I GSK 855/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 126/21 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uznania organizacji producentów owoców i warzyw 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A Sp. z o.o. z siedzibą w L. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 marca 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 126/21, oddalił skargę A Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] listopada 2020 r. w przedmiocie zawieszenia uznania organizacji producentów owoców i warzyw Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] kwietnia 2014 r. Marszałek Województwa Mazowieckiego wydał decyzję znak [...] o uznaniu Grupy Producentów Owoców i Warzyw A sp. z o.o. za organizację producentów owoców i warzyw w grupie produktów ,,owoce’’. W dniu [...] kwietnia 2020 r. do organu wpłynęło postanowienie Prokuratury Regionalnej w Warszawie z [...] maja 2017 r., sygn. akt RP [...] o wszczęciu śledztwa w sprawie doprowadzenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w bliżej nieustalonym czasie, nie wcześniej niż 2008 roku i nie później niż w grudniu 2016 roku w Warszawie przy ulicy [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie (dalej: Agencja) w stosunku do mienia znacznej wartości w kwocie nie wyższej niż 21 302 659,77 zł, poprzez przedłożenie w agencji nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymania dofinansowania ze środków finansowych krajowych oraz Unii Europejskiej oraz wprowadzenia pracowników agencji w błąd, co do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych w konsekwencji czego agencja poniosła szkodę w kwocie nie niższej niż 21 302 659,77 zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 w związku z art. 297 § 1 w związku z art. 11 § 2 kk. W związku z powyższym Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego w dniu [...] września 2020 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zawieszenia uznania organizacji producentów owoców i warzyw – Grupa Producentów Owoców i Warzyw A sp. z o.o. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszaw w dniu [...] września 2020 r. wydał decyzję zawieszającą uznanie Grupy Producentów Owoców Warzyw A sp. z o.o. Decyzją z [...] listopada 2020 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2015 roku, poz. 1419) zadania i kompetencje właściwego organu państwa członkowskiego m.in. w sprawach zawieszenia albo cofnięcia uznania organizacji producentów i ich zrzeszeń zostały przejęte od Marszałków Województw przez dyrektorów Oddziału Regionalnego Agencji Rynku Rolnego. W obecnym stanie prawnym organem właściwym do rozstrzygania na etapie pierwszej instancji zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 4 lit.b) ustawy z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu ( DZ.U z 2019 roku, poz. 935) jest dyrektor oddziału regionalnego. Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (DZ.U , poz. 1515 ze zm.) w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego jest Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Organ wskazał, że fakt, że Prokuratura Regionalna w Warszawie w dniu [...] maja 2017 roku wszczęła śledztwo, oznacza, iż uznała, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez Grupę Producentów Owoców i Warzyw A sp. z o.o. przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W przedmiotowej sprawie istnieje zatem bezpośredni związek między śledztwem, a prowadzonym postępowaniem administracyjnym. To Prokuratura Regionalna rozważy czy istnieją podstawy do objęcia skarżącej aktem oskarżenia. W zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji zawiesił uznanie grupy powołując się na przepis art. 60 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/891 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mogą być stosowane w tych sektorach, a także zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji(UE) nr 543/2011 (Dz.Urz. UE L 138 z 25 maja 2017 roku, s.4 ze zm. – dalej rozporządzenie 2017/891. Organ odwoławczy z uwagi na wszczęcie przez Prokuraturę Regionalną w Warszawie śledztwa w przedmiotowej sprawie uznał, iż zostały wyczerpane przesłanki do zastosowania art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/891 i zawieszenia uznania strony jako organizacji producentów owoców i warzyw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę spółki wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zaistniały przesłanki uzasadniające do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zawieszającej uznanie grupy producenckiej z uwagi na toczące się w Prokuraturze Regionalnej w Warszawie postępowanie karne. Zgodnie z treścią art. 60 ust.1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/891 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji(UE) nr 543/2011 (Dz.Urz. UE L 138 z 25 maja 2017 roku, s. 4, dalej rozporządzenie 2017/891) – państwa członkowskie zawieszają płatności i uznanie organizacji producentów lub zrzeszenia organizacji producentów, które są przedmiotem dochodzenia prowadzonego przez organ krajowy w związku z zarzutem oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013, dopóki zarzut nie zostanie ustalony. Odnosząc się do zarzutów skargi, iż pomoc finansowa stanowiąca przedmiot postępowania była wypłacona na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 1234/2007 i rozporządzenia Komisji ( UE) 543/2011, a zgodnie z art. 60 ust. 1 rozporządzenia 2017/891 zawiesza się uznanie organizacji producentów jeżeli istnieje podejrzenie popełnienia oszustwa w stosunku do pomocy