IV SA/Wa 725/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci w 2006 r. oddala skargę UZASADNIENIE IV SA/Wa 725/12 UZASDNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska określił wysokość zobowiązania D. K. z tytułu opłaty za brak sieci za 2006r. w wysokości 12 673 zł. Po rozpatrzeniu wniosku D. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2011 r. W uzasadnieniu organ motywował, że D. K., prowadzący w 2006r. działalność gospodarczą pod nazwą "A. w G., złożył Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska dnia 7 czerwca 2006r. zawiadomienie o podjęciu działalności w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów, zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji ( Dz. U. nr 25, poz. 202), w którym oznajmił, że wziął na siebie obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów. Skarżący poinformował także, iż w zakresie tworzenia sieci współpracuje z P. Sp. z o.o. Przedstawił także wykaz adresów stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów wchodzących w skład sieci zbierania pojazdów organizowanej w jego imieniu przez P. Sp. z o.o. D. K. nie złożył jednak do GIOŚ rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty za brak sieci, wymaganego w art. 15 ustawy o recyklingu pojazdów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomieniem z dnia 2 lipca 2010r., poinformował D. K. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. W toku postępowania organ uzyskał informację od Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej o 49 wpłatach opłaty 500 zł dokonanych przez stronę w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 27 maja 2011 r., tj. 2 wpłaty opłaty 500 zł dokonanej w 2008 r., 31 w 2010 r. oraz 16 w 2011 r. Biorąc pod uwagę fakt, iż Pan D. K. w 2006 r. wprowadził 29 pojazdów, w przypadku których nie skorzystał ze zwolnienia, o którym mowa w art. 12 ustawy o recyklingu pojazdów (nie wpłacił opłaty 500 zł) oraz nie zapewnił sieci zbierania pojazdów, tj. nie stworzył własnych stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów, nie zawarł umów z żadnym przedsiębiorcą prowadzącym stację demontażu oraz nie wniósł opłaty za brak sieci, organ decyzją z dnia [...].10.2011 r., określił wysokość zobowiązania D. K. z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 12 673 zł. Ponownie rozpatrując sprawę organ powołał się na treść art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu pojazdów w brzmieniu z 2006 r. Organ wywodził, że w związku z powołanym przepisem wprowadzający pojazd musi się wykazać - czy to poprzez samodzielne utworzenie stacji demontażu, czy też poprzez bezpośrednie podpisanie umów o utworzeniu sieci zbierania pojazdów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu, w tym również podpisanie takich umów za pomocą pełnomocnika - utworzeniem sieci zbierania pojazdów obejmującej terytorium kraju w sposób określony w art. 11 ust. 1 ww. ustawy. W ocenie organu D. K. nie zapewnił w 2006 r. sieci zbierania pojazdów, gdyż nie utworzył własnych stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów ani nie podpisał umów dotyczących zapewnienia sieci z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Organ stwierdził, że D. K. przedstawił jedynie oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci potwierdzające zawarcie umowy o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów z P. Sp. z o.o., która nie była w 2006 roku stacją demontażu - nie posiadała bowiem wówczas decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu. Strona nie posiadała więc w 2006 r. stosownych umów dotyczących zapewnienia sieci z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu, które pozwoliłyby jej wywiązać się z obowiązku narzuconego przepisami ustawy o recyklingu pojazdów, dotyczącymi zapewnienia sieci. Organ podkreślił, że D. K. nie ustanowił również P. Sp. z o.o. swoim pełnomocnikiem, za pomocą którego możliwe byłoby podpisywanie w jego imieniu i na jego rzecz umów o utworzeniu sieci zbierania pojazdów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu, a więc spełnienie ustawowych wymogów odnośnie zapewnienia sieci. Zdaniem organu firma oferująca wprowadzającemu pojazd utworzoną przez siebie sieć może działać zgodnie z przepisami ustawy o recyklingu pojazdów będąc przedsiębiorcą prowadzącym stację demontażu, mającym zawarte umowy z innymi stacjami demontażu o działanie w ich imieniu. Gdy nie jest prowadzącym stację demontażu może działać wyłącznie jako pełnomocnik stacji demontażu albo wprowadzającego pojazd. Jeżeli występuje w innym charakterze - umowy z nią zawarte nie spełniają wymogu określonego w art. 11 ustawy o recyklingu pojazdów i nie stanowią podstawy do uznania, że wprowadzający wypełnił obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji. Ustosunkowując się do podnoszonej przez D. K. kwestii braku odpowiedzi GIOŚ na pisemną informację strony, iż korzysta ona z usług P. Sp. z o.o. oraz opierającego się na tym przekonania D. K., że prawidłowo wypełnia on obowiązki j spoczywające nań na mocy ustawy o recyklingu pojazdów - organ wyjaśnił, iż pismem z dnia 12 lipca 2006 r., skierował do Pana D. K. szczegółowe wyjaśnienia odnośnie stosowania art. 11 ustawy o recyklingu pojazdów. