II OSK 3378/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2290/17 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 sierpnia 2017 r. nr 1303/17 w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2290/17 oddalił skargę M. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 sierpnia 2017 r. nr 1303/17 w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. G., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 1 i 2, art. 29 ust. 2 pkt 1, art. 30 ust. 1 pkt 2a, art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, § 3 pkt 9, § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niezastosowanie, skutkujące ustaleniem, że adresatem decyzji dotyczącej wykonania prac ma być w pełnym zakresie wskazanym w decyzji skarżąca, w sytuacji gdy przy zastosowaniu ww. przepisów możliwe było ustalenie, że skarżąca nie powinna być adresatem decyzji w całym zakresie nałożonych na nią obowiązków wykonania określonych prac budowlanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie prowadzącą do nieprawidłowego uznania, że adresatem decyzji dotyczącej wykonania prac ma być w pełnym ich zakresie skarżąca; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. statuującego zasadę zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez utrzymanie w mocy decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pomimo iż w uzasadnieniu tej decyzji organ nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości, że adresatem decyzji dotyczącej wykonania prac ma być w pełnym ich zakresie skarżąca; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 190 w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2016 r., w postępowaniu o sygnaturze akt II OSK 3259/14, skutkujące przyjęciem, że adresatem decyzji dotyczącej wykonania prac ma być w pełnym ich zakresie skarżąca, w sytuacji gdy z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2016 r., w postępowaniu o sygnaturze akt II OSK 3259/14 wynika jedynie, że jako adresat decyzji nie powinna zostać wskazana skarżąca Wspólnota. Skarżąca kasacyjnie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w Warszawie, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W związku z zarządzeniem z dnia 10 września 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), poinformował strony postępowania o skierowaniu sprawy ze skargi kasacyjnej na posiedzenie niejawne z uwagi na oświadczenie strony o braku możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku; a także z uwagi na brak stanowiska stron w zakresie możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Ponadto poinformowano strony / pełnomocników stron o możliwości przedstawienia na piśmie stanowiska w sprawie, w terminie 7 dni. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3259/14 uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2244/13 oraz decyzje organów obu instancji. W wyroku z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3259/14, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że stwierdzenie, że nakazane prace stanowią ingerencję w konstrukcję budynku, możliwe byłoby w przypadku ustalenia, że istnieje konstrukcyjne powiązanie spornego tarasu i budynku znajdującego się przy ul. [...]. NSA zwrócił uwagę, że z "Ekspertyzy stanu technicznego określającej przyczynę zalewania garażu przynależnego do lokalu nr A wodami opadowymi z tarasu przylegającego do lokalu nr B w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w Warszawie", sporządzonej przez mgr inż. K. H. oraz z opinii z dnia 8 sierpnia 2011 r. sporządzonej przez mgr inż. A. S. wynika, że budynek i garaż, a co za tym idzie, stanowiący jego zadaszenie taras, stanowią odrębne konstrukcje. NSA wskazał, że taras i garaż są przynależne do lokali mieszkalnych, których właścicielami - co wynika z odpisów ksiąg wieczystych nr [...] oraz [...] - są inne niż Wspólnota podmioty. Zatem są to części składowe odpowiednio lokalu nr B i lokalu nr A w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika natomiast, że sporny taras stanowi część konstrukcyjną budynku, a w konsekwencji, że zakres prac nakazanych przez organ ingeruje w konstrukcję budynku, a zatem w element wspólny budynku, co umożliwiałoby nałożenie obowiązku wykonania tych prac na Wspólnotę. Materiał dowodowy nie potwierdza, że garaż z usytuowanym na jego zadaszeniu tarasem stanowi część budynku, która nie służy wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali). Sam zakres robót, które należy wykonać nie może decydować o tym, że dotyczą one nieruchomości wspólnej. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W świetle ww. wyroku NSA z dnia 5 października 2016 r. prawidłowo Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów, że zasadne jest nałożenie spornego obowiązku na skarżącą - właścicielkę lokalu mieszkalnego nr B, do którego przynależy taras będący w nieodpowiednim stanie technicznym. Organy prawidłowo, uwzględniając zakres związania wynikający z ww. wyroku NSA, oceniły materiał dowodowy, z którego wynika, że sporny taras stanowi niezależną od budynku konstrukcję, a więc brak jest podstaw do nałożenia obowiązków na Wspólnotę. Z odpisu księgi wieczystej nr [...] wynika zaś, że taras przynależy do lokalu nr B, którego właścicielką jest skarżąca, a zatem jest częścią składową tego lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali. Wobec tego zasadne było nałożenie na skarżącą obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym tarasu. Mając powyższe na względzie, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Odnosząc się do wniosku uczestnika postępowania o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wskazać należy, że w świetle art. 204 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną jest obowiązana zwrócić koszty postępowania kasacyjnego poniesione jedynie przez organ administracji albo skarżącego, w zależności od tego, czy zaskarżono wyrok Sądu I instancji oddalający, czy uwzględniający skargę. Brak jest zatem podstawy prawnej do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postępowania.