I GSK 1245/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku I. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej I. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Ke 265/20 w sprawie ze skargi I. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 22 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Ke 265/20 oddalił skargę I. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r. I. G. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia [...] czerwca 2020 r. We wniosku skarżący wskazał, że ewentualne wykonanie decyzji organu mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Kwota wynikająca z decyzji określającej wymiar zobowiązania podatkowego strony jest znaczna. Jej ewentualna egzekucja może zatem doprowadzić do powstania niezwykle trudnej sytuacji finansowej skarżącego, która wiąże się z całkowitym paraliżem jego zdolności finansowej. Taki stan rzeczy przez dłuższy czas może doprowadzić do powstania sytuacji, w której niezbędne stanie się ogłoszenie upadłości skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 4 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 497/15). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na skarżącym ciąży zatem obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest przedstawienia okoliczności uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia [...] czerwca 2020 r. z której to decyzji wynika dla skarżącego obowiązek zapłaty opłaty paliwowej za miesiące od lutego do września 2013 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał ziszczenia się ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący bowiem nie uzasadnił w sposób wystarczający sformułowanego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Za niewystarczające, bowiem uznać należy samo tylko wskazywanie na ewentualne pogorszenie się zdolności finansowej skarżącego, gdy wnioskodawca nie uzasadnił w sposób wystarczający wpływu wykonanie decyzji na zdolność finansową. W przedmiotowej sprawie skarżący we wniosku nie powołał się na żadne wskaźniki odnoszące się do jej sytuacji finansowej, podczas gdy ubieganie się przez stronę o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministarcyjnym wymaga przedstawienia tej sytuacji jak najpełniej. Biorąc pod uwagę powyższe Skarżący powinien w sposób rzetelny i przejrzysty zobrazować swoją aktualną sytuację finansową, a twierdzenia poprzeć odpowiednimi dokumentami tak by przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Argumentacja wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodać przy tym należy, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, lecz wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, ale jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. np. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. II FZ 274/18 i powołane tam orzecznictwo). Skutki wykonania świadczenia pieniężnego są z natury rzeczy odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.