I SA/Kr 1249/08

SENTENCJA Sygn. akt I SA/Kr 1249/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk (spr.), Sędzia: NSA Józef Gach, Asesor: WSA Maja Chodacka, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008r., sprawy ze skargi B. S.-S., na decyzję Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2007r. i nałożenia sankcji, - skargę oddala - UZASADNIENIE Sygnatura akt: I SA/Kr 1249/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił B. S. - S. przyznania płatności do gruntów rolnych za rok 2007 i nałożył sankcję w wysokości 838,28 zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że na zadeklarowanej we wniosku B. S. - S. z dnia [...] maja 2007 roku o przyznanie płatności do gruntów rolnych, działce rolnej [...] o pow. 2,78 ha nie jest prowadzona działalność rolnicza. W związku z czym powstała różnica w wysokości 70,38% między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych podaną we wniosku, a powierzchnią faktycznie stwierdzoną. Implikowała to zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz.U. Nr 35, poz. 217 ze zm.) oraz art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 roku ustanawiającym szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz.Urz. WE Nr L. 345 z 20 listopada 2004 roku, str. 1 ze zm.) rozstrzygnięcia jak w sentencji wydanej decyzji. W odwołaniu od w/w decyzji B. S. - S. domagała się jej uchylenia, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne przeprowadzone zostały w oparciu o kontrolę, w której ona nie uczestniczyła i nie mogła się wówczas od jej wyników odwołać. Decyzją z dnia 20 czerwca 2008 roku nr [...] Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w całości zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji. Dyrektor w uzasadnieniu szczegółowo przytoczył wszystkie przepisy wraz z ich wyjaśnieniem, z których wynikał obowiązek odmowy przyznania dopłaty jak i nałożenia sankcji. Poza tym zaznaczył, iż w świetle ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej kontrole mogą być przeprowadzone bez udziału, a nawet zawiadomienia rolnika. Tak więc nieobecność B. S. - S. pozostaje bez znaczenia. W skardze z dnia [...] sierpnia 2008 roku B. S. - S. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodała również, że nikt nie sprawdził, czy rzeczywiście cała sporna działka była "zakrzewiona" (a tego nie potwierdzały nawet zdjęcia satelitarne) i czy nie prowadzono na niej działalności gospodarczej. Skarżąca zarzuciła wobec czego nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy . W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy zażądał jej oddalenia, powielając swoje wcześniejsze uzasadnienie. Wskazał nadto, iż to na wnioskodawcy spoczywał ciężar udowodnienia spełnienia wszystkich wymogów, uprawniających do otrzymania omawianej dotacji. W tym przypadku zaś B. S. - S. tej powinności nie zadośćuczyniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć jednak należy, iż organ odwoławczy w swojej decyzji podał częściowo błędną podstawę prawną, co pomimo tego nie miało wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zauważyć bowiem należy, że w rozważanej sprawie podstawą prawną obu wydanych decyzji winny być m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 roku w sprawie minimalnych norm (Dz.U. Nr 46, poz. 206 ze zm.), które weszło w życie 15 marca 2007 roku. Organ odwoławczy zaś w uzasadnieniu zamiast na normy rozporządzenia z 2007 roku powołał się na jego poprzednika tj. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 roku w sprawie minimalnych wymagań utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz.U. Nr 65, poz. 600 ze zm.), które to w chwili składania wniosku przez skarżącą już nie obowiązywało. Wskazane uchybienie ma jednak wyłącznie charakter formalny, mniemający wpływu na treść wydanych decyzji, albowiem sama kontrola i postępowanie prowadzone były w oparciu o nowe rozporządzenie z 2007 roku (co potwierdza protokół kontroli - vide jego s. 5-1/6), którego dodatkowo postanowienia w zakresie relewantnym dla rozważanej sprawy są analogiczne jak w uchylonym i powołanym przez organ odwoławczym rozporządzeniu z dnia 7 kwietnia 2004 roku. Odnosząc się natomiast to meritum sprawy podnieść należy co następuje. W niniejszej sprawie skarżąca zarzuca organowi niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych, polegające na braku jej udziału w przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2007 roku kontroli, odebraniu raportu z w/w kontroli przez jej matkę i w związku z tym upływem terminu do zgłoszenia zastrzeżeń jak i nie sprawdzeniu, czy rzeczywiście