II SA/Kr 727/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Agnieszka Nawara – Dubiel po rozpoznaniu w dniu 20 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – powiat grodzki postanowieniem z dnia 9 marca 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 119, art. 120 § 1, art. 121 § 2 i 4, art. 122 oraz art. 20 § 1 pkt 4 i art. 64a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nałożył na E. J. grzywnę w wysokości 10 000,00 zł w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 14 czerwca 2018 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - powiat grodzki po uprzednim wystosowaniu upomnienia, wszczął postępowanie egzekucyjne w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 31.01.2013 r. utrzymującej w mocy decyzję PINB nr [...] z dnia 20.07.2012 r., nakazującą wykonanie rozbiórki ogrodzenia w formie muru pełnego od strony drogi publicznej, tj. [...] w K. na działce nr [...] obr. [...], wykonanego w sposób naruszający ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. dla obszaru [...] z dnia 6 lipca 2011 r. W dniu 14 czerwca 2018 r. PINB wystawił na zobowiązanego E. J. tytuł wykonawczy nr [...]. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został zgodnie z datą widniejącą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru skutecznie doręczony zobowiązanemu dnia 26 czerwca 2018 r. Zobowiązany wniósł pismem z dnia 1 lipca 2018 r., zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 14 czerwca 2018 r. PINB postanowieniem z dnia 17 lipca 2018 r. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. WINB postanowieniem z dnia 30 listopada 2018 r. utrzymał ww. postanowienie PINB w mocy, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt: II SA/Kr 170/19 oddalił skargę zobowiązanego. W ramach czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 8 marca 2021 r. stwierdzono, że ww. obowiązek dalej nie został wykonany w całości. Zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Zgodnie z jednolitym poglądem doktryny i orzecznictwa grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym mniej dolegliwym niż wykonanie zastępcze i dlatego właśnie grzywna w celu przymuszenia powinna być stosowana w pierwszej kolejności (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2019 r., sygn. II OSK 1565/17). Bezsporne w sprawie jest, iż w obrocie prawnym obowiązuje ostateczna decyzja nakładająca na zobowiązanego określony w niej obowiązek, co oznacza, że jej treść wiąże organ egzekucyjny. Egzekwowany obowiązek jest wymagalny. Ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia organ egzekucyjny kierował się przepisami art. 121 § 2 i § 4 u.p.e.a., z których wynika, że jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego będącego osobą fizyczną obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa i nie może przekraczać kwoty 10.000,00 zł. Przy wymiarze grzywny organ egzekucyjny uwzględnił wszystkie - wynikające z akt postępowania administracyjnego okoliczności sprawy, w której nałożono egzekwowany obowiązek, jak również okoliczności związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Organ egzekucyjny nałożył grzywnę w maksymalnym wymiarze tj. 10.000,00 zł, uznając, że jedynie najwyższy wymiar grzywny pozostaje wystarczająco dolegliwy i spełni swą funkcję przymuszenia zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia tut. organ egzekucyjny wziął pod uwagę to, że zobowiązany uporczywie nie wykonuje ciążącego na nim obowiązku pomimo upływu 8 lat od wydania ostatecznej decyzji MWINB. Wysokość grzywny została ustalona w kwocie, która w ocenie organu, może realnie przymusić do wykonania egzekwowanego obowiązku. Na to postanowienie zażalenie wniósł E. J. domagając się jego uchylenia. Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że istotą grzywny w celu przymuszenia jest dolegliwość finansowa, która służy temu, aby skłonić zobowiązanego do wykonania obowiązku. Dlatego grzywna może być nakładana tylko w sytuacji, gdy zobowiązany obowiązku nie wykonał w całości lub w części. W kontekście w/w zasady nadmienić należy, że MWINB podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 567/13, LEX 1380633), zgodnie z którym: " (...) istotą postępowania egzekucyjnego jest zrealizowanie rozstrzygnięć ostatecznych kończących postępowanie administracyjne, których zobowiązany nie wykonał w oznaczonym terminie. Organ egzekucyjny zobligowany jest doprowadzić do całkowitego wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Podjęcie przez zobowiązanego nieskutecznych działań zmierzających do wykonania obowiązku nie uzasadnia jeszcze odstąpienia od egzekucji obowiązku nałożonego ostateczną decyzją". Dopiero zatem wykonanie obowiązku w całości powoduje, że stosowanie przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne (art. 7 § 3 upea). Również w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1429/08, LEX nr 588629, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził podzielane przez tut. Organ stanowisko, że częściowe wykonanie obowiązku nie stanowi przesłanki do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a ewentualne odstąpienie od czynności egzekucyjnych, może mieć miejsce jedynie w sytuacji całkowitego wykonania dyspozycji aktu administracyjnego nakładającego na określony podmiot obowiązek wynikający z przepisów Prawa budowlanego. Egzekucja w przedmiotowym postępowaniu dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów ustawy - Prawo budowlane, a ściślej obowiązku dokonania rozbiórki ogrodzenia w formie muru pełnego od strony drogi publicznej tj. [...] w K. na działce nr [...] obr. [...], co wynika z decyzji PINB z dnia 20 lipca 2012 r. utrzymanej w mocy decyzją MWINB z dnia 31 stycznia 2013 r. W przedmiotowej sprawie zobowiązany, pomimo doręczenia mu upomnienia z dnia 2 marca 2018 r. oraz odpisu tytułu wykonawczego z dnia 14 czerwca 2018 r., nie wykonał ciążącego na nim obowiązku rozbiórki ogrodzenia. Jednoznacznie świadczą o tym ustalenia kontroli w terenie przeprowadzonej przez pracowników powiatowego inspektoratu w dniu 8 marca 2021 r., a więc w okresie bezpośrednio poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Biorąc powyższe pod uwagę w/w okoliczności, w ocenie MWINB, nałożenie na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia uznać należy za uzasadnione. PINB prawidłowo powołał w podstawie prawnej skarżonego postanowienia art. 121 § 2 upea, gdyż przedmiotem egzekwowanego obowiązku nie jest rozbiórka budynku lub jego części ale rozbiórka budowli (ogrodzenie w postaci muru pełnego). Biorąc powyższe pod uwagę, najwyższą kwotą grzywny, jaka mogła zostać orzeczona w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym, w którym zobowiązanym jest osoba fizyczna wskazana w tytule wykonawczym z dnia 14 czerwca 2018 r. nr [...], jest kwota 10 000 zł. Stwierdza się, że grzywna nałożona na zobowiązanego, w skarżonym postanowieniu mieści się w tym ustawowym zakresie, tzn. organ egzekucyjny, określając wysokość grzywny na kwotę 10 000 zł, nie wykroczył poza ustaloną przez ustawodawcę maksymalną wysokość grzywny dla zobowiązanego będącego osobą fizyczną. W kwestii wysokości grzywny w celu przymuszenia wskazać należy, iż ustawodawca, wprowadzając w art. 121 § 2 upea tylko górne granice kwot tych grzywien, pozostawił organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Organ egzekucyjny, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, kieruje się zasadami racjonalnego działania (art. 7 § 2 upea) i niezbędności (art. 7 § 3 upea). Z w/w zasad wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Nie bez znaczenia dla wysokości nałożonej grzywny pozostaje postawa zobowiązanego wobec egzekwowanego obowiązku. Wskazać w tym miejscu należy, że decyzja ostateczna wydana została w tej sprawie w dniu 31 stycznia 2013 r., zaś egzekucję obowiązku wynikającego z tej decyzji wszczęto na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 14 czerwca 2018 r. Pomimo pozostawania egzekwowanej decyzji w obrocie prawnym przez ponad 8 lat oraz prowadzonego od około 3 lat postępowania egzekucyjnego w sprawie doprowadzenia do wykonania wynikającego z tej decyzji obowiązku rozbiórki ogrodzenia, zobowiązany dotychczas konsekwentnie uchyla się od wykonania tego obowiązku. W/w okoliczność wieloletniego uchylania się przez zobowiązanego od wykonania ciążącego na nim obowiązku przy braku obiektywnych przeszkód (natury faktycznej lub prawnej) w jego wykonaniu ma znaczenie przy ustalaniu wysokości grzywny w rym sensie, że nie pozwala na ustalenie grzywny w zbyt niskiej wysokości. Podkreślić należy, że nałożenie grzywny w postępowaniu egzekucyjnym