I SA/Wa 526/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.), sędzia WSA Joanna Skiba, Protokolant referent Agnieszka Stefańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2021 r., nr [...] Minister Rodziny i Polityki Społecznej, po rozpoznaniu odwołania I. B. od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2020 r., nr [...] w sprawie ustalenia i zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Minister wskazał, że Wojewoda [...] ostateczną decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...] odmówił wnioskodawczyni prawa do dodatku dyferencyjnego w postaci świadczenia wychowawczego w okresie od [...] lutego 2018 r. do [...] września 2018 r. na dzieci: J. J. i M. J. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podkreślił, że z uwagi na zatrudnienie ojca dzieci od [...] stycznia 2018 r. do [...] sierpnia 2019 r. na terytorium [...] mają w sprawie zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Organ wskazał, że w tym czasie I. B. była osobą nieaktywną zawodowo na terytorium Polski, w związku z czym pierwszeństwo do wypłaty świadczeń leżało po stronie [...]. Wojewoda wyjaśnił, że w związku z pierwszeństwem do wypłaty świadczeń wniosek zostanie przekazany do instytucji [...] w celu jego rozpatrzenia. W konsekwencji powyższych rozstrzygnięć Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2020 r., nr [...] uznał, że świadczenie wychowawcze w kwocie [...] zł wypłacone I. B. w okresie od [...] lutego 2018 r. do [...] września 2018 r. jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, naliczonymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia do dnia spłaty oraz wezwał ją do zwrotu kwoty wraz z odsetkami ustawowymi. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda powołał się na decyzję z [...] grudnia 2019 r. dotyczącą odmowy prawa do świadczenia wychowawczego i wskazał, że decyzja jest ostateczna. Wojewoda podkreślił, że z uwagi na pierwszeństwo do wypłaty świadczeń po stronie [...], świadczenie w Polsce zostało wypłacone mimo braku prawa do niego. Wobec tego świadczenie wychowawcze za okres od [...] lutego 2018 r. do [...] września 2018 r. jest świadczeniem nienależnie pobranym. Organ podał, że powyższe świadczenie zostało przyznane wnioskodawczyni na podstawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z [...] września 2017 r., nr [...]. Decyzja to została uchylona decyzją Burmistrza z [...] czerwca 2019 r., nr [...] z dniem [...] lutego 2018 r., tj. w okresach, w których mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Świadczenia zostały wypłacone do września 2018 r. Od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2020 r. odwołanie złożyła I. B., wnosząc o uchylenie decyzji, umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazała, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów, ponieważ błędnie ustalono że wnioskodawczyni podlega przepisom o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wskazała, że nie tworzyła wspólnego gospodarstwa domowego z ojcem dzieci M. J. Podkreśla, że nie informowała organu o przebywaniu ojca dzieci za granicą, ponieważ nie posiadała takiej wiedzy. Rozpoznając sprawę Minister wskazał, że stosownie do przepisów art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r., poz. 2407 ze zm.) prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje, m.in. obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Polski przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. W myśl art. 16 ust. 2 i ust. 6 ustawy w przypadku przebywania osoby, która złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego lub członka rodziny tej osoby w dniu przyznania świadczenia wychowawczego lub po tym dniu poza granicami Polski w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W przypadku, gdy wojewoda ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla prawo do świadczenia wychowawczego za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń na rodzinę w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Minister podkreślił, że w niniejszym postępowaniu nie bada zasadności odmowy prawa do świadczenia wychowawczego, gdyż postępowanie w tym zakresie zostało zakończone ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 2019 r. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 16 ust. 10 ustawy wojewoda ustala i dochodzi zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w sprawach, w których mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Przepisy art. 25 powołanej ustawy stosuje się odpowiednio. Natomiast stosownie do art. 25 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3 i ust. 9 ustawy osoba, która pobrała nienależnie świadczenie wychowawcze, jest obowiązana do jego zwrotu. Za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze uważa się, m.in. świadczenie wychowawcze wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 16 ust. 6 ustawy, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń na rodzinę w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze. Od kwot nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, o którym mowa w art. 25 ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6 ustawy, naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie, chyba że przyznanie świadczenia wychowawczego było następstwem błędu podmiotu realizującego zadania w zakresie świadczenia wychowawczego. Kwoty nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego podlegają zwrotowi łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na rachunek bankowy wskazany przez organ właściwy. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia spłaty. Minister podkreślił, że obowiązek zwrotu jest instytucją zapobiegającą pobieraniu świadczenia wychowawczego przez osoby nieuprawnione. Wnioskodawczyni we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego z [...] sierpnia 2017 r. oświadczyła, że żaden z członków rodziny nie przebywa poza granicami Polski, w kraju, w którym zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. We wniosku zawarte jest pouczenie, że w przypadku zmian mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, w szczególności zaistnienia okoliczności wymienionych w oświadczeniu, osoba ubiegająca się jest obowiązana niezwłocznie powiadomić o tych zmianach podmiot realizujący świadczenie. We wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego zostało również wskazane, że niepoinformowanie organu właściwego, prowadzącego postępowanie w sprawie świadczenia wychowawczego o zmianach, o których mowa powyższej, może skutkować powstaniem nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, a w konsekwencji koniecznością jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi. Minister wskazał, że świadczenie wychowawcze zostało przyznane przez Burmistrza Miasta i Gminy G. na skutek wniosku I. B. i załączonych do wniosku dokumentów oraz oświadczenia, że żaden z członków rodziny nie przebywa poza granicami kraju. W związku z powyższym nie można przypisać organowi błędnego działania. Minister podkreślił, że w związku z odmową przyznania wnioskodawczyni prawa do świadczenia wychowawczego za okres od [...] lutego 2018 r. do [...] września 2018 r. należy uznać, iż świadczenie wypłacone za ten okres jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi wraz z odsetkami ustawowymi. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania Minister wskazał, że zgodnie z art. 1 lit. i akapit 1 ppkt (i) rozporządzenia [...] określenie "członek rodziny" oznacza: "każdą osobę określoną lub uznaną za członka rodziny lub określoną jako członek gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo, na mocy którego przyznane są świadczenia", z zastrzeżeniem akapitu 3, który stanowi: "Jeżeli na podstawie ustawodawstwa, które ma zastosowanie zgodnie z akapitem pierwszym i drugim, osoba jest uważana za członka rodziny lub członka gospodarstwa domowego tylko wtedy, gdy mieszka ona w tym samym gospodarstwie co ubezpieczony albo emeryt lub rencista, to warunek uważa się za spełniony, jeśli wspominana osoba pozostaje głównie na utrzymaniu ubezpieczonego albo emeryta lub rencisty". Minister podał, że w powyższej kwestii interpretację przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 26 listopada 2009 r. w sprawie C-363/08 - Slanina, dotyczącym wykładni przepisów art. 2 ust. 1 oraz art. 1 lit. f ppkt (i) rozporządzenia 1408/71, które to przepisy odpowiadają co do istoty treści odpowiednio art. 2 ust. 1 oraz art. 1 lit. i akapit 1 ppkt (i) rozporządzenia 883/2004 wskazując, że osoba (dziecko), która mieszka ze sprawującym nad nim opiekę rodzicem w państwie członkowskim, innym niż państwo właściwe do przyznania świadczeń i którego drugi rodzic, zobowiązany do wypłaty alimentów, pracuje lub jest bezrobotny w państwie właściwym, wchodzi do podmiotowego zakresu zastosowania rozporządzenia 1408/71, jako członek rodziny pracownika w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia 1408/71 w związku z art. 1 lit. f ppkt (i) tego rozporządzenia nawet, jeśli rodzic nie został uznany za członka rodziny dziecka w myśl ustawodawstwa danego państwa. Trybunał zauważył, że bez względu na to, czy ojciec i matka dziecka są małżeństwem, ich dziecko nie powinno być pozbawione możliwości pobierania świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów unijnych z państwa zatrudnienia drugiego z rodziców. Oznacza to, że ojciec i dziecko zawsze powinni być traktowani jako członkowie rodziny w myśl art. 1 lit. i rozporządzenia 883/2004. Wobec tego bez znaczenia jest sytuacja, czy dziecko przebywa pod stałą opieką rodzica oraz czy rodzic faktycznie spełnia obowiązek alimentacyjny, a także czy rodzice są małżeństwem. Ponadto, wyrokiem z 22 października 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-378/14 - Trapkowski zajął podobne stanowisko, w myśl którego matka dziecka mieszkająca w Polsce z dziećmi, może pobierać świadczenia rodzinne z [...], na terytorium których mieszka i pracuje jedynie ojciec, nawet w przypadku kiedy w myśl ustawodawstwa [...] nie jest on uprawniony do świadczeń rodzinnych. W związku z powyższym biologiczny ojciec, matka i dziecko zawsze powinni być traktowani jako członkowie rodziny. Bez znaczenia jest więc sytuacja między rodzicami, tj. czy są oni małżeństwem czy też nie. Organ odwoławczy wskazał, że w związku z tym, że I. B. była osobą nieaktywną zawodowo w Polsce, a ojciec dzieci był zatrudniony w [...], to przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają w sprawie zastosowanie, a z uwagi na brak jej aktywności zawodowej w Polsce instytucja [...] była właściwa do wypłaty świadczeń. Minister zauważył, że fakt zatrudnienia ojca dzieci na terytorium [...] został potwierdzony przez wnioskodawczynię w oświadczeniu złożonym przez nią [...] października 2018 r. pod rygorem odpowiedzialności karnej. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 25 ust. 10 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, może umorzyć kwoty nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Zastosowanie powyższych ulg odbywa się na wniosek osoby zobowiązanej i pozostaje do uznania organu. Skargę na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z [...] stycznia 2021 r. złożyła I. B. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, tj.: - art. 7, art. 77 i art. 107 kpa poprzez niewyjaśnienie czy M. J. w rzeczywistości był zatrudniony na terytorium [...], na podstawie par. 11 Rozporządzenia PE i Rady nr 883/2004 podlegał ustawodawstwu [...] i był uprawniony do świadczeń wychowawczych na rzecz zamieszkujących w Polsce synów J. i M. J.; - art. 80 kpa polegającym na dowolnym przyjęciu, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że M. J. przebywając od [...] stycznia 2018 r. do [...] sierpnia 2018 r. w [...] był tam zatrudniony i posiadał uprawnienie do pobierania świadczeń rodzinnych; - art. 107 § 3 kpa poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia dowodów na których organ oparł się przyjmując za niebudzącą wątpliwości okoliczność zatrudnienia M. J. na terenie [...]; II. art. 25 ust. 1, ust. 2 pkt. 3 i ust. 9 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci poprzez nieusprawiedliwione przyjęcie, że pobrane przez skarżącą świadczenie było nienależne oraz że skarżąca lub M. J. byli uprawnieni do wypłacanych w [...] świadczeń na rodzinę; III. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że: - M. J. od [...] stycznia 2018 r. do [...] sierpnia 2018 r. był zatrudniony na terytorium [...] i na podstawie par. 11 Rozporządzenia PE i Rady nr 883/2004 podlegał ustawodawstwu [...] i był uprawniony do świadczeń wychowawczych na rzecz zamieszkujących w Polsce synów J. i M. J.; - w w/w okresie Polska była jedynie miejscem zamieszkania rodziny M. J., zaś miejscem koncentracji aktywności zawodowej w/w oraz krajem właściwym do wypłaty świadczeń były [...]; Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuty rozwinęła w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy w przypadku, gdy osoba o której mowa w art. 4 ust. 2 (tj. matka, ojciec, opiekun faktyczny opiekun prawny dziecka) lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami wojewodzie. Ojciec dzieci skarżącej M. J. od [...] stycznia 2018 r. do [...] września 2019 r. był zatrudniony na terenie [...]. W piśmie z [...] października 2018 r. skarżąca oświadczyła, że mąż od [...] stycznia "do dziś" jest zatrudniony na terytorium [...]. Skarżąca w okresie objętym zaskarżoną decyzją nie była aktywna zawodowo. Wobec tego prawidłowo organy ustaliły, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 6 ustawy w przypadku, gdy wojewoda ustali, że mają zastosowanie wyżej wskazane przepisy o koordynacji, organ właściwy uchyla prawo do świadczenia wychowawczego za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń na rodzinę w innym państwie. Tak też stało się w niniejszej sprawie, gdyż Burmistrz Miasta i Gminy G. decyzją z [...] czerwca 2019 r. uchylił decyzję przyznającą świadczenia wychowawcze ustalone decyzją z [...] września 2017 r., w części dotyczącej przyznania tego świadczenia na J. i M. J. z dniem [...] lutego 2018 r. Od decyzji tej skarżąca nie złożyła odwołania. Decyzja jest więc ostateczna. Następnie decyzją z [...] grudnia 2019 r. Wojewoda [...] odmówił skarżącej świadczenia wychowawczego w postaci dodatku dyferencyjnego na synów J. i M. J. w okresie od [...] lutego 2018 r. do [...] września 2018 r. Od decyzji tej skarżąca także nie złożyła odwołania. Decyzja jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 16 ust. 10 ustawy wojewoda ustala i dochodzi zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w sprawach, w których mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Przepisy art. 25 stosuje się odpowiednio. Z kolei stosownie do art. 25 ust. 2 pkt 3 ustawy za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze uważa się świadczenie wychowawcze wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 16 ust. 6 ustawy. Chodzi tu o sytuację, gdy matka, ojciec, opiekun faktyczny lub opiekun prawny dziecka lub członek rodziny tych osób w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze lub po dniu jej wydania przebywają poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Jak wyżej wskazano wówczas organ właściwy (burmistrz, wójt, prezydent miasta) występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Pozytywne ustalenie wojewody w tym zakresie stanowi obligatoryjną przesłankę do wydania przez właściwy organ, który przyznał i wypłacił świadczenie wychowawcze, decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu wskazanego wyżej innego państwa w zakresie