I SA/Wa 1762/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Marciniak, asesor WSA Iwona Ścieszka, sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz A. S. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z [...] czerwca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej również: "SKO", "Kolegium", "organ II instancji", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania A. S. (dalej również jako: "odwołujący się", "skarżący", "strona skarżąca") od decyzji Prezydenta Miasta [...] (dalej również jako: "Prezydent", "organ I instancji") z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], odmawiającej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką D. S., na podstawie art. 17 ust. 1 i 1 a ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.; dalej: "ustawa", "uśr"), utrzymało w mocy kwestionowany akt. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wnioskiem złożonym [...] marca 2021 r. A. S. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką – D. S. Decyzją z [...] kwietnia 2021 r., na [...], organ I instancji na podstawie art. 17 ust. 1 b ustawy odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu Prezydent stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 17 ust. 1 b pkt 1-2 ustawy, uzależniające przyznanie świadczenia od wieku osoby wymagającej opieki. Pomoc taka nie przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Z orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności wynika, że niepełnosprawność D. S. istnieje od 25 października 2020 r., czyli od 75 roku życia, co stanowi negatywną przesłankę do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Organ I instancji wskazał na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, konstatując, że nie stwierdza on utraty mocy obowiązującej przepisu art. 17 ust. 1 b uśr, a jedynie nakazuje przy jego wykładni pomijać kryterium momentu powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Powyższe w ocenie Prezydenta nie eliminuje tego przepisu z porządku prawnego. Organ I instancji podkreślił, że negatywną przesłanką do ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, wnioskowanego na D. S. stanowi wiek powstania u niej niepełnosprawności (75 lat), co skutkuje brakiem łącznego spełnienia wszystkich przesłanek pozytywnych, wskazanych w ustawie. Ujawnienie jednej z przesłanek negatywnych, określonych w art. 17 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 b uśr, jest równoznaczne z powstaniem przeszkody prawnej w nabyciu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Pismem z [...] maja 2021 r. A. S. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odwołanie od wyżej wskazanej decyzji, żądając jej ponownego rozpatrzenia sprawy i przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zaznaczył, że jest jedyną osobą mogącą zapewnić opiekę, bowiem jest jedynakiem, a D. S. jest wdową. W uzasadnieniu podkreślił, że jego matka jest osobą niepełnosprawną, wymagającą stałej pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wskazał, że opiekuje się matką od chwili jej wyjścia ze szpitala - [...] stycznia 2021 r., wobec czego nie może podjąć pracy i wspierać żony w opiece nad dwójką dzieci. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z [...] czerwca 2021 r., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z [...] kwietnia 2021r. nr [...]. Organ drugiej instancji przywołał przepis art. 17 ust. 1 ustawy i stwierdził, że świadczenie pielęgnacyjne kierowane jest do osób, które wywiązują się ze swego obowiązku alimentacyjnego, osobiście zapewniając stałą i długotrwałą opiekę i pomoc niepełnosprawnemu członkowi rodziny i jednocześnie z tego właśnie powodu zaprzestają aktywności zawodowej lub nie podejmują zatrudnienia. Wskazało, że ważne jest ustalenie, że wyłącznie z powodu konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, osoba sprawująca taką opiekę nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Organ ocenił, że A. S., w myśl art. 128 oraz art. 129 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego z 25 lutego 1964 r. (Dz. U. z 2020, poz. 1359), jest osobą zobowiązaną do alimentacji wobec swojej matki D. S., a ze złożonego oświadczenia wynika, że sprawuje on opiekę nad nią całodobowo od 16 stycznia 2021r. Jednocześnie Kolegium wskazało, że opieka ta polega na pomocy w przygotowaniu posiłków, ubieraniu się, myciu, pomocy w poruszaniu, odpowiednim podawaniu lekarstw, obsłudze worka stomijnego, sprzątaniu w domu. Na podstawie dostępnej dokumentacji ustalono, że odwołujący się na dzień przewozi mamę do swojego mieszkania, gdzie zajmuje się również dziećmi (4 i 5 lat), gdy małżonka jest w pracy. Noc spędza u mamy, bowiem, jak podał, na razie nie mają możliwości wspólnego zamieszkania. W przeprowadzonym wywiadzie środowiskowym z 14 kwietnia 2021 r. wskazano, że cyt.: "pracownikowi socjalnemu trudno jest ustalić, czy Pan S. faktycznie sprawuje opiekę nad matką". SKO podkreśliło, że A. S. jest obecnie zarejestrowany w Miejskim Urzędzie Pracy w [...], jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Jednocześnie organ wskazał na treść oświadczenia złożonego przez odwołującego się, z którego wynika, że jest on obecnie bezrobotnym pilnie poszukującym zatrudnienia, bez żadnych świadczeń z Urzędu Pracy. W oparciu o powyższe Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 1 ustawy - niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez odwołującego w celu sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawną matką. Opinię taką, według organu, potwierdza data zakończenia ostatniego zatrudnienia skarżącego (maj 2019 r.), w sytuacji, gdy niepełnosprawność D. S. istnieje od 25 października 2020 r. (kilka miesięcy później niż zakończenie zatrudnienia). Za dowód w sprawie uznano również treść odwołania z [...] maja 2021r., gdzie strona wskazuje, że matką opiekuje się "od stycznia 2021 r., a także jeszcze na jesieni 2020 r." - co ma dowodzić, że konieczność opieki nad rodzicem nie była bezpośrednią przyczyną rezygnacji z zatrudnienia. Dodatkowo SKO podniosło, że wynikający z oświadczenia z [...] kwietnia 2021 r. fakt pilnego poszukiwania przez odwołującego się pracy świadczyć ma za przyjęciem tezy, że niepodejmowanie zatrudnienia nie jest spowodowane wyłącznie koniecznością sprawowania opieki nad D. S. Za argument przemawiający przeciwko przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego uznano również sprawowaną w tym samym czasie opiekę nad dwójką małych dzieci (4 i 5 lat), co zdaniem Kolegium wskazuje, że odwołujący nie może poświęcać całego swojego czasu na opiekę nad matką, która to opieka w świetle art. 17 ust. 1 ustawy ma być stała lub długotrwała. Podsumowując, organ odwoławczy ocenił, że ewentualne niepodejmowanie zatrudnienia, podyktowane jest nie tylko koniecznością opieki nad matką (jako okoliczność wyłączna), lecz także opieką nad małoletnimi dziećmi. Fakt opisania siebie przez odwołującego się, jako osoby pilnie poszukującej pracy, według SKO wskazuje na chęć podjęcia zatrudnienia, mimo aktualnej sytuacji sprawowania opieki nad mamą i dziećmi. Organ zauważył, że część czynności opisanych przez A. S. w zakresie opieki nad matką, takich jak przygotowanie posiłków czy sprzątanie w domu, to czynności dnia codziennego, wykonywane zwykle w każdym gospodarstwie domowym, wobec czego nie stanowią one przeszkody do podjęcia pracy. Dodatkowo Kolegium, przywołując ponownie treść oświadczenia z [...] kwietnia 2021 r. oceniło, że fakt przewożenia mamy do swojego miejsca zamieszkania świadczy, że czynności opiekuńcze wykonywane są nie tylko w stosunku do niej, ale też małoletnich dzieci, a część z nich stanowi typowe czynności świadczone względem rodziców, którzy wymagają pomocy ze względu na podeszły wiek i pogarszający się stan zdrowia. W ocenie organu działania takie są niejednokrotnie wykonywane przez większość dzieci względem starszych rodziców oraz łączone z wykonywaniem pracy zawodowej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Kolegium podniosło, że przepis art. 17 ust. 1 ustawy należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, a skoro odwołujący, określił siebie jako osobę pilnie poszukującą pracy, oznacza to, że jest gotów podjąć zatrudnienie w aktualnym stanie faktycznym. Tym samym, zdaniem organu, brak jest wymaganego bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez wnioskującego zatrudnienia, a koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną matką. SKO odniosło się również do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na brak spełnienia przesłanki wieku powstania niepełnosprawności i stwierdziło, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję nie powinien był badać tej przesłanki negatywnej. Wobec czego podniesioną w tym zakresie argumentację A. S. uznano za trafną. Okoliczność ta nie ma jednak w ocenie organu odwoławczego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Pismem z [...] lipca 2021 r. A. S. wniósł skargę na powyższą decyzję kwestionując ją w całości, zażądał też uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie zwrócił się o rozpoznanie sprawy w trybie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – powoływanej dalej jako: "ppsa"). Kwestionowanemu aktowi zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: a) dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a w szczególności: zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że zakres opieki świadczony przez skarżącego nie wypełnia ww. dyspozycji, podczas gdy w rozumieniu tego przepisu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga - w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej. Zaniechanie przez SKO dokonania wykładni systemowej i celowościowej, co doprowadziło do niewłaściwego przyjęcia, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego a sprawowaniem przez niego opieki nad matką, podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek istnieje; 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 7 w zw. z art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – powoływanej