoryjnie zawiesić tego funkcjonariusza w pełnieniu przez niego czynności służbowych na okres do trzech miesięcy, o tyle przedłużenie tego zawieszenia należy odnosić do okresu następującego bezpośrednio po upływie pierwotnego zawieszenia. Dlatego ocena zaistnienia szczególnego przypadku, jakim mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, musi uwzględniać aktualny etap toczącego się postępowania karnego. Postępowanie w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w obowiązkach nie ma na celu wykazanie, że doszło do popełnienia zarzucanego czynu, gdyż to będzie bowiem przedmiotem postępowania dowodowego w toku postępowania karnego. Jeżeli więc przeciwko funkcjonariuszowi toczy się jeszcze postępowanie przygotowawcze, to ustawowej cechy szczególności przypadku mającego przemawiać za przedłużeniem zawieszenia w czynnościach służbowych należy poszukiwać przede wszystkim w postanowieniu o przedstawienia mu zarzutów. Z tego względu nie sam fakt toczącego się przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego, lecz charakter przedstawionych w takim postanowieniu zarzutów może przesądzać, czy możliwe jest dopuszczenie do sytuacji, że funkcjonariusz będzie pełnił służbę, czy też nadal powinien być odsunięty od wykonywania swych obowiązków służbowych. Jeżeli zatem w sprawie karnej zgromadzone dowody pozwoliły na przedstawienie funkcjonariuszowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, zważywszy dodatkowo, że jeden z tych zarzutów odnosi się do przestępstwa popełnionego na szkodę organu, pozostaje zatem w związku ze służbą, to stan taki można ocenić jako szczególny przypadek uzasadniający zastosowanie wobec takiego funkcjonariusza instytucji, o jakiej mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., I OSK 1376/12). W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżącemu postawiono dziewięć zarzutów popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego. Postępowanie przygotowawcze nie zostało zakończone. Według jednego z tych zarzutów, skarżący jest oskarżony o to, że w okresie od [...] kwietnia 2015 r. do [...] lipca 2015 r. we Włodawie i w innych miastach będących siedzibą pokrzywdzonych towarzystw ubezpieczeniowych, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, czyniąc z popełnienia przestępstw stałe źródło dochodu, w związku z działalnością zorganizowanej grupy przestępczej, doprowadził [...] oraz Komendanta [...] SG do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej wysokości [...] złotych poprzez wypłatę świadczenia z polisy NNW oraz z tytułu wypadku w służbie w ten sposób, że zgłosił roszczenie z ubezpieczenia na wypadek trwałego uszczerbku na zdrowiu w postaci urazów skrętnych lewej kończyny w obrębie kolana i kostki, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zakresu doznanych obrażeń oraz leczenia i zakresu uszczerbku na zdrowiu poprzez posłużenie się poświadczającą nieprawdę dokumentacją medyczną wytworzoną przez lek. med. P. R. oraz zaświadczeniem o rehabilitacji, co skutkowało bezpodstawną wypłatą środków z polisy NNW przez [...] w kwocie [...] zł oraz świadczenia z tytułu wypadku przy pracy w kwocie [...] zł wypłaconej przez Komendanta [...] SG, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 12 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. Przytoczony wyżej zarzut bez wątpienia pozostaje w bezpośrednim związku ze służbą, gdyż polega na doprowadzeniu (m.in.) organu pierwszej instancji do niekorzystnego rozporządzenia mieniem publicznym (w postaci środków pieniężnych). Uwzględniając powyższe zarzut naruszenia art. 43 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej przez jego błędne zastosowanie należy uznać za bezpodstawny. Także zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a., art. 8, art. 77, art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., art. 81, art. 11, art. 107 § 3 w zw. z art. 15 w zw. z art. 8 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Dodatkowo zauważyć należy, że zarzut naruszenia prawa musi być postawiony wyraźnie, to znaczy należy wskazać konkretny przepis prawa i określić sposób jego naruszenia, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie powinien formułować za stronę zarzutów skargi kasacyjnej. W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, bez wskazania konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe. W ramach tego zarzutu wytknięto m.in. pominięcie istotnych okoliczności faktycznych, a tym samym błędną ocenę materiału dowodowego przeprowadzoną przez organy administracji publicznej, które niewyczerpująco zgromadziły materiał dowodowy, jak i wydały decyzję w oparciu o niepełnie ustalony stan faktyczny. Jak wynika z art. 7 k.p.a. organ jest