świadczeń na rodzinę w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W takim przypadku świadczenie wychowawcze jest nienależne za okres od dnia, w którym wyżej wymienione osoby stały się uprawnione do świadczeń na rodzinę w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze. Powołane przepisy wskazują, że w granicach materialnych rozpoznawanej sprawy, czego nie dostrzega skarżąca, pozostaje jedynie kwestia orzeczenia przez właściwy organ administracji publicznej o nienależnie pobranym świadczeniu wychowawczym i obowiązku jego zwrotu. Decyzja orzekająca w powyższym zakresie jest aktem administracyjnym związanym ze stanem faktycznym, na który składają się następujące elementy: przyznanie świadczenia wychowawczego, stwierdzenie przez wojewodę, że w konkretnym stanie faktycznym po przyznaniu świadczenia wychowawczego znajdują zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz uchylenie z tej przyczyny przez burmistrza (wójta, prezydenta miasta) decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze. Zaistnienie tych przesłanek implikuje wydanie decyzji orzekającej o nienależnie pobranym świadczeniu wychowawczym i obowiązku jego zwrotu. Przy czym jest to sprawa administracyjna materialnie i procesowo odrębna od sprawy stwierdzenia zaistnienia koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz sprawy uchylenia decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze. W niniejszej sprawie wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję stanowiącą podstawę wypłaty świadczenia wychowawczego za okres od [...] lutego 2018 r. do [...] września 2018 r., od której strona skarżąca nie złożyła odwołania. Decyzja ta jest w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne. Należy również mieć na względzie fakt, że zastosowanie do sytuacji skarżącej przepisu art. 25 ust. 2 pkt 3 ustawy zostało także ustalone decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 2019 r. odmawiającą przyznania jej dodatku dyferencyjnego w okresie od [...] lutego 2018 r. do [...] września 2018 r. w postaci świadczenia wychowawczego na J. i M. J. Z decyzji tej wynika, że w sprawie zastosowanie mają przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Z decyzji wynika także, że M. J. w okresie od [...] stycznia 2018 r. do [...] sierpnia 2019 r. był zatrudniony na terytorium [...]. Tam był aktywny zawodowo, a terytorium Polski stanowiło jedynie miejsce zamieszkania członków rodziny, zatem krajem pierwszeństwa do wypłaty świadczenia był kraj zatrudnienia. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda wskazał, że kwota świadczeń rodzinnych była wyższa niż wysokość polskich świadczeń, wobec czego brak było podstaw do przyznania dodatku dyferencyjnego w postaci świadczenia wychowawczego. Od decyzji tej skarżąca nie złożyła odwołania. Decyzja jest ostateczna. Spełnione zostały zatem przesłanki art. 25 ust. 2 pkt 3 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci dla uznania pobranych przez skarżącą świadczeń za nienależnie pobrane, gdyż wypłacono jej świadczenia wychowawcze na podstawie decyzji, która została następnie uchylona z uwagi na to, że zastosowanie miały przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Nie zachodziła zatem potrzeba, dla ustalenia spełnienia wymogów art. 25 ust. 2 pkt 3 ustawy, przeprowadzenia postępowania celem wyjaśnienia czy skarżąca była świadoma tego, że świadczenie jej się nie należy (wyrok NSA z 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2232/17). W ocenie Sądu organy obu instancji słusznie uznały, że zaistnienie przesłanek określonych w art. 25 ust. 2 pkt 3 ustawy, czyli wypłacenie świadczenia wychowawczego w przypadku, o którym mowa w art. 16 ust. 6 ustawy, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczenia na rodzinę w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego do dnia uchylenia decyzji, stanowi podstawę do uznania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane. Z powyżej omówionych przyczyn chybiony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego. Natomiast podnoszone w skardze zarzuty dotyczące kwestii legalnego, czy też nielegalnego zatrudnienia M. J. na terenie [...], nie pobierania przez niego świadczeń rodzinnych nie mogą być w niniejszej sprawie skuteczne, z przyczyn powyżej omówionych. Mogły być one podnoszone w odwołaniach od decyzji uchylającej przyznane świadczenie wychowawcze lub decyzji o odmowie dodatku dyferencyjnego. Jednakże skarżąca tych decyzji nie kwestionowała. Oceniając przebieg postępowania przed organami obu instancji Sąd stwierdza, że odpowiadało ono określonym w przepisach kpa standardom postępowania w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, zarówno w zakresie podstawowych uprawnień strony, jak i obowiązków organu. Wobec tego niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie w niniejszej sprawie zostały przez organy obu instancji wyjaśnione, a następnie do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego, przy czym swoje stanowisko organy przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 kpa. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się wydając decyzje. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.