I OZ 709/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski po rozpoznaniu w dniu 3 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Go 456/07 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE W. B., pismem z dnia 17 maja 2007 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] dotyczącą wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty. W skardze skarżący zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, postanowieniem z dnia 26 lipca 2007 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia podniósł, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd, na wniosek skarżącego, może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący nie wykazał we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego uwzględnienie, a tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Sąd I instancji podkreślił, że o konieczności uiszczenia nałożonej kary w wysokości 3000 złotych skarżący wiedział od 2005 r., kiedy to została wydana pierwsza decyzja w tej sprawie. Od tego czasu mógł więc gromadzić środki do jej zapłacenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, skarżący nie uprawdopodobnił, iż zapłata przedmiotowej należności doprowadzi do znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Przyjmuje się, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu staje się uzasadnione gdy stronie grozi szkoda, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot świadczenia. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu I instancji, sytuacja taka nie zachodzi. Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przyznania skarżącemu zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia, pełnomocnik skarżącego nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, zgodnie z którym skarżący winien liczyć się od roku 2005 r., czyli od momentu wydania pierwszej decyzji w tej sprawie z koniecznością gromadzenia oszczędności do ewentualnego uregulowania nałożonej na niego kary. Skarżący uznając obciążenie go przedmiotową karą za całkowicie nieuzasadnione, złożył środek zaskarżenia, a tym samym nie był zobowiązany w jakiś szczególny sposób do przygotowania się do uiszczenia kwoty 3000 złotych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności, jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przed sądem aktu lub czynności. Objęcie skarżącego tzw. ochroną tymczasową nie jest działaniem podejmowanym przez sąd z urzędu. Nie jest również działaniem obligatoryjnym podejmowanym przez sąd po złożeniu wniosku w tym przedmiocie. Uwzględnienie wniosku i wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej jest uzależnione od działań podjętych przez podmiot domagający się przyznania mu tego rodzaju ochrony, ponieważ to on jest inicjatorem procedury w tym zakresie, a tym samym, to po jego stronie kształtuje się obowiązek wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r. II FZ 585/06). Argumentacja, podniesiona przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, odnosząca się do konieczności dbania przez skarżącego o zabezpieczenie jego interesów majątkowych, jak też w ramach takiej działalności gromadzenie określonych środków finansowych do uiszczenia nałożonej na niego kary od 2005 r., nie ma decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Kluczowe znaczenie przy ocenie wniosku W. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie nałożenia na niego kary pieniężnej w kwocie 3000 złotych, ma analiza istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym, przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, czyli niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, powinny być utożsamiane z tego rodzaju szkodą, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Zobowiązanie skarżącego do uiszczenia nałożonej na niego kary pieniężnej w kwocie 3000 złotych nie może być postrzegane jako zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i uzyskiwanego dochodu (wskazanego przez skarżącego w zeznaniu podatkowym) uiszczenie kary w wysokości 3000 złotych nie spowoduje dla niego znacznej szkody o jakiej mowa w przepisie art. 61§ 3 P.p.s.a. Ponadto uiszczenie nałożonej na skarżącego kary, nie pociąga również, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skutku który będzie trudny do odwrócenia, albowiem w sytuacji wygrania przez niego sprawy w sądzie administracyjnym, kwota ta zostanie mu zwrócona. Skarżący nie wykazał ponadto w złożonym wniosku innych okoliczności, których zaistnienie rodziłoby skutki z art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, należało uznać, iż nie wystąpienie w sprawie W. B. żadnej z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. pociągnęło za sobą nieuwzględnienie jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego, zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim należało uznać za prawidłowe i odpowiadające prawu. Mając na uwadze wyżej wskazane względy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.