II SA/Gd 278/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. K. i T. K. na decyzję Wojewody z dnia 20 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 listopada 2010 r., nr [...]; 2. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących S. K. i T. K. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Prezydent Miasta - decyzją z dnia 28 czerwca 2010 roku, nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. W., S. W. oraz P. W. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, usytuowanego na działce nr [...], położonej przy ul. S. [...] w G.. Decyzja stała się ostateczna. W dniu 30 września 2010 roku S. K. i T. K. wniosły o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją podając, że nie brały udziału w postępowaniu, pomimo iż powinny być jego stronami, gdyż należąca do nich nieruchomość - działka nr [...] (graniczącą z działką nr [...]), znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej przedmiotowym pozwoleniem na budowę. W dniu 5 października 2010 roku inspektor L. W. wydała postanowienie nr [...], w którym stwierdziła, iż wznawia się postępowanie zakończone ww. decyzją. Następnie Prezydent Miasta - decyzją z dnia 30 listopada 2010 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.), odmówił uchylenia opisanej powyżej decyzji ostatecznej stwierdzając, iż S. K. i T. K. nie są stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. W odwołaniu od powyższej decyzji S. K. i T. K. zarzuciły organowi I instancji, iż niesłusznie uznał, że nie są stronami przedmiotowego postępowania. Stwierdziły, że planowana inwestycja narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz w istotny sposób pogarsza warunki korzystania z należącej do nich nieruchomości. Dodatkowo, w piśmie z dnia 10 grudnia 2010 roku, wskazały, że w planowanym budynku od strony ich działki wykonane zostaną 3 otwory okienne. Decyzją z dnia 20 stycznia 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że planowana rozbudowa budynku mieszkalnego - zaprojektowana z zachowaniem wymaganych prawem odległości od granic działki, nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiadującej z inwestycją nieruchomości - działki nr [...]. Zgodnie zatem z przepisami art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane) nieruchomość należąca do odwołujących się nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Organ wyjaśnił, iż planowana inwestycja nie ogranicza możliwości rozbudowy należącego do nich budynku zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stwierdził również, iż wymogi dotyczące zapewnienia czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych - określone w § 60 ww. rozporządzenia, zostały spełnione, co potwierdza analiza znajdująca się w aktach sprawy. Wypełnione zostały także wymogi dotyczące odległości budynku od granicy sąsiedniej działki budowlanej, zawarte w § 12 ww. rozporządzenia. W rozbudowywanym budynku, w ścianie odległej o 3 m od granicy działki należącej do skarżących, zaprojektowano nieotwieralne naświetla o odporności ogniowej EI 60, przez co pozostaje ona ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych i spełnia warunki cytowanego rozporządzenia. Zdaniem organu, planowana inwestycja nie wprowadza również ograniczeń możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżących związanych z treścią § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że postanowienie z dnia 5 października 2010 roku, wznawiające postępowanie w przedmiotowej sprawie, nie zawiera oznaczenia organu administracji publicznej, który wydał postanowienie. Stanowi to naruszenie art. 124 § 1 k.p.a., jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na dalszy przebieg postępowania i rozstrzygnięcie sprawy. W skardze na powyższą decyzję S. K. i T. K. wniosły o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Kwestionowanym decyzjom zarzuciły, iż zostały one wydane z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego, to jest art. 28 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i naruszenie zakresu zastosowania, § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 222 k.c. oraz z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj.: zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa (art. 8 k.p.a.), zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady wysłuchania stron (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz o zasądzenie od Wojewody na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że konsekwencją wydania zaskarżonych decyzji było uniemożliwienie skarżącym uczestniczenia w toczącym się postępowaniu, a także zapoznawania się w toku procesu inwestycyjnego z dokumentacją, w tym decyzją o warunkach zabudowy i dokumentacją budowlaną. Skarżące wyjaśniły, iż przyznano im status strony w postępowaniu na etapie ustalania warunków zabudowy. Zarzuciły, iż treść projektu