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł D. K. zarzucając: - naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 9 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepraworządny pomijając słuszny interes skarżącego oraz nie wyczerpujący, albowiem 7 czerwca 2006 roku skarżący zawiadomił organ o zawarciu umowy z P. Sp. z o.o. w L. w celu samodzielnego zapewnienia sieci zbierania pojazdów oraz o jej treści, zaś organ, pomimo że dysponował wiedzą, że w 2006 roku nie było możliwości stworzenia sieci zbierania pojazdów spełniających wymogi ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, gdyż na terenie kraju istniały jeszcze miejsca, gdzie nie było odpowiedniego zagęszczenia stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów, nie poinformował o tym skarżącego, zaś skarżący nie posiadał takiej wiedzy przez cały okres współpracy z P. Sp. z o.o., art. 8, art. 9 i art. 80 kpa poprzez przyjęcie, że kwestia stosowania przepisów ustawy o recyklingu została skarżącemu wyjaśniona w piśmie z dnia 12 lipca 2006 r., jeżeli pismo to zawierało wyłącznie cytat z art. 11 ww. ustawy oraz prośbę o podanie adresów stacji demontażu bez słów komentarza czy stosownych wyjaśnień na temat stosowania ww. przepisów, zaś samo zacytowanie przepisów prawa nie stanowi prawidłowego wykonania obowiązków z art. 9 kpa, świadcząc również o nietrafnej ocenie zachowania skarżącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy, naruszenie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zawarcie przez D. K. umowy o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów z P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. nie stanowiło wypełnienia przez niego obowiązku zawartego w ww. przepisie, jeżeli, w świetle zawartych umów, ww. spółka gwarantowała skarżącemu, że zapewnia sieć zbierania pojazdów zgodnie z ustawą o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w celu zapewnienia ustawowych obowiązków wprowadzającego pojazd oraz jeżeli brzmienie i cel art. 11 ust. 2 ww. ustawy nie wykluczają możności zapewnienia sieci poprzez zawarcie umów ze stacjami demontażu za pośrednictwem stacji zbierania pojazdów. W uzasadnieniu skargi zarzuty te zostały w sposób szczegółowo uzasadnione. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dniu [...] października 2011 r. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed sądom I instancji, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, o W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012r. nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co czyni skargę niezasadną. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji ( Dz. U. nr 25, poz. 202 ) w brzmieniu obowiązującym w 2006r. Przepis ten stanowił, że " 1. Wprowadzający pojazd jest obowiązany zapewnić sieć zbierania pojazdów, zwaną dalej "siecią", obejmującą terytorium kraju w taki sposób, aby zapewnić właścicielowi możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie większej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1. 2. Wprowadzający pojazd może zapewnić sieć na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu." Zasadnie organ przyjął, że w pierwszej kolejności ustawodawca nałożył na podmioty wprowadzające pojazd zapewnienie sieci zbierania pojazdów poprzez obowiązek samodzielnego utworzenia stacji demontażu pojazdów, w drugiej kolejności dopuścił alternatywnie możliwość zadośćuczynienia temu obowiązkowi poprzez zawarcie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie tworzył własnej sieci stacji demontażu pojazdów lecz skorzystał z drugiej zakreślonej w powołanym przepisie możliwości. Przy czym D. K. umowy te zawarł z P. Spółką z.o.o., która, co nie było kwestionowane w sprawie nie prowadziła stacji demontażu pojazdów. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zapis ustępu 2 art. 11 ustawy o recyklingu pojazdów nie budzi wątpliwości co do swej treści i zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanta nie wymaga dokonywanie jego wykładni. Z brzmienia tego przepisu wynika jasno, że obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów mógł być spełniony jedynie poprzez zawarcie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stację demontażu. Ustawowy zapis w sposób czytelny i jasny wkluczał możliwość zawierania takich umów z podmiotami, które warunku tego nie spełniały. Na marginesie należy jedynie dodać, że zarówno wykładnia literalna, gramatyczna jak i celowościowa nie pozwalają na inną ocenę zapisu przepisu art. 11 ust. 2 ustawy recyklingu pojazdów. Jedynie bowiem zawarcie umowy z podmiotem prowadzącym taką działalność dawało możliwość zabezpieczenia celu w jakim powyższa ustawa została wprowadzona. Skoro z P. Spółka z.o.o nie prowadziła stacji demontażu, to zasadnie organ przyjął, że skarżący nie dopełnił ciążącego na nim ustawowego obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów. Zasadnie organ przyjął, że warunek ten mógłby być spełniony, gdyby Spółka ta była pełnomocnikiem skarżącego i w jego imieniu zawierała umowy ze stacjami demontażu. Sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie miała jednak miejsca. Umowy ze stacjami demontażu nie były zawierane w imieniu skarżącego, lecz w imieniu Spółki. Przekonanie D. K., że dopełnił on obowiązku z ustawy o recyklingu, skoro zgodnie z wymogami art. 32 ust. 2 tej ustawy P. Spółka z.o.o. miała obowiązek przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia dołączyć umowy dotyczące przyjmowania pojazdów przez stacje demontażu nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Nie ma to bowiem wpływu na treść kategorycznego brzmienia przepisu art. 11 ust. 2, który zezwala na zawieranie takich umów jedynie ze stacjami demontażu pojazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek dowodowy skarżącego dotyczący zwrócenia się do P. Spółki z.o.o. z siedzibą w L. o wyjaśnienia na temat umów zawieranych z "A." D. K. w 2006 r. w przedmiocie zapewnienia sieci zbierania pojazdów oraz na temat oświadczeń wydawanych przez Spółkę, uprawniających według jej zapewnień do zwolnienia wprowadzającego pojazd z opłaty za brak sieci. Prowadzenie postępowania dowodowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest bowiem wyjątkiem od zasady, że organ administracji rozstrzygający w sprawie obowiązany jest zgodnie z przepisami k.p.a. zebrać cały materiał dowodowy niezbędny do ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia. Przesłankami prowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd są konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz niespowodowanie przez prowadzenie postępowania dowodowego nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodziły istotne wątpliwości podlegające wyjaśnieniu. Nie kwestionowanym w sprawie było, że P. Spółka z.o.o. nie była podmiotem prowadzącym w 2006 r. stację demontażu pojazdu. Zapewnia zaś tej Spółki, iż zawarcie z nią umowy zapewnia wykonanie zobowiązań nałożonych ustawą z dnia 20 stycznia 2006 r. o recyklingu pojazdów nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nadto przeprowadzanie postępowania dowodowego spowodowałoby nadmierne i nieuzasadnione przedłużenie postępowania w sprawie. Na marginesie wskazać należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2009 r. ( IV SA/WA 1295/09) nie odnosi się do identycznej sytuacji prawnej. Orzeczenie to nie jest prawomocne, a ponadto Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest związany tym wyrokiem. W ocenie Sądu orzekającego dopuszczalne byłoby zawarcie umowy w sposób "kaskadowy", ale podmiotem z którym zawierana jest taka umowa zgodnie z przepisem art. 11 ust. 2 byłby przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, który ma zawarte umowy z innymi podmiotami prowadzącymi działalność tego rodzaju. Powyższe czyni niezasadnym zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów, W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego także zarzut naruszenia art. 7 i 9 k.p.a. poprzez niedoinformowanie skarżącego, że w 2006 roku nie było możliwości stworzenia sieci zbierania pojazdów, a informacja zawarta w piśmie z dnia 12 lipca 2006 r. nie spełnia wymogów z art. 9, co stanowi jednocześnie naruszenia art. 8 i 80 k.p.a. nie jest zasadny. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 9 k.p.a. organ ma obowiązek informować stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Obowiązek informowania ciąży więc na organie jedynie w sytuacji, gdy toczy się postępowanie administracyjne. W 2006 r. postępowanie administracyjne nie toczyło się, organ nie miał więc obowiązku stosowania się do zasad zakreślonych powyższym przepisem ( por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2001 r., I SA 2447/00, LEX nr 54741). Mając na względzie powyższe rozważania w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.