dalej jako: "kpa"), poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki skarżącego nad matką, co skutkowało odmową prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalniało organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. W uzasadnieniu rozwinięto wyżej wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO z [...] czerwca 2021 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] - odmawiająca przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy, wnioskowanego na matkę D. S. Analizując wydane przez organy akty nie sposób pominąć, że odmowna decyzja organu I instancji oparta została na art. 17 ust. 1 b ustawy, gdy SKO orzekło negatywnie, przyjmując za podstawę swojego rozstrzygnięcia art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Przy czym zauważyć trzeba, że Kolegium, dokonując ponownej oceny zebranego materiału dowodowego przyznało rację odwołującemu i wskazało, że organ I instancji nieprawidłowo wziął pod uwagę przesłankę negatywną z art. 17 ust. 1 b ustawy. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uznając za niecelowe jego powielanie. Poza sporem pozostaje też, że D. S. jest osobą niepełnosprawną, wymagającą całodobowej opieki, a A. S. należy do kategorii osób związanych obowiązkiem alimentacyjnym względem matki i może taką opiekę sprawować. W rozpoznawanej sprawie, istota sporu sprowadza się do oceny, czy na przeszkodzie przyznaniu skarżącemu wnioskowanego świadczenia stoi dyspozycja przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr, a mianowicie czy skarżący ma możliwość podjęcia zatrudnienia lub czy istnieje konieczność rezygnacji z zatrudnienia w związku ze sprawowaną opieką. Sąd nie podziela zaprezentowanego w uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2021 r. stanowiska SKO, że zakres opieki świadczonej przez skarżącego wobec matki nie wypełnia dyspozycji art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr. Zdaniem Sądu, organ błędnie uznał, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną a niemożnością podjęcia przez skarżącego zatrudnienia. Wbrew twierdzeniom Kolegium, na podstawie zebranych w sprawie dokumentów nie sposób przyjąć, aby stan zdrowia matki skarżącego był na tyle dobry, by wykonywane przy niej przez opiekuna czynności pozwalały, aby mogła ona przez większość czasu funkcjonować bez opieki drugiej osoby w wymiarze, który umożliwiłaby jej synowi, równoległe podjęcie pracy. Wprawdzie skarżący od 2019 r. nie podejmuje zatrudnienia, jednak cały swój czas, od momentu powstania takiej konieczności (styczeń 2021 r.), poświęca na zajmowanie się matką. Codziennie przywozi D. S. do swojego mieszkania, gdzie zajmuje się przygotowaniem posiłków, pomocą w ubieraniu się, myciu, poruszaniu się, podawaniu leków, obsłudze worka stomijnego, sprzątaniu w domu. Biorąc pod uwagę zarówno przeprowadzony w sprawie wywiad środowiskowy, jak i treść orzeczenia o ustaleniu znacznego stopnia niepełnosprawności, za nieuprawnione należy uznać twierdzenie organu, że zakres opieki pozwala skarżącemu na podjęcie zatrudnienia, czy innej pracy zarobkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło całkowicie, że stan D. S. jest na tyle poważny, że wymaga ona całodobowej opieki oraz że organ pierwszej instancji przyjął za udowodnione sprawowanie opieki przez skarżącego w sposób stały i długotrwały, bez możliwości podjęcia zatrudnienia. Prezydent nie zakwestionował takiego stanu rzeczy, pomimo wpisanego w treść wywiadu stwierdzenia, że "pracownik socjalny nie jest jednoznacznie w stanie stwierdzić, że Pan A. S. sprawuje całodobową opiekę nad niepełnosprawną matką (...)". W ocenie Sądu długotrwałe pozostawanie skarżącego bez zatrudnienia jest niewątpliwie następstwem znacznej niepełnosprawności jego matki, która ma charakter stały. W odniesieniu do argumentacji Kolegium, dotyczącej sprawowania przez skarżącego w tym samym czasie opieki nad matką i małoletnimi dziećmi, Sąd wskazuje, że pozostaje to bez znaczenia w sprawie. Samo stwierdzenie równoczesności takiej opieki nie może przesądzać o braku jej stałości, czy długotrwałości. Fakt pozostawania pod pieczą A. S. w tym samym czasie jego małoletnich dzieci jak i niepełnosprawnego rodzica, oceniać należy w odniesieniu do sytuacji rodziny, w której jedyną osobą uzyskującą dochód jest żona skarżącego. Nie sposób pominąć, że zapewnienie dodatkowej (prowadzonej poza miejscem zamieszkania) opieki dla małoletnich, gdy skarżący może zajmować się równocześnie nimi i mamą, stanowiłoby dodatkowe i w zaistniałej sytuacji zbędne obciążenie finansowe. Istotą czynności opiekuńczych, o których mowa w art. 17 ust. 1 uśr, jest zaspokojenie codziennych potrzeb osoby, wobec której taka opieka jest sprawowana, a więc zapewnienie jej normalnej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić. Warunek "stałej lub długotrwałej" opieki nie może być rozumiany, jako wykonywanie opieki nieustannie, przez 24 godziny na dobę. Ma to być opieka stała w znaczeniu jej trwałości, a