budowlanego jest niezgodna z rzeczywistością i decyzją o warunkach zabudowy. Wskazały nadto, iż w projekcie widoczne są 4 miejsca parkingowe. Winien być do nich zapewniony właściwy dostęp o szerokości 4,5 m. Zaś projekt przewiduje dojazd o szerokości jedynie 2,5 m. Zdaniem skarżących, usytuowanie na wąskiej działce budynku o dużej kubaturze, z miejscami parkingowymi, z zapewnieniem dojazdu do nich drogą utwardzoną płytami, przekracza zakładany w decyzji o warunkach zabudowy wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy. Ponadto, rozbudowany budynek znacząco ograniczy nasłonecznienie domu skarżących. Stwierdziły również, iż realizowana inwestycja zawiera w ścianach oddalonych od ich działki o 3 m otwory okienne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. O oddalenie skargi wnieśli również uczestnicy postępowania – B. W., S. W. oraz P. W. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. W ramach kontroli legalności, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu, co też w niniejszej sprawie uczynił. Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 20 stycznia 2011 roku, a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia 30 listopada 2010 roku, dotyczyły odmowy uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 czerwca 2010 roku, która jest decyzją ostateczną. Zakwestionowanie takiej decyzji ostatecznej nie może nastąpić za pomocą zwykłych środków zaskarżenia, bowiem w istocie rzeczy decyzja ostateczna oznacza, że sprawa została rozstrzygnięta w definitywny sposób. Zmiana, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest dopuszczalne, ale może nastąpić wyłącznie w jednym z trybów nadzwyczajnych. Stanowi tak zasada trwałości decyzji ostatecznych, wyrażana w przepisie art. 16 § 1 zdanie drugie k.p.a. Wspomnieć przy tym należy, iż funkcją ochrony trwałości decyzji ostatecznej jest nie tylko ochrona praw nabytych strony, ale także ochrona porządku prawnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1996 r., sygn. III SA 335/95 – Baza Orzeczeń LEX nr 26687). Powyższe uwagi stały się niezbędne aby podkręcić, iż organ musi dochować reguł obowiązujących dla wzruszenia decyzji ostatecznej, przyjętych w określonym trybie nadzwyczajnym. Przy czym zawsze musi to uczynić w nowym, odrębnym - w stosunku do postępowania zwykłego, postępowaniu (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 11 października 2007 r., sygn. II SA/Op 341/07, Baza Orzeczeń LEX nr 419011). Każdy organ administracji publicznej - wydający decyzję administracyjną, zobowiązany jest do przestrzegania prawa, bowiem wymóg taki wynika wprost z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. stanowiącego, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W związku z powyższym, odnotować należy, że warunkiem wydania poprawnej decyzji przez organ I instancji, a następnie przez organ odwoławczy, było poprzedzenie jej prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, wskazanym przez przepisy proceduralne. W niniejszej sprawie skarżące wniosły o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 28 czerwca 2010 roku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie oczywistym pozostawało, iż organem właściwym do wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a co za tym idzie - rozpoznania wniosku skarżących, jest Prezydent Miasta. Art.149 § 1 k.p.a. stanowi, iż wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. W literaturze i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia musi nastąpić w formie postanowienia, na co wprost wskazuje treść tego przepisu. Dopiero wydanie przez organ takiego postanowienia oznacza wszczęcie postępowania wznowieniowego. Postanowienie to otwiera postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Pomimo, że od takiego postanowienia nie służy zażalenie, to taka okoliczność nie zwalnia organu z formy pisemnej tego aktu administracyjnego, do czego zobowiązuje zasada pisemności (art. 14 k.p.a.), jak również rozwiązanie przyjęte w art. 61 § 4 k.p.a., które nakłada na organ obowiązek zawiadomienia wszystkich stron o wszczęciu postępowania. W wyroku z dnia 23 czerwca 2010 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt II OSK 965/09 (Baza Orzeczeń LEX nr 597981) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że: "skoro art. 149 § 1 k.p.a. formalizuje wznowienie postępowania poprzez uzależnienie wznowienia od stosownego postanowienia, to znaczy że nie można wznowić postępowania per facta concludentia (w sposób dorozumiany na podstawie podjęcia innych czynności przez organ). Taka interpretacja nie jest dopuszczalna w świetle art. 149 § 1 k.p.a." (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 1989 r., sygn. IV SA 339/89, ONSA z 1989 roku, nr 1, poz. 50; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt II SA/Op 341/07, Baza Orzeczeń LEX nr 419011; "Komentarz