I SA/Łd 512/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Asesor WSA Grzegorz Potiopa, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od stycznia do maja 2015 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] listopada 2020 r., w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji tego Naczelnika z [...] października 2020 r. W uzasadnieniu Dyrektor wskazał między innymi, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. decyzją z [...] października 2020 r. określił R. K. prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień i maj 2015 r., a także nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za luty, marzec, kwiecień i maj 2015 r. Podatnik złożył odwołanie od tej decyzji. Do czasu wydania zaskarżonego postanowienia organ drugiej instancji nie rozpatrzył jeszcze tego środka zaskarżenia. Następnie postanowieniem z [...] listopada 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji z [...] października 2020 r. Wydając to rozstrzygnięcie Naczelnik stwierdził, że zaistniały dwie przesłanki wymienione w art. 239b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; dalej: O.p.), to jest wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie należności pieniężnych (pkt 1) oraz strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości (pkt 3). W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a w konsekwencji nieuprawdopodobnienie, że określone decyzją zobowiązanie nie zostanie wykonane. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] listopada 2020 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] kwietnia 2021 r., pełnomocnik R. K. podniósł zarzuty naruszenia: (1) art. 121–122 w zw. z art. 191 i art. 194 § 1 O.p., poprzez całkowicie dowolne przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że postanowienie wydane przez Prokuraturę Rejonową w Z. potwierdza okoliczność ujętą w art. 239b § pkt 3 i jest dowodem uprawdopodabniającym, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.), w sytuacji gdy prawidłowa ocena tego postanowienia prowadziła do wniosków przeciwnych, to jest że podatnik dysponuje majątkiem znacznie większym niż zobowiązanie określone decyzją; (2) art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] października 2020 r., która to decyzja była nieważna z mocy samego prawa. W tym zakresie pełnomocnik wskazał, że wobec R. K. w tym samym czasie były prowadzone dwa postępowania podatkowe, które dotyczyły tego samego okresu oraz rozliczenia tego samego podatku, a po jego zakończeniu organ podatkowy w tym samym dniu wydał dwie decyzje o tym samym numerze, które różniły się jedynie numerami UNP. Zdaniem pełnomocnika nie sposób rozróżnić, która z decyzji zaistniała w obrocie prawnym, a tym samym która jest dotknięta nieważnością. W związku z tak podniesionymi zarzutami pełnomocnik strony wniósł o uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei zgodnie z art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Zgodnie z § 2 art. 239b O.p. przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Z przywołanych przepisów wynika, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą jest zaistnienie jednej z czterech okoliczności wskazanych w art. 239b § 1 O.p., drugą zaś — uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie oznacza w tym wypadku wykazanie, że zachodzi duże (graniczące z pewnością) prawdopodobieństwo zmaterializowania się danej okoliczności. Przyjęcie w art. 239b § 2 O.p. uprawdopodobnienia możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji znajduje przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki. Ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane. Oceniając zaskarżone postanowienie na tle wyżej określonych unormowań, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Z akt administracyjnych bezspornie wynika, że wobec skarżącego toczy się obecnie kilka postępowań egzekucyjnych prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w zakresie należności pieniężnych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług. Należności te łącznie opiewały na sumę nieznacznie przekraczającą 40 tys. zł. W toku tych postępowań podjęto czynności egzekucyjne, które jednak okazały się bezskuteczne. Ponadto z informacji pozyskanych przez organ pierwszej instancji wynikało, że wobec podatnika toczyły się liczne postępowania egzekucyjne prowadzone przez inne jeszcze organy egzekucyjne. Potwierdzeniem tych informacji były m.in. wzmianki o wszczęciu egzekucji oraz o ustanowieniu hipotek przymusowych, zawarte w księgach wieczystych prowadzonych dla nieruchomości podatnika. Już tylko te okoliczności faktyczne wskazują na ziszczenie się pierwszej z przesłanek uzasadniających nadanie decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności, to jest przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. Organy podatkowe trafnie także powołały się na przesłankę z art. 239b § 1 pkt 3 O.p. W toku sprawy ustalono, że strona wyzbyła się majątku znacznej wartości. Zgodnie z treścią postanowienia Prokuratury Rejonowej w Z. z [...] grudnia 2019 r., w okresie od stycznia do lipca 2018 r. podatnik dokonał zbycia sprzętu budowlanego o łącznej wartości 616 tys. zł. Podatnik posiadał wprawdzie inny majątek w postaci nieruchomości, jednak — jak słusznie zwraca uwagę organ odwoławczy — egzekucja z tego majątku jest znacznie trudniejsza i bardziej długotrwała niż z ruchomości, a ponadto podatnik posiada także liczne inne zaległości, które już są dochodzone na drodze egzekucji z tych nieruchomości. Przechodząc z kolei do oceny przesłanki określonej w art. 239b § 2 O.p., zdaniem sądu organy podatkowe należycie uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji wymiarowej nie zostanie wykonane. Na zagrożenie niewykonania obowiązku podatkowego (braku możliwości ściągnięcia określonego podatku) może wskazywać ilość postępowań egzekucyjnych skierowanych do majątku strony, a także sumy zabezpieczone już na tym majątku. Warto zauważyć, że nieruchomość położona w K. 8A, o pow. 88 ha jest obciążona hipotekami na kwotę około 840 tys. zł, nieruchomość w F. o pow. prawie 0,4 ha zabezpieczona hipotecznie na prawie 450 tys. zł, zaś nieruchomość położona w K. i W. o pow. ponad 116 ha została obciążona hipotekami na łączną sumę 620 tys. zł. Ponadto podatnik, o czym świadczą dane przez niego udostępnione, systematycznie wygaszał dotychczas prowadzoną działalność (jeszcze w 2017 r. osiągał dochód prawie 750 tys. zł, podczas gdy w 2019 r. działalność ta przyniosła stratę w wysokości 20 tys. zł) i przenosił ją do B.. sp. z o.o., w której pełnił funkcję prezesa i pozostawał większościowym wspólnikiem. Jednym z etapów przepływu majątku do nowej spółki było wspomniane wyżej zbycie na rzecz spółki ruchomości (sprzętu budowlanego), należących dotąd do jednoosobowej działalności gospodarczej podatnika. W tej sytuacji organy podatkowe miały pełne prawo uznać, że zachodzi uzasadniona obawa niewykonania spornych zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Wobec tego niezasadne są zarzuty skargi co do naruszenia przez organy podatkowe art. 121–122 w zw. z art. 191 i art. 194 § 1 O.p. w zakresie nieprzeprowadzenia odpowiedniego postępowania dowodowego, zakończonego rzetelną oceną zebranego materiału dowodowego, co do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. słusznie zwraca uwagę, że wobec podatnika prowadzono kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczania podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2015 r. Po jej zakończeniu toczyły się dwa postępowania podatkowe, obejmujące jednak bezspornie inne okresy rozliczeniowe, jedno: miesiące od stycznia do maja i drugie okres od czerwca do grudnia. W efekcie wydano dwie niezależne decyzje zapadłe wprawdzie tego samego dnia (23 października 2020 r.) jednak mające inny zakres przedmiotowy (odmienne okresy rozliczeniowe), inne oznaczenie (numer) i jawnie inną treść. W odniesieniu do każdej z tych decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W tym kontekście faktycznym zarzut pełnomocnika strony jawi się jako całkowicie bezzasadny. Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę. AKE.