II FZ 838/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Rypina, , , po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. sp. z o.o. w K. w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 1496/15 w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 5 listopada 2005 r. do 31 grudnia 2006 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt I SA/Kr 1496/15) w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 3 lipca 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 5 listopada 2005 r. do 31 grudnia 2006 r. postanowił zawiesić postępowanie sądowe. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu orzeczenia podał, że zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach. Sporne zobowiązanie zostało określone w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 26 września 2012 r., którą uchylił Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie decyzją z dnia 21 marca 2013 r., przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydał kolejne rozstrzygnięcie, które zostało utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją. Spółka wniosła również skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 21 marca 2013 r. Wyrokiem z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 927/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę, a następnie wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 235/14. Wojewódzki Sąd wyjaśnił, że sprawę, przekazaną do ponownego rozpoznania zarejestrowano pod sygn. akt I SA/Kr 479/16 i w momencie wydania niniejszego postanowienia nie zakończyła się wydaniem wyroku. Zgodnie ze wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ponownym rozpoznawaniu sprawy należy ponownie rozważyć kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego. Ponieważ sprawa o sygn. akt I SA/Kr 479/16 dotyczy tego samego zobowiązania podatkowego, a nadto toczy się wskutek skargi na uprzednią decyzję kasatoryjną, której następstwem było m. in. wydanie decyzji z dnia 3 lipca 2015 r., od jej wyniku zależy rozstrzygnięcie w tej sprawie. Dlatego Sąd zawiesił przedmiotowe postępowania w sprawie do czasu prawomocnego rozpoznania skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 21 marca 2013 r. Nadto Sądowi wiadomym było z urzędu, że kontroli sądowoadministracyjnej poddane zostało również postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie, z dnia 1 października 2013 r., w przedmiocie zawieszenia postępowania kontrolnego – skarżąca w skardze na to postanowienie podnosiła, że zawieszenie postępowania powinno nastąpić z mocą od dnia 7 maja 2013 r., tj od dnia nadania skargi na wskazaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 21 marca 2013 r. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1915/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie, z dnia 1 października 2013 r., natomiast wyrokiem z dnia 4 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2346/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Następnie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 474/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające go postanowienie organu pierwszej instancji. Wyrok nie jest prawomocny. Ponieważ kwestia prawidłowości zawieszenia postępowania kontrolnego może mieć znaczenie dla kontroli prawidłowości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 21 marca 2013 r., prawomocne rozpoznanie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie, z dnia 1 października 2013 r., może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej, co dodatkowo uzasadnia zawieszenie postępowania sądowego. Spółka wniosła zażalenie na opisane wyżej postanowienie. Zarzuciła mu naruszenie przepisów art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że rozpoznanie niniejszej sprawy zależy od wyników postępowań sądowoadministracyjnych w sprawie ze skargi strony skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 21 marca 2013 r. toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym sygn. akt I SA/Kr 927/13 oraz w sprawie ze skargi strony na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 1 października 2013 r. toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym sygn. akt I SA/Kr 474/16. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Jak stanowi art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, zatem rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i winno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. W rozumieniu powołanego przepisu rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeśli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania winno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Powyższe okoliczności, sąd podejmujący rozstrzygnięcie oparte o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., winien oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma niebagatelne znaczenie w świetle konstytucyjnego nakazu rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) i zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego. Zawieszając postępowanie sąd musi zbadać, czy istnieje ścisły związek między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem innego postępowania. Sąd pierwszej instancji wskazał, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od rozstrzygnięcia dwóch spraw toczących się przed Sądem Wojewódzkim w Krakowie, a mianowicie sprawy o sygn. akt I SA/Kr 479/16 i sprawy o sygn. akt I SA/Kr 474/16. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w momencie rozpoznawania zażalenia - wyrok w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 474/16 - zyskał przymiot prawomocności i w związku z tym odpadła ta przyczyna zawieszenia postępowania przez Sąd pierwszej instancji. Dlatego w dalszych rozważaniach zostanie pominięta ta kwestia. Przechodząc zaś do zawieszenia postępowania przed Sądem Wojewódzkim z uwagi na niezakończone postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 479/16 to należy uznać je za prawidłowe. Niewątpliwie bowiem rozstrzygniecie w niniejszej sprawie zależy od wyniku w sprawie powyższej. W tym miejscu należy wskazać przebieg i przedmiot tych dwóch spraw sądowoadministracyjnych. W dniu 26 września 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydał decyzję określającą spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 5 listopada 2005 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie decyzją z dnia 21 marca 2013 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego. Od tego rozstrzygnięcia została wniesiona zarówno skarga jak i, niezależnie od toczącego się postępowania, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydał w dniu 12 sierpnia 2014 r. decyzję. Decyzja ta jest oczywiście w przedmiocie podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 5 listopada 2005 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. Rozpisując etapy postępowania sądowego, po wniesieniu przez stronę skargi na decyzję z dnia 23 marca 2013 r., to w pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga ta została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2013 r. (sygn. akt I SA/Kr 927/13) oddalona. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 4 marca 2016 r. (sygn. akt II FSK 235/14), uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dna 7 października 2016 r. (sygn. akt I SA/Kr 479/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Orzeczenie to jest nieprawomocne. Odnosząc się zaś do kolejności postępowania po wydaniu decyzji z dnia 12 sierpnia 2014 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej to wskazać należy, że w następstwie wniesionego odwołania, decyzją z dnia 3 lipca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie, utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji określającą wysokość zobowiązania w spornym podatku. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu i jest przedmiotem rozpoznawanej obecnie sprawy sądowoadministracyjnej. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że ponieważ sprawa o sygn. akt I SA/Kr 479/16 dotyczy tego samego zobowiązania podatkowego, a nadto toczy się wskutek skargi na uprzednią decyzję kasatoryjną, której następstwem było m. in. wydanie decyzji z dnia 3 lipca 2015 r., od jej wyniku zależy rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zawieszenie niniejszego postępowania sądowego, do czasu prawomocnego rozpoznania skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 21 marca 2013 r., jest zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia