III OSK 4632/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Tamara Dziełakowska sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Dzielnicy Ursynów m.st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 888/20 w sprawie ze skargi [...] z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Dzielnicy Ursynów m.st. Warszawy z dnia 25 lutego 2020 r. nr XVI/99/2020 w przedmiocie wyrażenia zgody na dokonanie wypowiedzenia warunków pracy i płacy radnemu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Rady Dzielnicy Ursynów m.st. Warszawy na rzecz [...] z siedzibą w [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. II SA/Wa 888/20 po rozpoznaniu skargi [...] z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Dzielnicy Ursynów m. st. Warszawy z dnia 25 lutego 2020 r. nr XVI/99/2020 w przedmiocie wyrażenia zgody na dokonanie wypowiedzenia warunków pracy i płacy radnemu w punkcie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz zasądził od Rady Dzielnicy Ursynów m. st. Warszawy na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Rada Dzielnicy Ursynów m.st. Warszawy uchwałą nr XVI/99/2020 z dnia 25 lutego 2020 r., na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm., dalej: u.s.g.) w zw. z art. 42 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1040 ze zm.), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1817) oraz § 24 pkt 1 Statutu Dzielnicy Ursynów m.st. Warszawy stanowiącego załącznik Nr 12 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (t.j. Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018, poz. 8814), odmówiła wyrażenia zgody na dokonanie przez [...] z siedzibą w [...] wypowiedzenia wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy radnemu M. M., o którym mowa we wniosku z dnia 10 grudnia 2019 r. Uzasadniając uchwałę Rada Dzielnicy Ursynów m.st. Warszawy podała, że we wniosku inicjującym postępowanie wskazano, że przyczyną zamierzonego wypowiedzenia warunków pracy i płacy jest nowa organizacja pracy, będąca następstwem zniesienia [...] oraz utworzenie z dniem 1 września 2017 r. [...]. Powołano się przy tym m.in. na okoliczność wprowadzenia nowych regulacji wewnętrznych, w tym regulaminu organizacyjnego oraz na obowiązywanie zarządzenia nr 13 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2017 r. w sprawie wynagradzania pracowników [...]. Wskazano, że w [...] nie ustalono dotąd regulaminu wynagradzania. Rada Dzielnicy podniosła, że wnioskodawca nie przedstawił przy tym informacji o jakimkolwiek związku wyżej wymienionych zmian organizacyjnych oraz wprowadzonych regulacji z sytuacją zawodową pracownika - radnego, który uzasadniałby dokonanie zmiany na jego niekorzyść warunków zatrudnienia, w szczególności w świetle faktu, że [...] jest następcą prawnym zniesionej [...] i wykonuje całość jej zadań. Rada Dzielnicy wskazała, że w toku postępowania uchwałodawczego radny M. M. poinformował, że wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie, XXI Wydział Pracy, z dnia 26 listopada 2019 r. wydanym w sprawie o sygn. XXI Pa 48/19, został przywrócony do pracy w [...] na warunkach pracy i płacy obowiązujących w [...] do dnia 31 sierpnia 2017 r. W dalszej części uzasadnienia Rada Dzielnicy przywołała treść art. 25 ust. 2 u.s.g. Następnie Rada Dzielnicy Ursynów m.st. Warszawy podała, że w jej ocenie przyczyny wskazane we wniosku [...] są niekonkretne i pozorne. Rada podniosła, że zamierzona czynność z zakresu prawa pracy zmierza w istocie do zniweczenia skutków orzeczenia sądu pracy, przywracającego radnego do pracy na poprzednich warunkach zatrudnienia. W ocenie Rady, podstawową przyczyną podejmowania przez wnioskodawcę (pracodawcę radnego) działań ukierunkowanych na zmianę radnemu M. M. warunków zatrudnienia jest pełnienie przez niego funkcji radnego, wybranego z listy wyborczej [...]. Wskazana uchwała Rady Dzielnicy Ursynów m.st. Warszawy stała się przedmiotem skargi [...] z siedzibą w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Rada Dzielnicy Ursynów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia. Jak wskazano wyżej zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I instancji stwierdził nieważność uchwały z dnia 25 lutego 2020 r. Na wstępie uzasadnienia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza art. 25 ust. 2 u.s.g. zgodnie z którym - rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmawia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Tymczasem z zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również z treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika, aby podstawą wypowiedzenia zmieniającego były zdarzenia związane z wykonywaniem przez M. M. mandatu radnego. Rada w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, powołała się jedynie na wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie XXI Wydział Pracy z dnia 26 listopada 2019 r. sygn. akt XXI Pa 48/19, nie wykazała jednakże, że wypowiedzenie warunków pracy i płacy radnemu M. M. ma jakikolwiek związek z wykonywaniem mandatu radnego. W ocenie WSA w Warszawie, twierdzenie przez Radę Dzielnicy, że przyczyny wypowiedzenia zmieniającego wskazane we wniosku [...] są niekonkretne i pozorne nie jest zasadne. Wskazanie przez wnioskodawcę we wniosku, że wypowiedzenie to zmierza do dostosowania warunków zatrudnienia M. M. do regulacji obowiązujących w [...], jest zrozumiałe i wynika z powołanych przez pracodawcę uregulowań. Rada twierdząc, że wskazane przez pracodawcę przyczyny są pozorne nie wykazała, że rzeczywistymi przyczynami są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Nadto Sąd I instancji nie podzielił twierdzenia, że kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy ma uzasadnienie ww. wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 26 listopada 2019 r. Okoliczność, że wyrokiem tym M. M. został przywrócony do pracy w [...] w [...] na warunkach zatrudnienia obowiązujących w [...], nie wyklucza dokonania przez pracodawcę w trakcie trwania stosunku zatrudnienia wypowiedzenia zmieniającego i z pewnością z tej przyczyny nie można mówić o pomijaniu przez skarżącego wskazań sądu pracy. Zdaniem WSA w Warszawie, twierdzenie Rady, że przyczyną podejmowania przez pracodawcę działań w zakresie zmiany warunków pracy i płacy jest pełnienie przez M. M. funkcji radnego nie znajduje żadnego oparcia w materiale dowodowym i Rada Dzielnicy w istocie tego nie wykazała. Próba uzasadnienia tego stanowiska powołaniem się w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały na wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie XXI Wydział Pracy z dnia 26 listopada 2019 r. sygn. akt XXI Pa 48/19, jest całkowicie nietrafna. Przedmiotem oceny SO we wskazanym postępowaniu nie były kwestie istotne na gruncie rozpatrywanej przez sąd administracyjny sprawy dotyczącej wypowiedzenia zmieniającego, a okoliczności dotyczące braku złożenia M. M. propozycji zatrudnienia w 2017 r. Podsumowując stwierdzono, że zaskarżona uchwała Rady nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o samorządzie gminnym, co potwierdza uzasadnienie tej uchwały. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały opiera się na niemerytorycznych przesłankach, niezasadnie kwestionuje powody wypowiedzenia zmieniającego podane przez pracodawcę w piśmie z dnia 10 grudnia 2019 r., nie bierze przy tym pod uwagę zaproponowanych warunków zatrudnienia i wynagrodzenia. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika również, aby nowe warunki pracy i płacy mogły stanowić (w porównaniu z poprzednimi) jakąkolwiek przeszkodę w należytym pełnieniu przez M. M. funkcji radnego. Dalej podkreślono, że rolą przepisu art. 25 ust. 2 u.s.g. jest umożliwienie radnemu skutecznego sprawowania funkcji. Odmowa wyrażenia zgody nie miała odniesienia do okoliczności powołanych przez pracodawcę, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały. Podniesiono, że także w toku posiedzenia Rady Dzielnicy Ursynów z dnia 25 lutego 2020 r. nie zostały przedstawione okoliczności wskazujące na to, aby wypowiedzenie zmieniające miało związek z wykonywaniem przez M. M. mandatu radnego. Na koniec Sąd I instancji podkreślił, że ochrona stosunku pracy radnego oparta na przesłankach nie wynikających z przepisów u.s.g., pomijająca istotne okoliczności warunkujące dokonanie przez pracodawcę wypowiedzenia zmieniającego, wykracza poza cel wskazany w art. 25 ust. 2 u.s.g. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się Rada Dzielnicy Ursynów m.st. Warszawy i wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając ww. wyrok w całości zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. brak zastosowania art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. zgodnie z którym, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1) art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, polegającego na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, to jest niezasadnym przyjęciu że: - rada ma obowiązek wyrażenia zgody na dokonanie wypowiedzenia warunków pracy i płacy radnemu, jeżeli wypowiedzenie nie ma związku z wykonywaniem mandatu radnego, a odmowa wyrażenia zgody w takiej sytuacji stanowi rażące naruszenie prawa; - odmowa wyrażenia zgody przez radę na dokonanie wypowiedzenia warunków pracy i płacy radnemu jest dopuszczalna wyłącznie w sytuacji, gdy podstawą wypowiedzenia tych warunków są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu; - wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu rady; 2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na: - niewyjaśnieniu i nierozważeniu wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, - uznaniu za niezasadne przywołanie w uzasadnieniu uchwały Rady Dzielnicy Ursynów wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie XXI Wydział Pracy z dnia 26.11.2019 r. sygn. akt XXI Pa 48/19, - uznaniu uzasadnienia uchwały Rady Dzielnicy Ursynów za pozbawione przekonującej argumentacji i oparciu się jedynie na argumentach strony przeciwnej, co w konsekwencji skutkowało stwierdzeniem nieważności uchwały, podczas, gdy uzasadnienie uchwały Rady Dzielnicy Ursynów zawierające odniesienie się do wniosku [...] (pracodawcy) jest logiczne i spójne, zaś przywołanie w/w wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie XXI Wydział Pracy jest zasadne. Powołane przez Radę inne argumenty wskazują ponadto na okoliczności uzasadniające niewyrażenie zgody na zmianę warunków pracy i płacy radnego, a ich rzetelne i obiektywne wyjaśnienie powinno spowodować oddalenie skargi. Z uwagi na powyższe wniesiono o: uchylenie ww. wyroku w całości i wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania; zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; ewentualnie zaś wniesiono o: uchylenie tego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów sądowych, a także zrzeczono się rozprawy w niniejszej sprawie. Powyższe zarzuty zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Po