II OSK 2205/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi S. S. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 210/06 oddalającym skargę kasacyjną E. S. i S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 1254/02 w sprawie ze skargi E. S. i S. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. i. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 210/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną E. S. i S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 1254/02 w sprawie ze skargi Elżbiety S. i S. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę. W dniu [...] października 2011 r. (data nadania pisma w Urzędzie Pocztowym) S. S. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego osobiście sporządzoną skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem. Skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez brak wiedzy z zakresu przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.)w zw. z art. 103 ust. 1, 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), błędne ustalenie przedmiotu postępowania jakim jest decyzja budowlana z dnia [...] października 1992 r. nr [...] Urzędu Miejskiego w Gdańsku wydana S. w Gdańsku – Osowie oraz błędną interpretację umowy kupna – sprzedaży przez organy administracji państwowej jak też sądy administracyjne obu instancji, czym naruszono przepisy art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. ze zm.; 2. naruszenie przepisów art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez pominięcie rozpoznania pisma procesowego z dnia 16 stycznia 2007 r. w którym wskazano błędy w ustaleniu przepisów postępowania w oparciu o art. 29 ust. 5 w zw. z art. 31 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z roku 1974; 3. zgodnie z art. 133 § 3 p.p.s.a. rozprawa powinna być otwarta na nowo, gdyż zaistniały nowe okoliczności ujawniające się dopiero po jej zamknięciu w oparciu o decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie zmiany inwestora w decyzji pozwolenie na budowę z dnia [...] października 1992 r. na rzecz strony S. W oparciu o powyższe zarzuty S. S. wniósł o wszczęcie postępowania sądowego w sprawie zmiany wyroku z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 210/06 w sprawie zmiany (przeniesienia) decyzji budowlanej z dnia [...] października 1992 r. na rzecz strony S., a następnie wycofania tego wyroku oraz zasądzenie od Wojewody Pomorskiego zwrotu kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż naruszenie przepisów, które miały istotny wpływ na wynik sprawy wynikało z braku wiedzy z zakresu ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Nadto w ocenie skarżącego uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2007 r. posiada błędy formalne i prawne, które wynikają z niezrozumienia art. 103 ust. 1, 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy Działu VII "Wznowienie postępowania" nie stanowią inaczej. Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175 p.p.s.a. Odesłanie to oznacza, że skargę o wznowienie może sporządzić wyłącznie adwokat lub radca prawny, zaś w sprawach podatkowych również doradca podatkowy. Ograniczeń tych nie stosuje się, gdy skargę o wznowienie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem oraz w przypadku prokuratora oraz Rzecznika Praw Obywatelskich. A zatem, skarga powinna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, pod rygorem jej odrzucenia. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że niedopełnienie tego obowiązku jest brakiem nieusuwalnym skargi o wznowienie postępowania (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2010, s. 628, Teza 3 do art. 628, T.Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2009, s. 928). W niniejszej sprawie S. S. sporządził skargę o wznowienie postępowania osobiście. Nie spełnia ona zatem wymogu określonego w art. 175 p.p.s.a. – nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, w tym skarżący nie wykazał również, że należy do kręgu podmiotów, wymienionych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Okoliczność taka nie wynika również z akt sprawy. Z tych względów, skoro skarga o wznowienie postępowania nie została sporządzona przez uprawniony podmiot, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 276 w zw. z art. 175 i art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.