nie jest celem samym w sobie, tzn. stosując środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia organ egzekucyjny nie ma na celu uzyskania konkretnej kwoty pieniędzy. Grzywna w celu przymuszenia stanowi formę finansowej presji, która ma skłonić zobowiązanego do określonego zachowania się, czyli do wykonania obowiązku, od którego to wykonania zobowiązany się uchyla. Dlatego zgodnie z art. 125 upea w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Natomiast w myśl art. 126 upea na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Z powyższego wynika zatem, że zobowiązany może się uwolnić od płacenia grzywny poprzez wykonanie obowiązku. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł E. J. zarzucając naruszenie art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie środków o znaczącej uciążliwości dla skarżącego; art. 121 § 2 i § 4 upea poprzez nałożenie zbyt wysokiej grzywny, art. 119 § 1 upea poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji organu egzekucyjnego o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia go do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym a określonego, jako nakaz rozbiórki samowolnie wybudowanego muru oporowego. Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowi przypomnienie, że instytucja grzywny w celu przymuszenia została uregulowana w rozdziale 2 działu III ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.), dotyczącym egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zgodnie z dyspozycją art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 z późn. zm.) grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Nie budzi wątpliwości, że skarżący nie wykonał obowiązku nałożonego na niego decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. dnia 22 listopada 2018 r. polegającego na rozbiórce samowolnie wybudowanego muru oporowego. Nie jest to przedmiotem zarzutów skargi, ale przypomnieć należy, iż obowiązek ten nie mógł być w postępowaniu egzekucyjnym podważany. Wynika to wprost z art. 29 u.p.e.a., który stanowi, iż organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jak zasadnie podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2017 r. II OSK 233/16 celem postępowania egzekucyjnego w administracji pozostaje doprowadzenie do wykonania spoczywającego na zobowiązanym obowiązku. W czasie trwania tego postępowania nie powinno dochodzić do powtórnego kwestionowania jego istnienia ani tym bardziej zasadności realizacji, zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. Także w wyroku z dnia 13 marca 2019 r. II OSK 3594/18 Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że w toku postępowania egzekucyjnego nie ma możliwości badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Warto też przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2016 r. II OSK 2539/14 w którym wskazano, że przepis art. 29 § 1 u.p.e.a. nie uprawnia organu do weryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż oznaczałoby to niedopuszczalne wkraczanie w ustalenia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. W toku postępowania egzekucyjnego nie bada się zatem sprawy od strony merytorycznej, gdyż powodowałoby to w istocie przekształcenie postępowania egzekucyjnego w trzecią instancję (por. też wyroki NSA z dnia 8 listopada 2018 r. oraz z dnia 21 czerwca 2016 r. II OSK 2539/14). W ocenie sądu organ spełnił też obowiązujące go wymogi, jakie nakłada ustawa, by uznać kontrolowane przez sąd postępowanie egzekucyjne za w pełni legalne. Wskazać w tym miejscu należy, iż stosownie do treści art. 15 u.p.e.a., warunkiem wszczęcia egzekucji administracyjnej jest uprzednie przesłanie zobowiązanemu przez wierzyciela pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Celem instytucji upomnienia "przedegzekucyjnego" uregulowanego w wyżej wskazanym przepisie jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku. W niniejszej sprawie w piśmie z dnia 3 marca 2018 r. organ skierował do skarżącego upomnienie wzywające do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego pouczając, że a brak tego wykonania wywoła skutek w postaci wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W kontrolowanej sprawie postępowanie to (egzekucyjne) wszczęte zostało w dopuszczalnym ustawowo okresie, po doręczeniu upomnienia. Wskazać też