pierwsze nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Fakt, iż w dniu 31 sierpnia 2020 r. doszło do rozwiązania umowy o pracę pomiędzy [...] i Panem M. M. nie stanowił przesłanki do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd administracyjny dokonuje bowiem kontroli aktu administracyjnego uwzględniając stan faktyczny i prawny z daty jego wydania (tj. w przypadku kontrolowanej uchwały z dnia 25 lutego 2020 r.). W konsekwencji później zaistniałe okoliczności faktyczne nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości kontroli zaskarżonego aktu. Po drugie bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Otóż sąd administracyjny nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. To nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie, jako matrycą porównawczą, w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd I instancji przepisom p.p.s.a. W konsekwencji zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skarżący kasacyjnie powinien powiązać je z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego – czego w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczynił. Jednocześnie należy zaznaczyć, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsce postępowanie jurysdykcyjne, do którego ma zastosowanie kodeks postępowania administracyjnego, lecz było to typowe postępowanie uchwałodawcze. Ustawa o samorządzie gminnym nie określiła odrębnej procedury podejmowania przez radę gminy w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Należy zatem przyjąć, że zgoda lub odmowa jej wyrażenia przyjmuje postać uchwały, podejmowanej na zasadach ogólnych (art. 14 u.s.g.). Po trzecie niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 25 ust. 2 u.s.g. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd, że art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym powinien być wykładany w ten sposób, że rada gminy nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy (na wypowiedzenie wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy) z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu oraz że w związku z tym rada gminy jest uprawniona do oceny zasadności podstaw rozwiązania z radnym stosunku pracy tylko w takim zakresie, jaki jest konieczny do wykazania, że podane przez pracodawcę przyczyny są pozorne, zaś rzeczywistymi przyczynami są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Podkreślić należy ewolucję wykładni tego przepisu przyjmowaną w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego od stanowiska, które się sprowadzało do tego, że wyrażenie zgody przez radę gminy na rozwiązanie z radnym stosunku pracy jest pozostawione do swobodnej decyzji rady, z wyjątkiem sytuacji, gdy podstawą tego rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (tak w uzasadnieniu uchwały SN z 24 listopada 1992 r., sygn. akt I PZP 55/92) do ostatnio przyjmowanego sposobu wykładni, w którym podnosi się, że jeżeli podstawą odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, rada gminy ma obowiązek wykazać przyczyny usprawiedliwiające odmowę i nie może ograniczać się do oceny, czy podane przez pracodawcę powody uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy z radnym (wyrok NSA z 27 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1445/17) oraz że jeżeli podstawą odmowy nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, rada gminy ma obowiązek wykazać przyczyny usprawiedliwiające odmowę wyrażenia zgody z uwagi na status radnego i nie może ograniczać się do oceny, czy podane przez pracodawcę powody uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy z radnym (wyrok NSA z 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 211/16, a także wyroki NSA z 5 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 3133/13). W ocenie NSA rozpoznającego sprawę, art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, w którym stanowi się, że po pierwsze, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której radny jest członkiem, a po drugie, że rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, nie należy odczytywać w ten sposób, że w sytuacji opisanej w zdaniu drugim tego przepisu rada ma obowiązek odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy, zaś w innych przypadkach jest to pozostawione jej uznaniu. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę, prowadziłoby to do nieuzasadnionego uprzywilejowania radnych kosztem ich pracodawców, gdyż rada gminy mogłaby odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, gdy to rozwiązanie nie ma żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. W związku z tym drugie zdanie art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym należy odczytywać jako wskazanie okoliczności uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Taka wykładnia uwzględnia też to, że radny, jak każdy inny pracownik, będzie mógł przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (zob. także wyroki NSA z 26 września 2018 r., sygn. II OSK 2196/17, z 7 czerwca 2018 r., sygn. II OSK 923/18, z 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 211/16). Uwzględniając wskazane okoliczności NSA, na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), skargę kasacyjną oddalił. Wobec oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku, którym uwzględniono skargę, NSA na mocy art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od skarżącego kasacyjnie na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.