II OZ 521/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 21 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń K. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 636/21 odrzucające skargę K. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 25 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenia. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 31 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 636/21 odrzucił skargę K. W. na decyzję Wojewody [...] z 25 września 2020 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i nakazał zwrócić skarżącej kwotę 500 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Podstawę prawną odrzucenia skargi stanowił art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że przedmiotowa skarga została wniesiona po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja została bowiem doręczona skarżącej w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 20 października 2020 r. A zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 19 listopada 2020 r. Tymczasem skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia została złożona w dniu 13 maja 2021 r. Wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został oddalony postanowieniem WSA w Krakowie z 19 października 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 636/21, które zostało utrzymane w mocy postanowieniem NSA z 2 marca 2022 r., sygn. akt II OZ 119/22. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę złożoną w dniu 13 maja 2021 r. uznał za wniesioną z uchybieniem terminu do jej złożenia. Zażalenia na powyższe postanowienie wnieśli skarżąca oraz uczestnik postępowania – mąż skarżącej M. W.. Zaskarżając w całości postanowienie zarzucili mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Strony wnoszące zażalenia wskazały, że decyzja Wojewody [...] z 25 września 2020 r. nie została nigdy doręczona skarżącej, gdyż Poczta Polska nie wywiązała się z obowiązku wynikającego z art. 44 k.p.a. i nie doręczyła skarżącej drugiego awizo. Tak więc w ich ocenie w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania doręczenie decyzji w trybie art. 44 k.p.a., ponieważ nie zostały spełnione przesłanki konieczne do zastosowania tego przepisu. Pierwsze awizo nie zawierało bowiem pouczenia o terminie odbioru korespondencji, który powinien być jednoznacznie wskazany w zawiadomieniu, a drugie awizo nie zostało skarżącej nigdy doręczone. Strony składające zażalenia podniosły także, że na innych zawiadomieniach kierowanych do nich, Poczta Polska też nie umieszczała informacji o terminie odbioru korespondencji. Strony podniosły również, że okoliczność braku doręczenia decyzji zgłaszali Wojewodzie [...] w piśmie z 28 października 2020 r., w którym wnosili o ponowne doręczenie decyzji z 25 września 2020 r. Organ okoliczności tej nie kwestionował i doręczył skarżącej pismo nazwane decyzją w dniu 10 listopada 2020 r. Tak więc skarżąca nie może być obciążana negatywnymi konsekwencjami błędu organu. Ponadto strony wnoszące zażalenia wskazały, że w dniach 19 – 23 października 2020 r. skarżąca nie mogła odebrać przesyłki poleconej, ponieważ skarżąca wraz z mężem przebywała na kwarantannie w związku z tym, że ich córka miała kontakt z osobą, u której następnie potwierdzono zakażenie Covid-19. Na potwierdzenie swoich twierdzeń składający zażalenia powołali się na załączone do skargi: notarialnie poświadczone odpisy zawiadomień o przesyłce poleconej nr [...] i nr [...]; kopie zawiadomień o przesyłce poleconej z 4 lutego (dla K. W.) oraz z 4 czerwca 2020 r. i 6 maja 2021 r. (dla M. W.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 20 października 2020 r. Przepis art. 44 § 1 k.p.a. stanowi bowiem, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 tej ustawy: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2 art. 44 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3 art. 44 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4 art. 44 k.p.a.). Sąd pierwszej instancji prawidłowo zauważył, że z akt sprawy wynika, iż próbę doręczenia skarżącej decyzji z 25 września 2020 r. podjęto w dniu 6 października 2020 r. W związku z niemożnością doręczenia pisma w sposób bezpośredni lub zstępczy przesyłkę pozostawiono do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym, zaś zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej, o czym świadczy adnotacja na potwierdzeniu odbioru i kopercie zawierającej pismo. Okoliczności tej nie kwestionuje też sama skarżąca. W związku z niepodjęciem przesyłki w terminie, o którym mowa w art. 44 § 2 k.p.a., powtórna awizacja przesyłki miała miejsce 14 października 2020 r., o czym również świadczą adnotacje na potwierdzeniu odbioru i kopercie uczynione przez pracownika operatora pocztowego. W związku z tym, że awizowana przesyłka nie została podjęta, w dniu 21 października 2020 r. nastąpił jej zwrot. Powyższe zostało potwierdzone pieczątkami urzędu i podpisami. A zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego samo zaprzeczenie adresata przesyłki co do pozostawienia w jego skrzynce oddawczej tzw. awiza nie pozwala jeszcze na wzruszenie domniemania prawidłowości doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. Domniemania tego nie obala także zainteresowanie skarżącej co do losów korespondencji, w tym wystąpienie z wnioskiem do organu o nadesłanie kopii decyzji. Podkreślić również należy, że kwestia ewentualnego braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi była badana w trakcie prowadzonego postępowania z wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając złożony wraz ze skargą wniosek postanowieniem z 19 października 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 636/21, odmówił skarżącej K. W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z 25 września 2020 r. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 2 marca 2022 r., sygn. akt II OZ 119/22 oddalił zażalenie na powyższe postanowienie. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że skoro doręczenie stronie skarżącej decyzji Wojewody [...] z 25 września 2020 r. nastąpiło w dniu 20 października 2020 r., to wniesienie skargi w dniu 13 maja 2021 r. nastąpiło z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., co skutkować musiało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.