II SAB/Rz 97/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi P. L. na bezczynność Dyrektora [....] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora [...] do rozpoznania wniosku skarżącego P. L. z dnia 21 czerwca 2021 r. w części dotyczącej A. B. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie grzywny; IV. zasądza od Dyrektora [...] na rzecz skarżącego P. L. kwotę 100 zł /słownie: złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE W dniu 14 lipca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wpłynęła skarga PL (dalej: "skarżącego") na bezczynność Dyrektora [....] w [...] (dalej: "Dyrektor" lub "organ"), w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że w dniu 21 czerwca 2021 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora [...] w [...] o udostępnienie informacji publicznej obejmującej podanie wysokości zarobków katechetów ZS w [...] – MM i AB. Skarżący zastrzegł, że wnosi o podanie kwoty zarobków netto w ujęciu miesięcznym, we wskazanych we wniosku miesiącach w latach 2020 – 2021. Zdaniem skarżącego, organ pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności, bowiem w terminie przewidzianym ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.) – dalej: "u.d.i.p.", udostępnił wnioskowaną informację jedynie wglądem katechety MM. Nie udostępnił natomiast żądanych informacji względem katechety AB. W piśmie z dnia 29 czerwca 2021 r. organ poinformował skarżącego, że zarobki AB, pełniącego funkcję księdza proboszcza argumentując, że jego zarobki są "jego dobrem osobistym podlegającym szczególnej ochronie". Ponadto z uwagi na fakt, ze AB pełni funkcję proboszcza, wymagana jest zgoda Kurii Diecezjalnej na upowszechnienie jego dochodów. Skarżący podkreślił, że jego wniosek dotyczył zarobków AB, które jako osoba publiczna - nauczyciel i katecheta, osiąga z tytułu zatrudnienia w Zespole Szkół w [...], a nie zarobków AB jako osoby zajmującej stanowisko kościelne. Podkreślił, że dochody ww. osiągane w związku z tym, że jest proboszczem Parafii [...], w żadnej mierze nie lezą w obszarze jego zainteresowania. Nieudostępnienie żądanej informacji w 14-dniowym terminie stanowiło zatem naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora do rozpatrzenia wniosku z dnia 21 czerwca 2021 r., stwierdzenie, ze bezczynności miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości 5 000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4. Kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. J. Woś, wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 103). W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.) - zwanej dalej u.d.i.p., jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach u.d.i.p. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Dyrektor [...] Gminy [...] jest podmiotem zobowiązywanym do udzielania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. odnosi się do jednostek organizacyjnych samorządu terytorialnego w wąskim zakresie znaczeniowym tego pojęcia. Dotyczy samorządowych jednostek organizacyjnych, które pomimo swojego organizacyjnego wyodrębnienia ze struktury jednostki samorządowej działają w jej imieniu i na jej rachunek. Przykładem gminnej jednostki organizacyjnej będą: żłobek, przedszkole, gminny ośrodek sportu i rekreacji, zakład gospodarowania nieruchomościami. Do kategorii jednostek organizacyjnych zaliczyć można np. placówki oświatowo-wychowawcze, bibliotekę powiatową, powiatowy ośrodek dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Na szczeblu województwa samorządowymi jednostkami organizacyjnymi będą m.in. szkoły artystyczne, domy kultury, galerie sztuki, filharmonie, opery i operetki, wojewódzkie zarządy dróg (zob. Aleksander Jakubowski, Samorządowe jednostki organizacyjne jako podmioty zobowiązane do udostępniania informacji publicznej, w: B. Dolnicki (red. nauk.), Jawność w samorządzie terytorialnym, Warszawa 2015). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że jednostką organizacyjną, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., jest jednostka organizacyjna gminy działająca w formie jednostki budżetowej pod nazwą Zarząd Zasobu Komunalnego, wobec czego dyrektor tej jednostki jest odpowiedzialny za udostępnienie informacji publicznej lub odmowę jej udostępnienia (wyrok WSA we Wrocławiu z 2 listopada 2005 r., IV SAB/Wr 48/05, LEX nr 887700). Adresat wniosku o udzielenie informacji publicznej w niniejszej sprawie to dyrektor jednostki budżetowej gminy wyodrębnionej m.in. w celu sprawowania nadzoru nad działalnością szkół przedszkoli i ich obsługa w zakresie spraw organizacyjnych i administracyjnych. Dyrektor [....] reprezentuje więc podmiot wykonujący zadania publiczne z zakresu edukacji, będący jednostką gminy. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zdefiniował w art. 1 ust. 1 u.i.d.