długotrwała w sensie rozciągłości w czasie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że skarżący niewątpliwie sprawuje taką opiekę nad matką, która jest osobą niepełnosprawną, wymagającą pomocy innej osoby w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji i z tego powodu A. S. nie podejmuje obecnie zatrudnienia. Potwierdzają to: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z [...] lutego 2021 r., złożone w trakcie postępowania oświadczenia skarżącego oraz treść przeprowadzonego wywiadu środowiskowego. W ocenie Sądu, zakres czynności wykonywanych przez A. S. nie pozostawia wątpliwości, że sprawuje on stałą opiekę nad niepełnosprawną matką. Sąd przypomina również Kolegium, że sam fakt zarejestrowania skarżącego w powiatowym urzędzie pracy, jako osoba poszukująca zatrudnienia, czy posiadanie przez niego statusu osoby bezrobotnej, pozostaje bez wpływu na uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego. Wyraźnie wynika to z art. 17 ust. 6 uśr, zgodnie z którym, zarejestrowanie w powiatowym urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy lub posiadanie statusu bezrobotnego nie ma wpływu na uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego. Sytuacją naturalną jest, że po utracie pracy/zakończeniu zatrudnienia, osoba jej poszukująca rejestruje się w urzędzie, choćby w celu zachowania prawa do ubezpieczenia zdrowotnego. Rezygnacja z zatrudnienia obejmuje więc również jego niepodejmowanie, tym bardziej, że przepis art. 17 ust. 5 ustawy, enumeratywnie wymieniający katalog podmiotów wyłączonych z kategorii uprawnionych do przyznania świadczenia, nie obejmuje osób bezrobotnych. SKO powinno mieć też na uwadze treść art. 81a § 1 kpa, statuującego zasadę, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest - tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie - nałożenie na stronę obowiązku, bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Jeśli więc organ drugiej instancji powziął wątpliwość wobec spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 uśr, winien rozstrzygnąć je na korzyść skarżącego, czego nie uczynił. Mieć to trzeba na względzie, szczególnie w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji uznał, że pozostałe przesłanki - oprócz wynikającej z art. 17 ust. 1 b uśr, wyłączonej przez decyzję organu drugoinstancyjnego, zostały spełnione. W świetle powyższego trafnie wskazuje skarżący, że działanie Kolegium narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa). Składając odwołanie do organu nadrzędnego, strona powinna mieć bowiem możliwość przewidywania wydania takiej samej oceny swojej sytuacji, w takich samych okolicznościach i w takim samym stanie prawnym. Organ natomiast bez uzasadnionej przyczyny nie powinien odstępować od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, gdy nie zaszły istotne zmiany w stanie faktycznym i prawnym. Zawarty w przywołanym przepisie zakaz nie ma charakteru bezwzględnego, co oznacza, że organ może od niego odstąpić, winien jednak wykazać uzasadnioną przyczynę takiego działania. Na gruncie ocenianej sprawy taka sytuacja jednak nie zachodzi. Naruszenie dotyczy również wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej, rozumianej jako wymóg oparcia rozstrzygnięcia jedynie na okolicznościach faktycznie istniejących, a nie wyprowadzanych w drodze domniemań. SKO w uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2021 r., wyraża oceny, które są zbyt daleko idące, twierdząc na przykład, że sam fakt trudności w jednoczesnej opiece nad małoletnimi, z równoczesnym poświęcaniem uwagi niepełnosprawnemu rodzicowi świadczy o drugorzędności opieki nad matką dla strony skarżącej, czy że wynikający z oświadczeń A. S. brak możliwości podjęcia zatrudnienia podyktowany jest nie koniecznością opieki nad matką (jako okoliczność wyłączna) lecz także opieką nad małoletnimi. Wnioski tego typu stanowią jedynie domniemanie, gdyż bezspornym jest, że D. S. jest osobą całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji, a skarżący jest jedyną osobą, która ma możliwość i obowiązek taką opieką ją objąć. Zdaniem Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie dokonało właściwej oceny materiału dowodowego, naruszając w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 a kpa. Taki stan rzeczy doprowadził w konsekwencji do wadliwej oceny braku spełnienia przez A. S. przesłanek koniecznych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką i wydania decyzji z naruszeniem art. 17 ust. 1 uśr w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Wobec powyższego, SKO ponownie orzekając w sprawie będzie zobowiązane do zastosowania oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Organ winien rozpoznać ponownie odwołanie skarżącego badając, czy ustalony w sprawie aktualny na datę wydania decyzji stan faktyczny wypełnia dyspozycję normy prawnej wynikającej z art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 119 pkt 2 ppsa i art. 120 ppsa, orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).