aktualizowany do art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego" Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, Baza Orzeczeń LEX). W wyroku z dnia 19 maja 2010 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II OSK 893/09 (Baza Orzeczeń LEX nr 597941), Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił nadto trafnie uwagę, iż: "Przed wydaniem postanowienia, a po złożeniu podania o wznowienie postępowania, organ podejmuje określone czynności proceduralne mające na celu rozpoznanie złożonego wniosku, niemniej jednak nie są one podejmowane w ramach postępowania administracyjnego. (...) Należy przypomnieć, że dopiero z datą wydania przez organ administracji tego aktu następuje wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania. Przed wydaniem postanowienia, a po złożeniu podania o wznowienie postępowania, organ podejmuje określone czynności proceduralne mające na celu rozpoznanie złożonego wniosku, niemniej jednak nie są one podejmowane w ramach postępowania administracyjnego." (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 3 lipca 2000 roku, sygn. akt II SA 648/00, Baza Orzeczeń LEX nr 55304, oraz z dnia 5 października 2007 r., sygn. I OSK 1390/06, ONSAiWSA 2008/6/91, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 grudnia 2007 roku, sygn. akt II SA/Wa 1419/07, Baza Orzeczeń LEX nr 443695). Pogląd ten jest aprobowany w piśmiennictwie, które jednolicie przyjmuje, że czynności podjęte przez organ przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania nie są czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny (por. B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2006, s. 673; M. Jaśkowska w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2005, s. 881; C. Martysz w: G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", t. 2, Warszawa 2005, s. 331; zob. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2007 r., I OSK 1390/06, ONSAiWSA 2008, nr 6, poz. 91, OSP z 2009 roku, z. 11, poz. 118 z aprobującą glosą K. Sobieralskiego, w którym Sąd stwierdził: "Czynności proceduralne organu po otrzymaniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego - art. 149 § 1 k.p.a."). Skoro zatem wznowienie postępowania, w przeciwieństwie do postępowania zwykłego oraz pozostałych trybów nadzwyczajnych, następuje w drodze postanowienia, a czynności podjęte przed wydaniem postanowienia nie są czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego, zatem w pierwszej kolejności w niniejszej sprawie należało zbadać czy organ I instancji wznowił postępowanie wydając stosowne postanowienie. Po przeanalizowaniu akt administracyjnych niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż w sprawie tej postępowanie nie zostało wznowione stosownym postanowieniem. W aktach administracyjnych organu I instancji znajduje się bowiem jedynie postanowienie inspektora L. W. - nr [...], w którym stwierdza się, iż wznawia się postępowanie zakończone decyzją z dnia 28 czerwca 2010 roku, nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. W., S. W. oraz P.i W. pozwolenia na budowę. Powyższe postanowienie nie zawiera oznaczenia organu i nie zostało wydane w imieniu Prezydenta Miasta tj. organu właściwego w niniejszej sprawie do rozpoznania podania o wznowienie postępowania (zgodnie z treścią art. 148 § 1 k.p.a.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wyjaśnił, iż: "postanowienie z dnia 5 października 2010 roku, wznawiające postępowanie w przedmiotowej sprawie, nie zawiera oznaczenia organu administracji publicznej, który wydał postanowienie. Stanowi to naruszenie art. 124 § 1 k.p.a., jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na dalszy przebieg postępowania i rozstrzygnięcie sprawy." Powyższy pogląd - zdaniem Sądu, byłby słuszny jedynie wówczas, gdyby pod dokumentem podpisała się osoba upoważniona do wydawania postanowień w imieniu Prezydenta, a jej podpis został opatrzony pieczęcią dostatecznie identyfikującą ten organ administracji (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. III SA/Lu 18/08, Baza Orzeczeń LEX nr 563058). Organ II instancji nie zbadał, czy osoba podpisującą ww. dokument w chwili jego wydawania mogła działać w imieniu Prezydenta Miasta. Zgodnie z treścią art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Mając na uwadze treść ww. przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Prezydenta Miasta o wyjaśnienie czy inspektor L. W. była upoważniona w dniu 5 października 2010 roku do wydawania postanowień w jego imieniu, w szczególności postanowienia z tej daty nr [...], a jeżeli tak - o nadesłanie udzielonego jej pisemnego upoważnienia obejmującego powyższą czynność. W wykonaniu tego zarządzenia Prezydent - pismem z dnia 22 czerwca 2011 roku (k. 155 akt sądowych) poinformował Sąd, iż przedmiotowe postanowienie zostało podpisane przez osobę