I FSK 1426/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 420/10 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 16 lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od listopada 2004 r. do sierpnia 2006 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 420/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako p.p.s.a.) odrzucił skargę T. G. (dalej również jako Strona, Podatnik lub Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 16 lutego 2010 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od listopada 2004 r. do sierpnia 2006 r. Z przyjętego przez Sąd pierwszej instancji, za podstawę rozstrzygnięcia, stanu faktycznego wynikało, że działający w imieniu Podatnika pełnomocnik pismem z dnia 6 kwietnia 2010 r. wniósł do tego Sądu skargę na wskazane rozstrzygnięcie organu podatkowego. W związku z powyższym, na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarządzeniem z dnia 10 marca 2011 r., wezwał reprezentującego Stronę adwokata do uiszczenia w ciągu siedmiu dni, od dnia doręczenia zarządzenia, wpisu od skargi. Przedmiotowe zarządzenie doręczono skutecznie pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 30 marca 2011 r. Pismem z dnia 5 kwietnia 2011 r., adwokat Strony poinformował, że z powodu choroby nie miał możliwości skontaktowania się ze Skarżącym w celu przekazania mu treści wezwania, co uniemożliwiało jego wykonanie w zakreślonym przez Sąd terminie. Na dowód załączył zaświadczenie lekarskie z dnia 5 kwietnia 2011 r. Odnosząc się do tego pisma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wskazując na art. 84 p.p.s.a., stwierdził, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi jest terminem ustawowym, nie może być, zatem na wniosek strony przedłużany ani skracany. Wobec bezskutecznego upływu terminu do uiszczenia wpisu sądowego (w dniu 6 kwietnia 2011 r.), zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem, Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę Strony. W skardze kasacyjnej na powyższe rozstrzygnięcie, zaskarżając je w całości, pełnomocnik Podatnika, zarzucił naruszenie w nim przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na odrzuceniu skargi T. G., w sytuacji zawiadomienia sądu przez pełnomocnika, jeszcze przed upływem zakreślonego terminu, o istnieniu przeszkód do uiszczenia wpisu od skargi w tym terminie, niezawinionych przez Stronę oraz jej pełnomocnika, a także w sytuacji uiszczenia przez Stronę należnego wpisu, połączonego z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia jego autor przede wszystkim podkreślił – wbrew uzasadnieniu WSA – że pismo pełnomocnika Strony z dnia 5 kwietnia 2011 r. miało jedynie charakter informacyjny, nie zawierało natomiast wniosku o przedłużenie terminu do uiszczenia należnego wpisu od skargi. Poza tym, zdaniem kasatora, zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, nie uwzględnia faktu, iż w dniu 22 kwietnia 2011 r., Skarżący uiścił należny wpis od skargi, wnosząc jednocześnie o przywrócenie jemu terminu do dokonania tej czynności, wskazując na niezawinione od siebie oraz od pełnomocnika okoliczności w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a., a czynności tej dokonał stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a., w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, tj. od dnia 15 kwietnia 2011 r., z końcem, którego upływał okres zwolnienia lekarskiego pełnomocnika Strony, uzasadnionego jego chorobą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, aby zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględnić jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa procesowego. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 p.p.s.a., którego naruszenie przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie zarzucił Sądowi pierwszej instancji kasator, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z bezspornego w sprawie stanu faktycznego wynika, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, z dnia 10 marca 2011 r., wzywające, reprezentującego Stronę adwokata do uiszczenia w ciągu siedmiu dni, od dnia doręczenia zawiadomienia, wpisu od skargi, zostało mu skutecznie doręczone w dniu 30 marca 2011 r. Zatem termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał w dniu 6 kwietnia 2011 r. Termin ten jednak, jak wynika z akt sprawy, nie został dotrzymany, prawidłowo więc Sąd pierwszej instancji, odrzucił wniesioną w dniu 6 kwietnia 2010 r., skargę Podatnika. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 220 § 3 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej podniósł w pierwszej kolejności, że WSA dokonał błędnej wykładni i zastosowania tego artykułu, gdyż odrzucił skargę Podatnika, w sytuacji zawiadomienia sądu, jeszcze przed upływem zakreślonego terminu, o istnieniu przeszkód do uiszczenia wpisu od skargi w tym terminie, niezawinionych przez Stronę oraz jej pełnomocnika. Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z przepisów tych wynika, że wniosek o przywrócenie terminu składa się dopiero po tym, jak strona mu uchybiła (nie dokonała czynności w terminie). Z kolei zawiadomienie, o którym mowa w przytoczonym uzasadnieniu - zarzutu naruszenia art. 220 § 3 p.p.s.a. - nastąpiło w piśmie z dnia 5 kwietnia 2011 r. (k. 93 akt WSA), czyli przed upływem terminu. Ponadto wraz z tym pismem – zgodnie z wymogiem art. 87 § 4 p.p.s.a. - nie dokonano czynności, dla której wnoszono o przywrócenie terminu. Z tych względów nie mogło ono zostać potraktowane przez Sąd pierwszej instancji jako wniosek o przywrócenie terminu. Dlatego zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pismo to Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uznał za wniosek o przedłużenie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Termin ten jednak, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji jest terminem ustawowym, nie sądowym, nie podległa, więc ani przedłużaniu ani też skracaniu. Zatem w ocenie NSA pismo z dnia 5 kwietnia 2011 r. i zawarte w nim argumenty nie mogły rzutować na zaskarżone rozstrzygnięcie. Ponadto, wbrew uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na powyższe orzeczenie wpływu nie mógł mieć fakt złożenia wniosku o przywrócenie Skarżącemu terminu do uiszczenia wpisu oraz uiszczenie tego wpisu w dniu 22 kwietnia 2011 r. Bowiem obie te czynności zostały dokonane już po wydaniu, w dniu 18 kwietnia 2011 r. zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odrzucającego skargę. W tym kontekście można jedynie zauważyć, że postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zostało prawomocnie zakończone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I FZ 262/11, którym oddalono zażalenie Strony na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 420/10, odrzucające zażalenie Podatnika na postanowienie tego Sądu z dnia 4 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 420/10, oddalające przedmiotowy wniosek Skarżącego z dnia 22 kwietnia 2011 r., o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.