II GSK 1758/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. Sp. z o.o. Sp. k. w R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. Sp. k. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 527/18 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. Sp. k. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 527/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. Sp. z o.o. Sp. k. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] marca 2018 r., w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. Sp. z o.o. Sp. k., zaskarżając orzeczenie w całości, a następnie wnioskiem z dnia 12 września 2018 r. wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Marszałka Województwa Podkarpackiego w przedmiocie cofnięcia firmie M. Sp. z o.o. Sp. k. zezwolenia z dnia [...] sierpnia 2016 r. na linię regularną: [...] – [...] – [...] – [...]. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie skarżąca spółka podniosła, że cofnięcie skarżącemu zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób na wskazanej linii w szczególny sposób negatywnie wpłynie na interes społeczny, bowiem pozostaje on jednym z nielicznych przewoźników na ww. trasie, zaś na linii regularnej [...] – [...] jest jedynym przewoźnikiem. Likwidacja linii, będąca konsekwencją cofnięcia skarżącemu zezwolenia na realizowanie kursów, negatywnie wpłynie na funkcjonowanie całej społeczności lokalnej oraz rozwój regionu, gdzie transport społeczny pełni niebagatelną rolę społeczną. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż inne podmioty realizujące przejazdy na ww. trasie ograniczają bądź całkowicie zlikwidowały świadczone usługi, przez co lokalni mieszkańcy zostali pozbawieni możliwości dostępu do transportu zbiorowego. Zdaniem wnioskodawcy, wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonalności skarżonej decyzji nie tylko nie stoi w sprzeczności z interesem publicznym, ale jest również w interesie lokalnej społeczności i całego regionu. Wnioskodawca podniósł również, iż niewstrzymanie wykonania decyzji może spowodować po jego stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci utraty zaufania podróżnych, a także znaczne szkody finansowe. Znaczna część podróżnych ma wykupione bilety miesięczne, a konieczność zwrotu opłat za nie spowoduje znaczne szkody finansowe. Brak możliwości wykonywania kursów może również spowodować zwolnienie z pracy części kierowców zatrudnionych w skarżącej spółce. W ocenie wnioskodawcy, przedstawione skutki braku wstrzymania wykonalności decyzji będą niezwykle ciężkie do odwrócenia, a wręcz praktycznie niemożliwe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; powołanej dalej jako: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w tym przepisie odnoszą się do sytuacji, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia. Natomiast trudne do odwrócenia skutki są to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I GZ 211/13; dostępne w CBOSA). W niniejszej sprawie skarżąca spółka oparła swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na wysokim prawdopodobieństwie powstania szkody zarówno po stronie samej skarżącej, jak i lokalnej społeczności, bowiem wykonanie decyzji pozbawi pasażerów codziennego środka transportu. W ocenie Sądu kasacyjnego w sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania wobec skarżącej ochrony tymczasowej, o której stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ bez zezwolenia strona nie jest w stanie wykonywać działalności gospodarczej w przedmiotowym zakresie. Sąd miał na uwadze, iż wykonanie zaskarżonej decyzji bezsprzecznie będzie skutkowało utratą możliwości prowadzenia dotychczasowej działalności, która to okoliczność może spowodować szkodę zarówno dla samego skarżącego, zatrudnionych przez niego pracowników, jak i dla ogółu społeczności zamieszkującej w danym regionie i korzystającej dotychczas z usług świadczonych przez stronę. Nie dość, że już samo cofnięcie zezwolenia, które skarżąca musiała uzyskać ażeby prowadzić działalność gospodarczą w zakresie regularnego przewozu osób, można uznać za znaczną szkodę lub za trudne do odwrócenia skutki, to jeszcze brak możliwości wykonywania pracy w sposób oczywisty wpłynie na sytuację materialną wnioskującej. W tej sytuacji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawet czasowa niemożliwość wykonywania działalności niewątpliwie będzie wiązać się z realnym niebezpieczeństwem wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedstawionych okolicznościach sprawy, wniosek złożony w przedmiotowym zakresie powinien zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.