objętej rozporządzeniem nr 1308/2013 oraz że doszło do zawieszenia innego podmiotu prawnego, to zarzuty te Sąd uznał za niezasadne. WSA wskazał za organem, iż instytucja określona w art. 60 ust. 1 rozporządzenia 2017/891 stanowi kontynuację rozwiązań przyjętych w art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011, zgodnie z którym państwa członkowskie mogły zawiesić uznanie organizacji producentów, zrzeszenia organizacji producentów lub grupy producentów lub zawiesić płatności na ich rzecz jeżeli istniały w stosunku do tych organizacji podejrzenia popełnienia oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007. Mając na względzie cel dla jakiego prawodawca unijny ustanowił ww. instytucje tj. do zabezpieczenia interesów finansowych UE, to brak uznania stanowiska skarżącej o braku podstaw zastosowania art. 60 ust.1 rozporządzenia w sytuacji gdy grupa uzyskała pomoc jako wstępnie uznana grupa producentów w trybie poprzednio obowiązujących przepisów rozporządzenia nr 1234/2007 i rozporządzenia nr 543/2011, które mają charakter przepisów wykonawczych i zostały zastąpione nowymi regulacjami, które stanowią ich kontynuację. W ocenie Sądu I instancji, nie można się zgodzić z zarzutem skargi, iż doszło do zawieszenia uznania zupełnie innego podmiotu ponieważ dochodzenie jest prowadzone z tytułu nieprawidłowości w trakcie realizacji wstępnie uznanej grupy producenckiej. Nieprawidłowości, które są przedmiotem śledztwa były podstawą do uznania wstępnie uznanej grupy. Proces uznania toczy się dwuetapowo i dotyczy tego samego podmiotu prawnego. ARiMR jako agencja płatnicza jest zobowiązana na podstawie przepisów prawa do czuwania nad prawidłowością przyznawania i odzyskiwania środków krajowych oraz wspólnotowych w zakresie realizacji programów unijnych. Treść art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 wyraźnie wskazuje, że już samo podejrzenie popełnienia przez podmiot oszustwa (analogicznie w art. 60 rozporządzenia nr 2017/89) daje podstawę do zawieszenia płatności, uznania grupy do czasu wyeliminowania zagrożenia związanego z możliwością przyznania wsparcia czy uznania w skutek działań o charakterze przestępczym. W świetle art. 60 ust. 1 rozporządzenia 2017/891, jak i art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 nie jest wymagane przedstawienie podejrzanemu zarzutów i przejście postępowania w fazę ,,in personam‘’, czy też wniesienie aktu oskarżenia lub skazanie. Skoro w przywołanych przepisach wskazano, iż może być zawieszone uznanie grupy w przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa, czy prowadzenie dochodzenia w związku z zarzutem oszustwa, to nie sposób uznać, iż o przesłankach zawieszenia płatności, czy też uznania grupy mówić można np. dopiero po wniesieniu aktu oskarżenia. Nie ulega wątpliwości Sądu I instancji, iż organy administracji publicznej miały prawo uznać, że w okolicznościach tej sprawy istnieje bezpośredni związek między śledztwem w stosunku między innymi do skarżącej grupy, a prowadzonym postępowaniem administracyjnym i zaistniały podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu niższego stopnia, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Skarżąca zrzekła się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci błędnego zastosowania art. 60 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/891, poprzez przyjęcie, że organy ARiMR w sposób prawidłowy zawiesiły uznanie Skarżącej jako organizacji producentów owoców i warzyw z powodu prowadzonego śledztwa przez Prokuraturę Regionalną w Warszawie w sprawie niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, które to postępowanie dotyczy również Skarżącej, ponieważ: 1. zawieszenie uznania ma na celu zabezpieczenie interesów finansowych UE; 2. proces uznawania toczy się dwuetapowo i dotyczy tego samego podmiotu prawnego i dlatego wstępnie uznana grupa producentów jest tym samym podmiotem prawnym co uznana organizacja producentów owoców i warzyw; 3. art. 60 ust. 1 rozporządzenia 2017/891 jest kontynuacją art. 115 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 543/2011 i tym samym stanowi podstawę do zawieszenia uznania organizacji producentów; 4. nieprawidłowości, które są przedmiotem śledztwa były podstawą do uznania wstępnie uznanej grupy producentów; pomimo, że: 1. w żaden sposób zawieszenie uznania Skarżącej nie ma wpływu na zabezpieczenie interesów finansowych UE, ponieważ pomoc finansowa co do której toczy się śledztwo została wypłacona; 2. proces uznawania nie musi się odbywać dwuetapowo, ponieważ uznanie może otrzymać każdy podmiot, który spełnia warunki i nie musi w pierwszej kolejności zostać wstępnie uznaną grupą producentów, natomiast organizacja producentów, to jest ten sam podmiot, ale nie taki sam podmiot co wstępnie uznana grupa producentów; 3. nawet jeżeli art. 60 ust. 1 rozporządzenia 2017/891 jest kontynuacją uchylonych przepisów, to jego brzmienie jest inne, niż brzmienie art. 115 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 543/2011, a w szczególności wskazuje wprost, że dotyczy jedynie pomocy finansowej objętej rozporządzeniem 1308/2013; 4. Sąd nie posiada wiedzy, co jest szczegółowym przedmiotem śledztwa, więc nie jest władny formułować tezy, że nieprawidłowości były podstawą uznania Skarżącej za organizację producentów. W uzasadnieniu podano argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum wniesionego środka zaskarżenia. W opinii Skarżącej nie ma potrzeby zabezpieczania interesów finansowych Unii, skoro pomoc została wypłacona; nie można