II OZ 1243/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 302/04 odrzucające wniosek P. I. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 302/04 oddalającego skargę P. I. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego w K. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia dokumentów postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 302/04 odrzucił skargę kasacyjną P. I., działającego przez pełnomocnika – adw. K. U., z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. W dniu 1 czerwca 2007 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia w/w braków, wskazując, iż o obowiązku dostarczenia kopii skargi kasacyjnej dowiedział się z uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 20 kwietnia 2007 r. Dodał, że na podstawie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z pracownikiem sekretariatu Sądu ustalił, iż wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej zostało omyłkowo doręczone innej niż jego kancelarii. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowienie z dnia 20 kwietnia 2007 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, z którego pełnomocnik skarżącego dowiedział się o obowiązku uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, zostało mu doręczone w dniu 24 maja 2007 r. Zatem stosownie do art. 87 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności upłynął w dniu 31 maja 2007 r. Tym samym wniosek pełnomocnika skarżącego z dnia 1 czerwca 2007 r. Sąd uznał za spóźniony. W dniu 13 lipca 2007 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w którym podniósł, że zarówno wezwanie do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej, jak i postanowienie Sądu o odrzuceniu tej skargi zostało wadliwie doręczone do innej kancelarii adwokackiej działającej pod tym samym adresem. Wskazał ponadto, że nie mógł odebrać postanowienia z dnia 20 kwietnia 2007 r. w dniu 24 maja 2007 r. jak przyjął Sąd I instancji, gdyż w tym dniu przebywał na rozprawie w P.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw. W myśl art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ), pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek, który jest spóźniony, to znaczy złożony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl art. 88 podlega odrzuceniu. W przedmiotowej sprawie zatem w pierwszej kolejności ustalenia wymaga, czy postanowienie Sądu I instancji z dnia 20 kwietnia 2007 r. można uznać za prawidłowo doręczone, a jeśli tak to jaką datę należy przyjąć za moment jego doręczenia. Z lektury akt sprawy wynika, że w/w postanowienie przesłano na adres wskazany przez pełnomocnika skarżącego jako adres siedziby jego kancelarii, tj. W., [...]. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż w orzecznictwie przyjęto, iż radcy prawnemu (adwokatowi) wykonującemu zawód w ramach kancelarii radcy prawnego (adwokata), należy doręczać pisma sądowe jak osobie fizycznej z możliwością wykonywania trybu doręczenia zastępczego określonego w art. 72 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt IIFZ 37/2005). Stosownie do treści powołanego przepisu, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Domniemanie doręczenia można obalić jedynie przez wykazanie, że doręczenie zastępcze było wadliwe, albo że pismo w ogóle nie dotarło do adresata. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. W szczególności na prawidłowość doręczenia postanowienia z dnia 20 kwietnia 2007 r. nie ma wpływu podnoszony przez pełnomocnika skarżącego zarzut, iż w miejscu siedziby jego kancelarii znajduje się jeszcze jedna kancelaria. Jeżeli bowiem osoba, która odebrała postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2007 r. prowadzi kancelarię pod tym samym adresem, co pełnomocnik skarżącego, należy uznać, iż można jej doręczać korespondencję przeznaczoną dla niego w trybie zastępczym. Skoro zatem w/w postanowienie zostało odebrane w dniu 24 maja 2007 r. przez osobę przebywającą pod adresem wskazanym przez pełnomocnika jako adres siedziby jego kancelarii, to mając na względzie uregulowanie zawarte w art. 72 cyt. ustawy, należy uznać, iż postanowienie to zostało doręczone prawidłowo, zaś za moment doręczenia przyjąć trzeba dzień 24 maja 2007 r., a tym samym w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej. W tej sytuacji Sąd I instancji zasadnie stwierdził, iż wniosek pełnomocnika skarżącego z dnia 1 czerwca 2007 r. jako spóźniony podlega odrzuceniu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.