III FSK 4493/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "R." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy sp.k. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 293/21 w sprawie ze skargi "R. " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy sp.k. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 22 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "R. " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wspólnicy sp.k. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 11 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 293/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA") oddalił skargę R. [...] z siedzibą w G. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 22 sierpnia 2017 r. (dalej: "Dyrektor") w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku Spółka zaskarżyła go w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora oraz zasądzenie kosztów postępowania - w tym kosztów zastępstwa procesowego - według norm przepisanych. Spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej jako "p.p.s.a."), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym wyrokiem, poprzez oddalenie skargi w wyniku pominięcia przez WSA naruszenia przepisów prawa procesowego, którego dopuścił się Dyrektor, tj.: a) art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") w zw. z art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.; dalej jako "u.p.e.a."), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w szczególności przez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, mimo zachowania tego terminu; b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez brak zebrania przez Stronę przeciwną wyczerpującego materiału dowodowego i wyjaśnienia sprawy w zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie uchybienia przez Skarżącą terminu do wniesienia zażalenia, a także dokonanie błędnej oceny w przedmiocie uchybienia przez Skarżącą terminu do wniesienia zażalenia; c) art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art 18 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie istniały wątpliwości w zakresie uchybienia przez Skarżącą terminu do wniesienia zażalenia, które nie zostały przez organ jednoznacznie wyjaśnione oraz wydanie w takich warunkach rozstrzygnięcia na niekorzyść Spółki; 2) art. 151 w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w wyniku pominięcia przez WSA naruszenia przepisów prawa procesowego, o których mowa w pkt 1; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób, który nie pozwala ustalić wszystkich przesłanek, jakimi kierował się WSA podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych i wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 z poźn. zm.) sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne w dniu 7 grudnia 2021 r., w celu rozpoznania skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwione uznaje zarzuty naruszenia przez WSA przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym wyrokiem, poprzez oddalenie skargi w wyniku pominięcia przez WSA naruszenia przepisów prawa procesowego, którego dopuścił się Dyrektor, tj.: art. 134 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w szczególności przez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, mimo zachowania tego terminu; art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art 18 u.p.e.a. W myśl przepisu art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA opierając się na analizie materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy, w tym dowodów dołączonych do skargi, słusznie doszedł do przekonania, iż prawidłowo organ odwoławczy stwierdził na podstawie powyższego przepisu, iż Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego L. z dnia 19 czerwca 2017 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie przyjął WSA, że znajdujące się w aktach administracyjnych zwrotne potwierdzenie odbioru nie pozostawia wątpliwości, że wyżej opisane postanowienie zostało odebrane w dniu 6 lipca 2017 r. (akta adm. k. 101). Data ta została potwierdzona w dwóch miejscach: przy imieniu i nazwisku odbiorcy R. K. oraz przy podpisie pracownika poczty doręczającego przesyłkę. Istotne przy tym jest, iż zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który – jeśli, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). Korzysta ono z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim poświadczone. Skarżąca w trakcie całego postępowania w niniejszej sprawie nie wykazała się dowodem przeciwko wyżej opisanemu dokumentowi urzędowemu (art. 76 § 3 k.p.a.). Za taki dowód przeciwko wyżej opisanemu dokumentowi urzędowemu nie można uznać wydruku zawierającego błędy w zakresie oznaczenia daty, czy wydruku ze strony internetowej podmiotu, umożliwiającej śledzenie przesyłek. Jednoznaczny w swojej wymowie jest również wynik przeprowadzonego przez organ postępowania reklamacyjnego w sprawie ustalenia prawidłowej daty doręczenia wyżej opisanej przesyłki zawierającej postanowienie organu I instancji. Mianowicie pismem z dnia 27 października 2017 r. Poczta Polska S.A. poinformowała, że "przesyłka ta została odebrana w dniu 6 lipca 2017 r., a informacje wyświetlone w systemie śledzenia przesyłek mają charakter poglądowy". Przedstawione okoliczności rozpatrywanej sprawy nie pozwalają na uznanie argumentacji Skarżącej, iż wyżej opisywane postanowienie organu I instancji zostało odebrane w dniu 7 lipca 2017 r. Tym samym właściwie przyjął WSA, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do uchybienia przepisom art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Nie naruszono także przepisów art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art 18 u.p.e.a., gdyż nie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu autora skargi kasacyjnej o naruszeniu przez WSA przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Wyjaśnić przy tym można, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwalało na ustalenie wszystkich przesłanek, jakimi kierował się WSA podejmując rozstrzygnięcie w danej sprawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności prawidłowo ocenił WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że skoro Skarżąca odebrała opisywane wyżej postanowienie organu I instancji w dniu 6 lipca 2017 r., to termin do złożenia zażalenia rozpoczął swój bieg w dniu 7 lipca 2017 r., a zakończył się w dniu 13 lipca 2017 r. Tymczasem zażalenie, jak wynika z umieszczonej na kopercie daty pieczęci urzędu pocztowego, zostało wniesione w dniu 14 lipca 2017 r. Ta okoliczność obligowała organ odwoławczy do rozstrzygnięcia o uchybieniu terminu na podstawie art. 134 k.p.a., gdyż niewątpliwie zażalenie zostało wniesione z jednodniowym opóźnieniem, czyli po upływie terminu określonego dla tego rodzaju czynności. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Mirella Łent Sławomir Presnarowicz Wojciech Stachurski