jej karać za czyny mające miejsce przed nabyciem posiadanych przez nią uprawnień, gdyż jest to stosowanie prawa wstecz; uznana organizacja producentów nie jest podmiotem tożsamym z wstępnie uznaną grupą producentów; według strony, śledztwo powinno dotyczyć pomocy finansowej objętej rozporządzeniem 1308/2013; zgodnie z zasadą domniemania niewinności brak jest podstawy do działania organów przed zakończeniem śledztwa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy bez przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W tej sprawie, wnoszący skargę kasacyjną złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś organ w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, przychylił się do tego wniosku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna okazała się niezasadna. Na wstępie należy przypomnieć, że postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. W niniejszej skardze kasacyjnej postawiono wyłącznie zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (art. 60 ust.1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/ 891), co wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana. W tym przypadku niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd, rozumiane jest jako sytuacja polegająca na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny. Ponieważ skarga kasacyjna pozbawiona jest zarzutu naruszenia przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. to ustalenia faktyczne leżące u podstaw kontrolowanego wyroku muszą pozostać niezmienne a zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie może przyjąć innych okoliczności za podstawę faktyczną kontrolowanego wyroku. Mając powyższe na uwadze podkreślić należy, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej – dowiedzenia ich wadliwości (por. wyrok NSA z 21 października 2011 r., II FSK 775/10 i z 10 stycznia 2012 r., I FSK 319/11). Jak trafnie ujął to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. II GSK 823/20, Zarzut niewłaściwego prawa materialnego zakłada potrzebę wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. W konsekwencji zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego może być skuteczny tylko na podstawie konkretnego i ustalonego w sposób bezsporny stanu faktycznego sprawy, przy czym chodzi tu o stan faktyczny stanowiący podstawę wyroku, a nie stan faktyczny, jaki w opinii Skarżącego powinien być zastosowany. W rozpoznawanej sprawie ustalenia faktyczne nie zostały skutecznie podważone. Znajdują one pełne oparcie w dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania. WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku uznał za prawidłowe ustalenie, że do zawieszenia płatności na podstawie przepisu art. 60 ust.1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/ 891 może dojść w sytuacji, gdy w stosunku do danej organizacji producentów prowadzone jest przez organ krajowy dochodzenie w związku z zarzutem oszustwa. W stosunku do skarżącej kasacyjnie toczy się postępowanie karne o czyn z art. 286§1 kk w związku z art. 294§1 kk w zbiegu z art. 11 §2 kk, a więc dotyczy zarzutu popełnienia oszustwa. Wzmiankowane postępowanie toczy się w związku z korzystaniem przez skarżącą kasacyjnie, jako wstępnie uznaną za grupę producentów, z pomocy na realizację planu dochodzenia do uznania. Sąd I instancji wskazał, że pojęcie podejrzenia popełnienia oszustwa należy wykładać na podstawie art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1848/2006 w zw. z art. la pkt 4 rozporządzenia 1681/94 w zw. z art. 1 pkt 1 lit a) Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich sporządzonej na podstawie Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 316 z 27-11-1995 r. s. 49) jako nieprawidłowość, która prowadzi do wszczęcia postępowania administracyjnego i/lub sądowego na poziomie krajowym w celu stwierdzenia zamierzonego działania, w szczególności nadużycia finansowego określonego w art. 1 ust. 1 lit. a) Konwencji. Ponadto w opinii Sądu instytucja określona w ar 60 ust. 1 rozporządzenia 2017/891 stanowi kontynuację regulacji zawartej w art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011, nadto ma ten sam cel, jakim jest ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej. Zatem zawieszenie postępowania dotyczy organizacji producentów, która uzyskała pomoc jako wstępnie uznana grupa producentów w trybie poprzednio obowiązującego rozporządzenia 1234/2007 i rozporządzenia 543/2011, które zostały zastąpione nowymi regulacjami, stanowiącymi ich kontynuację. Podsumowując, nieprawidłowości będące przedmiotem dochodzenia były podstawą uznania skarżącej za organizację producentów a więc odnosiły się do tego samego podmiotu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut skargi kasacyjnej i jego uzasadnienie wskazują, iż skarżąca podważa ustalony stan faktyczny sprawy albowiem kwestionuje ustalenia, co do faktu pobierania i wypłaty pomocy z tytułu dochodzenia do uznania w aspekcie szczegółowych okoliczności prowadzonego śledztwa i przesłanek uzyskania uznania. Jednakże, jak już powiedziano, wobec braku stosownego zarzutu kasacyjnego kwestionującego ustalony stan faktyczny sprawy zarzut niniejszej skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego nie może być uznany za skuteczny. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 240 zł, na które składa się wynagrodzenie pełnomocnika organu, będącego radcą prawnym, która reprezentowała organ również przed Sądem I instancji oraz w terminie złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).