związany zasadą prawdy obiektywnej, która wyraża się w obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zasada ta znajduje rozwinięcie w przepisie art. 77 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego - przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. Uwzględniając zastosowaną w sprawie podstawę przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych, organ obowiązany był zgromadzić taki materiał dowodowy, który pozwalałby na ocenę zaistnienia przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, a zwłaszcza wystąpienia szczególnie uzasadnianego przypadku, jak i pozwalałby na wyważenie interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, co pozostaje w związku z uznaniowym charakterem decyzji wydanej na podstawie powyższego przepisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podzielić należy ocenę Sądu pierwszej instancji, że taki materiał został w sprawie zgromadzony, a jego ocena była swobodna lecz nie dowolna. Podkreślenia przy tym wymaga, że ustalenia faktyczne nie były między stronami sporne. Z zasad ogólnych postępowania administracyjnego zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego wynika szereg istotnych obowiązków organów administracyjnych, w tym – w uproszczeniu - obowiązek działania na podstawie przepisów prawa (art. 6), prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej (art. 8), zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym jego stadium (art. 10 § 1), wyjaśniając zasadność przesłanek, jakimi organy kierują się przy załatwieniu sprawy (art. 11 § 1), działania wnikliwego i szybkiego (art. 12). Nadto organy administracyjne mają obowiązek praworządnego działania i podejmowania wszelkich czynności w celu wyjaśnienia sprawy i jej załatwienia z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7), jak też informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, udzielając niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w celu uniknięcia przez strony szkody wywołanej nieznajomością prawa (art. 9). Ocena zachowania się organu stosownie do przytoczonych reguł wymaga każdorazowego odniesienia do okoliczności indywidualnej sprawy administracyjnej, także pod kątem skutków ewentualnych zaniedbań. Analizując okoliczności tej sprawy, w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, niepodobna zarzucić organowi uchybienia tym przepisom. Organy administracji przytoczonym wymogom sprostały, bowiem wyjaśniły sprawę do rozstrzygnięcia i wydały orzeczenia zgodne z zasadą praworządności, rozważając kwestię słusznego interesu strony, jak i interesu społecznego. Precyzując do czego sprowadza się interes służby, organy zasadnie przyjęły, ze w okolicznościach sprawy góruje on nad interesem funkcjonariusza przejawiającym się pogorszeniem jego sytuacji materialnej w wyniku obniżenia uposażenia. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane naruszenie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W niniejszej sprawie zarówno w skardze złożonej od decyzji organu drugiej instancji, jak i w skardze kasacyjnej, podnosząc powyższy zarzut, skarżący nie wskazuje jakich konkretnych czynności procesowych mogących mieć wpływ na wynik sprawy z powodu braku prawidłowego pouczenia w trybie art. 10 k.p.a. nie mógł w postępowaniu administracyjnym dokonać. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady równości wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a., powtórzyć należy za Sądem pierwszej instancji, że sąd administracyjny kontroluje akt administracyjny w indywidualnej, konkretnej sprawie (tj. w określonym stanie faktycznym i prawnym) i nie kieruje się rozstrzygnięciami podjętymi w innych sprawach. Sąd nie znając okoliczności faktycznych innej sprawy nie może konfrontować jej ze sprawą kontrolowaną, zwłaszcza w sytuacji – gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie – organ zaprzecza, aby okoliczności faktyczne i prawne były tożsame w sprawach różnych stron. Każda decyzja wyrażająca stanowisko organu kierowana jest do indywidualnego adresata (funkcjonariusza). Organ wydając decyzję ma zatem na względzie stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania w odniesieniu do sprecyzowanego podmiotu. Powyższe prowadzi do wniosku o niezasadności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. Skoro zaskarżona decyzja nie naruszała uszczegółowionych w skardze kasacyjnej przepisów, to zasadnym było oddalenie skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Nie sposób też zarzucić Sądowi pierwszej instancji sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku z naruszeniem warunków określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., który to zarzut jako najdalej idący w skutkach prawnych podlega zasadniczo rozpoznaniu w pierwszej kolejności. Jednakże z uwagi na sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych w tej sprawie uzasadnionym było jego rozważenie po dokonaniu oceny pozostałych zarzutów kasacyjnych. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może zostać w sposób skuteczny sformułowany jedynie wówczas gdy uzasadnienie poddanego kontroli instancyjnej wyroku nie pozwala na przeprowadzenie tej kontroli z uwagi na niemożność odtworzenia toku rozumowania Sądu pierwszej instancji, brak motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia czy sprzeczność wywodów Sądu lub ich sprzeczność z rozstrzygnięciem wyroku. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga przy tym szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Jak bowiem przyjmuje judykatura, z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka zagadnienie stanu prawnego sprawy, to tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2017 r., II GSK 5181/16). Konfrontując tę część rozważań z treścią zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnieniem Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż Sąd pierwszej instancji w sposób dostateczny odniósł się do problemu naruszenia art. 8 k.p.a., choć w istocie nie odwołał się do treści tego przepisu. Z treści uzasadnienia wynika również, ze oceniając legalność zaskarżonej decyzji miał na względzie konstytucyjne zasady proporcjonalności i równości. Doszedł jednak do zasadnego wniosku, że w okolicznościach tej sprawy nie można mówić o naruszeniu tych zasad, skoro kontroli podlega indywidualna sprawa o określonym stanie faktycznym, nie będącym w istocie tożsamym ze stanem faktycznym innej sprawy. Dodać ponadto należy, że zaskarżony wyrok został wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych. WSA w Warszawie uprawniony był zatem badać legalność tylko tego rozstrzygnięcia. Nie mógł natomiast – wbrew oczekiwaniom skarżącego kasacyjnie – analizować sytuacji prawnej innych funkcjonariuszy i oceniać działań kadrowych organów Straży Granicznej podejmowanych wobec tych funkcjonariuszy. Konstytucyjnym zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola działalności administracji publicznej. Kontrola ta może być jednak sprawowana tylko w granicach danej sprawy, a zatem sprawy ze skargi na konkretną, indywidualną decyzję administracyjną (inny akt lub czynność o charakterze administracyjnym). Natomiast zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie uwzględnia charakteru tego przepisu w całości regulacji ustawy. Przepis ten zobowiązuje bowiem sąd pierwszej instancji do rozstrzygnięcia w granicach sprawy w warunkach braku związania zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jego ratio legis aktualizuje się wówczas, gdy skarga do sądu nie obejmuje, m.in. z powodu braku obowiązku jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika, istotnych elementów postępowania administracyjnego lub zaskarżonej decyzji, które świadczą o naruszeniu przez organ administracyjny odpowiednich przepisów postępowania lub prawa materialnego. Wówczas, jeśli mieszczą się w granicach sprawy wywołanej skargą, niezależnie od ich niewskazania w skardze do sądu pierwszej instancji, sąd ten ma obowiązek samodzielnego ich zauważenia oraz rozpatrzenia z punktu widzenia standardów sądowej kontroli administracji na gruncie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 p.p.s.a. Skuteczność oparcia zarzutu skargi kasacyjnej na tym przepisie wiąże się zatem z koniecznością wskazania tych przepisów, którym uchybił organ administracji, a które, nie będąc wskazanymi w skardze, nie zostały wzięte pod uwagę jako przedmiot kontroli sądowej. Ponadto, ponieważ jest to zarzut naruszenia przepisów postępowania, na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zamierzony skutek może odnieść jedynie taki zarzut, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie zatem od wskazania istoty zarzutu, strona skarżąca kasacyjnie winna przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia, a ponadto wykazania poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. Dopiero spełnienie tych warunków daje podstawę do rozważenia zasadności tego zarzutu. W przypadku powyższego zarzutu autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem powyższych przepisów procesowych a treścią zaskarżonego wyroku Sądu zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia sądu. Nie przeprowadził zresztą w tym kierunku żadnej argumentacji w uzasadnieniu skargi. A zatem także z tego powodu powyższy zarzut skargi kasacyjnej nie może być na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. uwzględniony. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.