nie posiadającą upoważnienia Prezydenta do wydawania postanowień w jego imieniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w niniejszej sprawie nie doszło do wznowienia postępowania albowiem właściwy w sprawie organ nie wydał postanowienia przewidzianego w art. 149 § 1 k.p.a. Co za tym idzie, wszelkie czynności podjęte przez Prezydenta w przedmiotowym postępowaniu nie zostały podjęte w ramach postępowania administracyjnego, a to z kolei oznacza, iż nie mogły stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej opartej na przepisach art. 151 k.p.a. Jak wynika bowiem z treści art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Decyzja przewidziana w art. 151 k.p.a. może zatem zostać wydana jedynie po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego. Dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu może być prowadzone postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia istnienia podstaw wznowienia, a zatem brak postanowienia nie otwiera drogi do dokonania weryfikacji decyzji ostatecznej. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż wydając w niniejszej sprawie decyzje na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., pomimo braku skutecznego wznowienia postępowania, organy obu instancji w sposób istotny naruszyły art. 149 § 2 k.p.a. oraz art. 151 § 1 k.p.a. Naruszenie tych przepisów miało przy tym istotny wpływ na wynik sprawy albowiem brak postanowienia o wznowieniu postępowania spowodował, iż organy nie powinny były orzekać w kwestiach dotyczących decyzji ostatecznej. Wydając rozstrzygnięcia oparte na treści art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w takim stanie rzeczy, organy wydały je nie w postępowaniu administracyjnym, które wszczyna się dopiero z datą wydania przez organ administracji stosownego postanowienia, lecz po przeprowadzeniu czynności, które można zakwalifikować jedynie jako czynności proceduralne, które mogą mieć na celu tylko rozpoznanie wniosku o wznowienie postępowania w celu wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 149 k.p.a. Nie mogą natomiast stanowić podstawy do wydania decyzji w trybie art. 151 k.p.a. Jak wynika bowiem z treści przepisu art. 151 § 1 k.p.a. - organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, wydaje decyzję przewidzianą w tym artykule po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. Podobnie naruszenie art. 149 § 1 k.p.a. zakwalifikował Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 20 listopada 1997 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt V SA 2809/96 (Fiskus z 1998 roku, nr 16, str. 30), stwierdził, że: "Czynności podjęte przed wydaniem postanowienia w sprawie wznowienia nie są czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego. W związku z tym, bez uprzedniego wydania postanowienia w sprawie wznowienia, nie mogą stanowić podstawy do wydania na podstawie art. 151 KPA decyzji kończących wznowione postępowanie." (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2006 roku, sygn. I OSK 493/06, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Naruszenie art. 149 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego należy zaliczyć do kwalifikowanych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, które mają wpływ na prawidłowy przebieg postępowania. Ustalenie zatem zachowania formy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest istotne dla oceny zgodności z prawem wydanych w tym postępowaniu decyzji."). Biorąc pod uwagę stwierdzone powyżej naruszenie przepisów postępowania, które wpłynęło istotnie na wynik niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne tylko w przypadku, gdy zaskarżona decyzja może podlegać wykonaniu. Ponieważ zaskarżona i uchylona decyzja dotyczyła odmowy uchylenia decyzji ostatecznej i nie podlegała wykonaniu, orzekanie o możliwości jej wykonania było bezprzedmiotowe. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), zasądzając zwrot wpisu sądowego uiszczonego od skargi w kwocie 200 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 257 zł (wynagrodzenie – 240 zł i opłata od pełnomocnictwa 17zł). Sąd nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów podniesionych w skardze i pismach procesowych stron, ponieważ stwierdzone z urzędu uchybienia powodują, iż zajęcie stanowiska przez Sąd w kwestiach, które mogą być przedmiotem rozpoznania organów dopiero po skutecznym wznowieniu postępowania byłoby przedwczesne. W przypadku uprawomocnienia się wyroku, akta sprawy zostaną przekazane do organu I instancji, który w pierwszej kolejności winien prawidłowo rozpoznać wniosek skarżących o wznowienie postępowania i wydać w tym zakresie postanowienie przewidziane treścią art. 149 k.p.a. (uwzględniając zmianę tego przepisu dokonaną przepisami ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2011 roku, nr 6, poz. 18 ze zm.).