II SO/Po 7/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] grzywny w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazani skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę postanawia odmówić wymierzenia grzywny /-/ P. Daniel UZASADNIENIE Pismem z dnia 19 października 2022 r. M. M. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z wnioskiem o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta i Gminy (dalej również jako: "Burmistrz" albo "organ") za nieprzekazanie w terminie ustawowym jej skargi z dnia 06 września 2022 r. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wnioskodawczyni domagała się nadto zasądzenia kosztów postępowania. Uzasadniając swój wniosek M. M. podniosła, że w dniu 06 września 2022 r. skierowała do Sądu (za pośrednictwem organu) skargę na bezczynność organu w przedmiocie jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarga została przekazana do Sądu w dniu 28 września 2022 r., gdyż taką datę zawiera odpowiedź organu na skargę. Oznacza to, że organ nie przekazał skargi w terminie. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie, wskazując, że naruszenie terminu do przekazania skargi było niewielkie i wynikało z wadliwego zakwalifikowania wniesionej skargi, jako pisma wniesionego w sprawie. Oznacza to, że okoliczności związane z uchybieniem terminu miały charakter obiektywny i niezawiniony. Pismem z dnia 14 listopada 2022 r. skarżąca podniosła, że przesłana odpowiedź na wniosek jest wadliwa, gdyż została podpisana przez zastępcę Burmistrza, lecz nie załączono do niego pełnomocnictwa oraz zakwestionowała stanowisko organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: "p.p.s.a.") organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Termin ten ulega jednak skróceniu do 15 dni w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.i.d.p."). Stosownie natomiast do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w § art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Mianowicie, rację ma skarżąca, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej została złożona 06 września 2022 r. W związku z tym, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ obowiązany był przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi najpóźniej do 20 września 2022 r. Organ wykonał zaś swój obowiązek 28 września 2022 r. tj. 8 dni po upływie zakreślonego w przepisie terminu. Niewątpliwe zatem jest, że przekroczenie terminu jest niewielkie, co - już samo w sobie - przemawia za niecelowością wymierzenia organowi grzywny. Ponadto, nie bez wpływu na ocenę Sądu jest okoliczność, że wniosek o wymierzenie grzywny wnioskodawczyni złożyła przeszło trzy tygodnie po przekazaniu skargi, gdyż o terminie jej przekazania dowiedziała się z przekazanej przez Sąd odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ. W konsekwencji cel dyscyplinujący art. 55 § 1 p.p.s.a. nie mógł zostać osiągnięty. Natomiast zastosowanie restrykcyjne i prewencyjne tego przepisu, jak chce wnioskodawczyni nie jest w niniejszej sprawie ani zasadne ani tym bardziej konieczne. Tym bardziej, że organ wskazał przyczyny niewypełnienia obowiązku przekazania skargi w określonym przepisami terminie. Organ, jak wskazuje w odpowiedzi na wniosek, przekazał skargę z niewielkim opóźnieniem z uwagi na jej wadliwe zakwalifikowanie. Podsumowując, jakkolwiek nawet kilkudniowe opóźnienie organu nie powinno mieć miejsca, to biorąc pod uwagę, że opóźnienie było niewielkie (wyniosło 8 dni), organ wyjaśnił przyczyny niedotrzymania terminu i wypełnił obowiązek (przekazał skargę Sądowi), Sąd uznał, że w tym przypadku ukaranie grzywną (nawet niewielką) byłoby nadmierną karą. Występowanie z wnioskiem o ukaranie organu grzywną nie może mieć na celu jedynie funkcji represyjnej. Wniosek o wymierzenie grzywny stanowi bowiem przede wszystkim środek dyscyplinujący działanie organu, a jego celem jest przeciwdziałanie "przetrzymywaniu" skarg przez organy administracji i tym samym uniemożliwianiu rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie zostało natomiast naruszone prawo strony do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, ponieważ organ przekazał wniesioną skargę, a na dodatek sprawa zainicjowana tą skargą (sygn. akt II SAB/Po [...]) została już (nieprawomocnie) rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 listopada 2022 r. Tym samym postępowanie przed sądem zostało zakończone. Nie ma zatem podstaw, aby w takiej sytuacji, z postępowania w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., czynić narzędzie o wyłącznie represyjnym charakterze. Podnoszone w piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2022 r. zarzuty, że odpowiedź na wniosek została podpisana przez zastępcę Burmistrza, lecz nie załączono do niego pełnomocnictwa, nie miały wpływu na rozstrzygnięcie Sądu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak sentencji. /-/ P. Daniel