III SA/Gd 485/10

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 28 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. K. na opisaną decyzję Wojewody [...]. Wnioskiem z dnia 30 listopada 2010 r. skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz dokumentów źródłowych przedłożonych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 1 grudnia 2010 r. (wyciągu z rachunku skarżącej, faktur za gaz, energię oraz usługi telekomunikacyjne, kopii dowodów opłat za mieszkanie, dodatkowego oświadczenia z dnia 14 grudnia 2010 r.) ustalono, że skarżąca mieszka w lokalu o powierzchni 30 m2, nie posiada jakichkolwiek zasobów pieniężnych, pojazdów mechanicznych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, aktualnie nie korzysta z pomocy społecznej. Jedynym źródłem dochodu skarżącej jest emerytura w wysokości 1 046,34 zł netto miesięcznie, zaś ponoszone i udokumentowane niezbędne wydatki (opłaty za mieszkanie, energię, gaz, telefon) wynoszą średnio miesięcznie 342,89 zł. Dodatkowo skarżąca wydaje około 200 zł miesięcznie na zakup niezbędnych leków. Dając wiarę oświadczeniu skarżącej, złożonemu na urzędowym formularzu oraz biorąc pod uwagę nadesłane dokumenty źródłowe uznać należało, że wykazała ona dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.