sporna działka [...] jest zakrzewiona. W myśl z art. 31 ust. 4 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej czynności kontrolne mogą być wykonywane podczas nieobecności rolnika, także wówczas, gdy rolnik został zawiadomiony o kontroli zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004. Oznacza to, jak słusznie zauważa organ odwoławczy, iż po pierwsze rolnik nie musi być zawiadomiony o w/w kontroli, a po drugie nawet jeśli był, to i tak nie ma obowiązku jego uczestnictwa. W związku z czym sam zarzut braku obecność skarżącej przy przeprowadzonych przez upoważnione osoby oględzinach nieruchomości B. S. - S. jest bez znaczenia. Mógłby on odnieść skutek jeśliby skarżąca wskazała, na czym ewentualnie polegały uchybienia przeprowadzonej kontroli. Nic takiego nie miało jednak miejsca. Wprawdzie stwierdza ona, że raport został odebrany przez jej matkę, jednakże art. 43 kpa (który to w tym postępowaniu na podstawie art. 3 ust. 1 na wstępie wskazanej ustawy ma zastosowanie) pozwala w razie nieobecności adresata na doręczanie pism dorosłemu domownikowi, który zobowiązał się od jego przekazania adresatowi. B. S. - S. zaś niegdzie nie stwierdza, jakoby nie otrzymała przedmiotowego raportu. Wręcz przeciwnie. Podnosi natomiast, że zbyt późne przekazanie jej omawianego dokumentu, spowodowało upływ terminu do zgłoszenia zastrzeżeń. Tyle, że po pierwsze mogła złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wspomnianych uwag, po drugie nic nie stało na przeszkodzie zgłoszeniu merytorycznych zastrzeżeń choćby na etapie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. O czym już jednak wspomniano skarżąca ogranicza się jedynie do podniesienia formalnych aspektów prowadzonego postępowania, bez jakiegokolwiek sprecyzowania materialnoprawnych (tj. dotyczących zakrzewienia spornej działki) zarzutów. Dopiero na etapie skargi wskazuje, iż tego faktu nikt nie sprawdził i nie potwierdzają tego zdjęcia satelitarne. Z przedstawionym stanowiskiem nie można się jednak zgodzić, gdyż w sprawie przeprowadzono stosowne oględziny, które odzwierciedlały stanowisko organów. Zdjęcia satelitarne (które zresztą znajdują się także a aktach) nie są zaś na tyle "dokładne", aby jednoznacznie potwierdzić lub wykluczyć faktyczne zagospodarowanie danej nieruchomości. Dlatego też, jak zresztą zauważa również organ odwoławczy, w każdej takiej sprawie przeprowadzana jest "fizyczna" kontrola. I to jej wyniki stanowią podstawę dla dalszych rozstrzygnięć. W rozważanym przypadku uprawnione osoby po oględzinach stwierdziły zakrzewienie spornej działki. Na podstawie art. 143 b) ust. 5 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 roku ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, (Dz.U.UE L z dnia 21 października 2003 r.) do przyznania pomocy w ramach systemu jednolitych płatności obszarowych kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające wskazane tam kryteria, które były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 roku. Szczegółowe wymogi, określające w/w "stan dobrej kultury rolnej" - obecnie "zgodność z normami" (vide art. 57 ust. 1 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej) zawiera rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 roku w sprawie minimalnych norm (poprzednio: rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 roku w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej) W jego § 1 ust.1 pkt 1 i § 4 (w rozporządzeniu z dnia 7 kwietnia 2004 roku był to również § 1 ust. 1 pkt 1 oraz § 4) ustalono, iż w przypadku gruntów ornych jest to uprawa roślin lub ugór. Przy czym wspomniane działki nie mogą być porośnięte drzewami i krzewami z enumeratywnie wskazanymi wyjątkami (których w niniejszej sprawie w czasie kontroli jednak nie stwierdzono). W związku z czym rację mają organy, iż świetle zebranego materiału dowodowego sporna nieruchomość nie spełniała wymogów utrzymania w dobrej kulturze (obecnie "zgodności z normami"). To z kolei implikowało jej wyłączenie spod dopłat bezpośrednich i z uwagi na wielkość powstałej różnicy powierzchni nałożenie stosownej sankcji. W związku z powyższym, a nadto biorąc pod uwagę art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, zgodnie z którym strony są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, należało uznać, że skarga B. S. - S. jest bezpodstawna. Nie przedstawiła ona bowiem żadnych dowodów, potwierdzających wadliwe ustalenie stanu faktyczne, a podnoszone przez nią zarzuty były chybione. Dlatego też Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270 z póź. zm.) orzekł jak w sentencji.