należy, iż przepisy ustawy dopuszczają zastosowanie dwóch środków egzekucyjnych tj. grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Z zasad postępowania egzekucyjnego w administracji, określonych w art. 7 § 2 p.e.a. (zasada racjonalnego działania) oraz w art. 7 § 3 p.e.a. (zasada niezbędności), wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony. W niniejszej sprawie organy dokonały właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, jak również prawidłowo określiły wysokość grzywny a dokonany wybór umotywowały w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a., faktem, że jest ona jednorazowa i ma na celu nakłonić zobowiązanego do wykonania obowiązku. Uzasadnienie organu instancji ma pełny, logiczny i przekonywujący w tym zakresie wymiar. Poczynione ustalenia oraz dokonane oceny nie noszą zatem cech dowolności. Wskazać należy w szczególności na okoliczność, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia nie powoduje powstania po stronie zobowiązanego żadnych dodatkowych kosztów a w razie wykonania obowiązku grzywna podlega albo zwrotowi (art. 126 u.p.e.a), albo, gdy nie została zapłacona lub ściągnięta, podlega umorzeniu (art. 125 § 1 u.p.e.a.). To od zobowiązanego zależy, czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji, czy poniesie koszty nałożonej grzywny. Wykonanie zastępcze wiązałoby się z większą dolegliwością dla skarżącego. Polega ono bowiem na wykonaniu nałożonego obowiązku przez inny podmiot na zlecenie organu egzekucyjnego i na koszt zobowiązanego. Skarżący zostałby zatem obciążony kosztami wynagrodzenia dla wykonawcy rozbiórki zrealizowanej w ramach samowoli budowlanej nartostrady. Z tych względów wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia należało uznać za spełniający wymogi art. 7 § 2 i 3 u.p.e.a. Odnosząc się do wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia wskazać należy, iż zgodnie z art. 121 § 4 u.p.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Przy czym zgodnie z art. 121 § 2 z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Jak trafnie wskazał WSA w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2018 r., II SA/Gd 123/18 z całokształtu przepisów regulujących instytucję grzywny w celu przymuszenia wynika, że grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość nie pozostawała dla zobowiązanego jedynie symboliczna. Nie bez znaczenia pozostają także w tym zakresie okoliczności dotyczące zachowania zobowiązanego - zmierzające do rzeczywistego, dobrowolnego wykonania lub też uchylenia się do wykonania nałożonego obowiązku. Wymierzając grzywnę organ musi zatem uwzględnić, iż środek ten musi być odpowiednio dolegliwy, aby zapewnić jego skuteczność. Oceniając zatem wysokość nałożonej grzywny w kontekście art. 7 u.p.e.a. należy uznać, że nie może być uznana za nadmiernie dolegliwą. Należy przy tym mieć na uwadze, że celem nałożenia grzywny w celu przymuszenia jest zmotywowanie zobowiązanego do wykonania egzekwowanej decyzji. Trudno więc mówić o "szczególnej uciążliwości" grzywny, skoro zobowiązany może uniknąć konieczności jej uiszczenia, jeżeli wykona decyzję. Stąd też uzasadnione jest, aby grzywna z uwagi na jej wysokość wywołała u zobowiązanego przekonanie, że z ekonomicznego punktu widzenia bardziej "opłacalnym" jest wykonanie obowiązku niż uiszczanie grzywny, tym bardziej, że dalsze unikanie wykonania decyzji może wiązać się z podjęciem kolejnego kroku przez organ, jakim jest orzeczenie wykonania zastępczego na koszt zobowiązanego. W ocenie sądu organ przekonująco okoliczności te uzasadnił Sąd podziela stanowisko organu, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia uzasadniał szczególnie okres, w jakim obowiązek rozbiórki przedmiotowego obiektu istniał (od 31 stycznia 20013 r.) oraz fakt, że w tym długim okresie skarżący nakazu tego nie realizował. Okres ten znacznie poprzedzał czas pandemii Covid 19, co słusznie zauważą organ, skarżący więc nie może powoływać się na skutki związane z ograniczonym ruchem turystycznym związanym i spadkiem jego dochodów powiązaną z tą okolicznością. Jak mowa wyżej, wykonanie obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym ochroni go przed skutkami finansowymi związanymi z realizacją objętego skargą postanowienia. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.