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Z kolei, w art. 6 u.d.i.p. wymieniono przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02 - dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. informacją publiczną jest informacja o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4, pochodzącym z zadysponowania m. in. majątkiem gminy. Informacją publiczną są więc dane na temat sposobu wydatkowania środków publicznych, a z tych środków finansowane są m. in. wynagrodzenia osób zatrudnionych w szkołach publicznych powadzonych przez gminy. Z tego względu informacje o wynagrodzeniach nauczycieli stanowią informację publiczną. Wnioskowana informacja mieści się także w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h) u.d.i.p.). W dwóch wyrokach WSA w Gdańsku z 15.01.2020 r., II SA/Gd 557/19 oraz z 12.02.2020 r., II SA/Gd 555/19 oraz w wyroku WSA w Lublinie z 7.11.2019 r., II SAB/Lu 51/19 wojewódzkie sądy administracyjne przyjęły, że nie budzi wątpliwości, iż nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną, co wynika z jego uprawnień jako członka rady pedagogicznej, będącej zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawa oświatowe (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1082) kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki. Określone w art. 70 kompetencje rady pedagogicznej wskazują, że nauczyciel "niewątpliwie w sposób istotny oddziałuje na sferę spraw publicznych w systemie oświaty (...). Nie wykonuje zatem jedynie czynności usługowych, które nie mają bezpośredniego związku z merytorycznymi kompetencjami szkoły, a służą jedynie realizacji tych kompetencji". Charakter uprawnień nauczyciela jako członka rady pedagogicznej powoduje, że jest on "osobą wykonującą funkcje publiczne". Wskazać przy tym należy, że powyższe stanowisko nawiązuje do poglądu wyrażonego w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20.03.2006 r., K 17/05, w którym dokonano wykładni pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" na tle stosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem sądu konstytucyjnego "nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy, zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji. Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się, co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są, zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny" . Trybunał przyjął zatem szerokie ujęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną", uznając, że o zakwalifikowaniu do tej kategorii podmiotów decyduje pełnienie funkcji w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeśli wiąże się to z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym lub zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, przy czym bez znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną. Kierujący się stanowiskiem Trybunału NSA w wyroku z 15.06.2016 r., I OSK 3217/14, podniósł, że "pojęcie «osoby pełniącej funkcję publiczną» ma na gruncie u.d.i.p. autonomiczne i szersze znaczenie niż w art. 115 § 13 i 19 k.k. Użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie «osoby pełniącej funkcję publiczną» obejmuje bowiem każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną. Taka wykładnia odpowiada intencjom twórców u.d.i.p. oraz najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną wynikającą z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP" . Nauczyciel ze względu na uczestnictwo w radzie pedagogicznej i wpływanie na podejmowane przez nią rozstrzygnięcia staje się osobą pełniącą funkcję publiczną. Rada pedagogiczna bowiem na podstawie art. 70 ust. 1 Prawa oświatowego posiada kompetencje o charakterze stanowiącym takie jak: zatwierdzanie planów pracy szkoły lub placówki po zaopiniowaniu przez radę szkoły lub placówki; podejmowanie uchwał w sprawie wyników klasyfikacji i promocji uczniów; podejmowanie uchwał w sprawie eksperymentów pedagogicznych w szkole lub placówce, po zaopiniowaniu ich projektów przez radę szkoły lub placówki oraz radę rodziców; ustalanie organizacji doskonalenia zawodowego nauczycieli szkoły lub placówki; podejmowanie uchwał w sprawach skreślenia z listy uczniów oraz ustalanie sposobu wykorzystania wyników nadzoru pedagogicznego, w tym sprawowanego nad szkołą lub placówką przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny, w celu doskonalenia pracy szkoły lub placówki. Podnosi się przy tym, że "podjęte w ich zakresie uchwały są czynnościami prawnymi o ogromnym znaczeniu. Podjęcie bowiem uchwały w zakresie kompetencji stanowiących warunkuje określone skutki prawne bądź to w sferze działalności samej szkoły lub placówki, bądź to w sferze interesu indywidualnych osób będących uczniami szkoły (jak to się dzieje w przypadku podejmowania uchwał w sprawie wyników klasyfikowania i promowania uczniów). Dyrektor, z zastrzeżeniem przepisu art. 71, jest zobowiązany do ich wykonania" . Wiążący i często decydujący o funkcjonowaniu placówki oświatowej charakter powierzonych radzie pedagogicznej uprawnień powoduje, że uczestniczący w jej pracach nauczyciel posiada ważny i realny wpływ na funkcjonowanie pewnego wycinka spraw o charakterze publicznym związanych z wykonywaniem zadań państwa w sferze edukacji. Nadto wskazuje się w orzecznictwie, że dla zaliczenia nauczyciela do "osób pełniących funkcję publiczną" ma również znaczenie, że art. 63 ust. 1 ustawy - Karta Nauczyciela - daje mu podczas pełnienia obowiązków służbowych taką ochronę, jaką posiadają funkcjonariusze publiczni. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. "prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji". Z powyższego przepisu wynika, że "udostępnienie informacji o osobach pełniących funkcje publiczne obejmuje szeroki zakres danych: informacje o zasadach wykonywania funkcji, o kwalifikacjach zawodowych, o przydzielonym zakresie zadań służbowych, wynagrodzeniu, a także o rodzaju poniesionej odpowiedzialności. Wyłączony jest natomiast dostęp do informacji, które są nieistotne dla sprawowanej funkcji oraz dotykają w sposób bezpośredni sfery ad personam. Wykonywanie "funkcji publicznej" nie oznacza zatem, że dana osoba ma wyłączone prawo do prywatności, przeciwnie prywatność takiej osoby nadal jest chroniona, chyba że informacje, które mają zostać ujawnione dotyczą kwestii związanych bezpośrednio z wykonywaną funkcją, ponieważ tylko "jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do niej nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. W takiej sytuacji organ nie może odmówić udzielenia informacji publicznej powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p." Podmiot, do którego wpłynie wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci danych o wynagrodzeniu konkretnej osoby, powinien zatem mieć na względzie, że co prawda prawo do ochrony prywatności osób pełniących funkcje publiczne posiada ograniczony charakter, to jednak "ograniczenia te odnoszą się do obszaru informacji mających związek z pełnieniem funkcji publicznej (w tym o warunkach powierzenia i wykonywania tych funkcji)". Ocena tego, czy określone informacje o osobie pełniącej funkcję publiczną można ujawnić, musi odnosić się do zadań, które jej powierzono, oraz tego, na ile posiada to związek z celem instytucji dostępu do informacji publicznej jako narzędzia prawnego kontroli społecznej nad instytucjami publicznymi. Dostęp do informacji publicznej nie może służyć załatwianiu prywatnych interesów ani tym bardziej zaspokojeniu zwykłej ciekawości. Dotyczy to szczególnie wynagrodzenia, którego wysokość z jednej strony wskazuje, czy dana osoba wykonująca funkcję publiczną zarabia w sposób adekwatny do jej kompetencji oraz obowiązków, a ujawnienie takich danych pozwala ocenić, na ile wysokość wynagrodzenia nie jest oderwana od rzeczywistego nakładu pracy danego funkcjonariusza, a więc czy nie jest od "przepłacany", ponieważ o wysokości jego poborów zdecydowały przyczyny niemerytoryczne. Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji RP" (tak Przemysław Szustakiewicz w Ujawnianie danych o wynagrodzeniu nauczycieli w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, LEX). W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, iż wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonej w art. 61 ust. 1 Konstytucji R.P. Informacja o wysokości wynagrodzeń poszczególnych pracowników, finansowanych ze środków publicznych, w tym również dodatkowych nagród, stanowi informację publiczną. Pogląd ten jest dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo wyrażono go w wyrokach NSA: z 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1577/19, z 14 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 578/19, z 10 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 240/19, z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 3451/18, z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2929/17, z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt 2737/17, z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt 1705/17, z 14 października 2019 r. sygn. akt I OSK 4205/18, z 5 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 840/17, z 28 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1432/17, z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 1775/16, z 21 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 2945/16, z 27 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3193/15 i z 22 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2273/15. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany jest też pogląd odmienny, że informacja o wynagrodzeniach (w tym o nagrodach) pracowników sfery publicznej z żądaniem podania ich imienia i nazwiska nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, np. w wyrokach NSA z 10 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2623/19, z 27 września 2019 r. sygn. akt I OSK 2710/17 i z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1380/17. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie pogląd ten nie zasługuje na akceptację. Pogląd ten jest oparty na twierdzeniu, że informacja taka nie jest sprawą publiczną (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), bowiem dotyczy sprawy prywatnej (ad personam). Tymczasem pojęcia sprawy publicznej nie można wykładać słownikowo, jako sprawy "dotyczącej tylko ogółu". Bowiem taki "komunitarystyczny" kierunek wykładni nadmiernie zawęża prawo dostępu do informacji publicznej, czemu przeciwstawia się dominująca część orzecznictwa i doktryna. Na akceptację nie zasługuje próba zdefiniowania "sprawy publicznej" jako przeciwieństwa sprawy prywatnej, ponieważ to ostatnie pojęcie, jest równie sporne jak pojęcie definiowane. Należy też zwrócić uwagę na odmienne założenie ustawodawcy, który zakresem informacji publicznej objął również informacje ze sfery prywatności. Wynika to wprost z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w którym wskazano, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Zatem część informacji dotyczącej sfery prywatnej jest informacją publiczną, której udostępnianie podlega jednak ograniczeniu. Ograniczenie to nie obejmuje informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji (vide art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p.). W tych granicach mieści się także wynagrodzenie pracownika i jego składniki. Gdyby ustawodawca nie uznawał części informacji ze sfery prywatności za informację publiczną, stwierdziłby to wprost, że nie stanowią informacji publicznej informacje ze sfery prywatnej. W rozpoznawanej sprawnie wnioskodawca wyraźnie w swoim wniosku wskazał, iż domaga się informacji na temat wysokości wynagrodzenia osoby pełniącej funkcje publiczne – taki status ma nauczyciel szkoły publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to zgodnie z art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzania i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Brak jest tym samym wątpliwości, iż wniosek dotyczy informacji publicznej, której udostępnienie, co istotne, nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Sądu, sposób sformułowania wniosku, przez żądanie udostępnienia informacji o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcje publiczne, z podaniem jej imienia i nazwiska (jej personalizację) i zajmowanego stanowiska nie wpływa na to, że wniosek ten przestaje być wnioskiem o informacje o sposobie wydatkowania środków publicznych. Zatem nadal jest wnioskiem o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów, majątku publicznym i ciężarach publicznych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt. 5 lit. h) u.d.i.p. (tak słusznie NSA w wyroku z dnia 9 września 2021 r., III OPSK 872/21). Nauczyciel, mimo że w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jest osobą wykonującą funkcję publiczną, nie traci przez to prawa do ochrony swojej prywatności. Dotyczy to również wysokości pobieranego przez niego wynagrodzenia. Ze względu na charakter sprawowanej przez niego funkcji ad casum należy ocenić czy informacja, jakie konkretnie otrzymuje on wynagrodzenie jest konieczna ze względu na cele, jakie ma realizować polityczne prawo dostępu do informacji publicznej. Nawet jednak gdyby uznać, że wynagrodzenie danego nauczyciela jest jawne – te składniki uposażenia, które dotyczą sytuacji osobistej nauczyciela, nie powinny zostać udostępnione. Zarzut organu, iż na udostępnienie informacji potrzebna jest zgoda Kurii Diecezjalnej jest bezzasadny. Wniosek dotyczy bowiem wyłącznie wynagrodzenia uzyskiwanego w szkole. Odmowa udostępnienia danych kwalifikujących się do kategorii informacji publicznej – w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. – winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, w której uzasadnieniu organ winien wyjaśnić zasadność przyjęcia w danym wypadku zaistnienia ograniczenia wynikającego z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Tymczasem organ ani nie udostępnił skarżącemu żądanych danych ani też nie wydał w tym zakresie decyzji administracyjnej. Na wskazane wyłączenie w zakresie udostępnienia informacji publicznej powołał się zaś w "zwykłym" piśmie. W przedstawionych wyżej uwarunkowaniach sprawy należało uznać, że Dyrektor pozostaje w bezczynności, bowiem w terminie 14 dni, wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ani nie udostępnił skarżącemu żądanych danych ani też nie wydał decyzji z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego w pkt I wyroku zobowiązano go do rozpoznania wniosku strony, czego podstawę stanowił art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Równocześnie, działając na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd stwierdził (w pkt II wyroku), że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jest to bowiem naruszenie o charakterze kwalifikowanym. Tymczasem, organ na wniosek skarżącego, który wpłynął do niego 21 czerwca 2021 r. odpowiedział w piśmie z 29 czerwca 2021 r., a zatem w terminie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Błędnie jednak nie zachował formy wymaganej przez art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Z tych przyczyn Sąd oddalił także wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono zaś w pkt III wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.; w ich skład wchodzi wpis od skargi w kwocie 100 zł.