II GSK 714/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 878/20 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 878/20, oddalił skargę A. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdu. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w dniu 2 października 2007 r. pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został przetransportowany pod dozór na parking spółki A.. Następnie w dniu 9 marca 2012 r. został odebrany przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. i przekazany do stacji recyklingu. Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. na wniosek spółki przyznał jej wynagrodzenie za przechowywanie ww. pojazdu w kwocie 3.088,18 zł. Kwota ta wynikała z dokonania ustalenia udziału wynagrodzenia za parkowanie w łącznym koszcie parkowania, wynikającym ze stawek za parkowanie. Na podstawie posiadanego materiału przyjęto, że udział wynagrodzenia za dozór w łącznym koszcie parkowania stanowił w okresie do 30 czerwca 2008 r. - 35%, natomiast w okresie po 1 lipca 2008 r. średnio 27,5 %, średnie wynagrodzenie za dozór wyniosło więc 3.088,18 zł. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2020 r. Spółka zwróciła się o zwrot wydatków związanych z dozorem pojazdu w kwocie 7.742,04 zł. Uzasadniając żądanie, podała, że wnioskowana kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą 10.830,22 zł przyjętą przez organ jako łączny koszt parkowania pojazdu, a kwotą 3.088,18 zł, tj. faktycznie przyznanego wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu. Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. organ wezwał spółkę do wskazania i udokumentowania koniecznych wydatków poniesionych przy przechowywaniu pojazdu oraz przedstawienia sposobu ich wyliczenia. W odpowiedzi spółka wskazała, że w związku z upływem czasu nie posiada dokumentów źródłowych dotyczących poniesionych kosztów przechowywania pojazdu. Jej zdaniem, wysokość poniesionych nakładów została już wyliczona w poprzednich postępowaniach dotyczących wynagrodzenia za przechowywanie tego pojazdu. Podniosła, że organ ustalił w trakcie postępowania średnie koszty przechowywania pojazdu zawierające zarówno wydatki związane z przechowywaniem, jak i wynagrodzenie przechowawcy. Następnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., działając m.in. na podstawie art. 102 § 1, § 2 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., powoływanej dalej jako u.p.e.a.), wydał w dniu [...] lipca 2020 r. postanowienie o odmowie zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdu za okres od 16 października 2007 r. do 9 marca 2012 r. Po rozpoznaniu zażalenia spółki na to postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie utrzymał je w mocy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skoro spółka nie wykazała w żaden sposób faktu poniesienia kosztów oraz nie przedstawiła sposobu ich kalkulacji, to brak podstaw do uwzględnienia jej wniosku. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa bowiem na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, a postępowanie organu ogranicza się do oceny kalkulacji przedstawionej przez stronę. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie spółka podniosła, że to organ obciąża obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zaś brak możliwości przedstawienia dowodów przez stronę nie zwalnia organu z przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Sąd I instancji stwierdził, że skoro, w myśl art. 102 § 2 u.p.e.a., zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru następuje na wniosek dozorcy, to na nim ciąży obowiązek dowiedzenia, jakie wydatki poniósł. To dozorca powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, a także przedstawić sposób obliczenia tych kwot. Kalkulacja poniesionych kosztów powinna natomiast opierać się na dowodach, a więc dokumentach potwierdzających okoliczność poniesienia przez stronę opisanych przez nią wydatków. W interesie przedsiębiorcy leży więc należyte udokumentowanie poniesionych wydatków. Wydatki te muszą być konkretne oraz odnosić się do danego dozorcy i przedmiotu objętego dozorem, a tym samym realiów danej sprawy. Nie mogą to być zatem przeciętne wydatki związane z dozorowaniem pojazdu, lecz rzeczywiście poniesione. Sąd I instancji podkreślił, że co do zasady koszty dozorowania obejmują wynagrodzenie i wydatki, jednakże ustalenie tych kosztów i udziału w nich wynagrodzenia nie dowodzi wysokości wydatków, jakie faktycznie poniosła skarżąca. Sąd zgodził się z organem, że sposób ustalenia wysokości wynagrodzenia nie może mieć żadnego przełożenia na żądanie zwrotu wydatków koniecznych. WSA zauważył, że organ, z uwagi na przedmiot postępowania oraz rodzaj okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ma ograniczone możliwości zgromadzenia z urzędu stosownego materiału dowodowego. To skarżąca wie, jakie wydatki poniosła i z reguły to ona jest także dysponentem ewentualnego materiału dowodowego w tym zakresie. Upływ czasu, mimo że może utrudniać zgromadzenie niezbędnej dokumentacji, nie może stanowić okoliczności zwalniającej skarżącą z wykazania zasadności swojego żądania. Skarżąca jest podmiotem, który profesjonalnie prowadzi działalność w zakresie przechowywania pojazdów, a zatem powinna liczyć się z negatywnymi konsekwencjami, jakie wynikną z nieprzedstawienia dowodów będących w wyłącznej jej dyspozycji. A. Sp. z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie względnie o jego zmianę poprzez uchylenie postanowienia organu I i II instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca oświadczyła ponadto, że zrzeka się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 102 § 2 u.p.e.a. polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, które prowadziło do nieuwzględnienia skargi przy akceptacji przez Sąd I instancji jako rzekomo prawidłowych istotnych naruszeń zasad prowadzenia postępowania w przedmiocie orzeczenia o zwrocie koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a., które w konsekwencji doprowadziło do dokonania przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, poprzez przyjęcie, że ze zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego wynika, że skarżąca nie spełniła wymogów przyznania kosztów dozoru, podczas gdy skarżąca przedstawiła zarówno wysokość poniesionych wydatków, jak i sposób ich obliczania, w efekcie czego nie można mówić o prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego; 3. art. 7b k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, jakiego dopuścił się Sąd w toku kontroli działalności administracji publicznej w trybie art. 3 § 1 p.p.s.a. w obliczu pominięcia przez Sąd okoliczności ustalenia w prawomocnym postanowieniu przez organ podatkowy wysokości wydatków poniesionych w związku z przedmiotowym dozorem pojazdu oraz naruszenie słusznego interesu skarżącej, jako obywatela; 4. art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, jakiego dopuścił się Sąd w toku kontroli działalności administracji publicznej w trybie art. 3 § 1 p.p.s.a. w obliczu pominięcia przez Sąd okoliczności, iż organ przerzucił na skarżącą całość ciężaru dowodowego w postępowaniu, podczas gdy kreuje to wystąpienie znacznej nieproporcjonalności stron; 5. art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, jakiego dopuścił się Sąd w toku kontroli działalności administracji publicznej w trybie art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego i pominięcie przez Sąd okoliczności wskazania przez skarżącą wysokości wydatków poniesionych w związku z dozorem, czego dotyczyły ww. wydatki oraz sposób ich obliczania przy podaniu łącznego wynagrodzenia za dozór; 6. art. 145 § 1 pkt a) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. polegające na dokonaniu przez Sąd niewłaściwej kontroli zaskarżonego orzeczenia i jego nieuchyleniu. Zarzut ten ma charakter następczy i jest skutkiem zarzutów wyżej opisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że Sąd I instancji nie rozróżnił łącznego kosztu parkowania pojazdu od wynagrodzenia za dozór i wydatków na dozór. Tymczasem, zgodnie z u.p.e.a. dozorcy przysługuje wynagrodzenie za dozór i zwrot wydatków związanych z dozorem. Nie ma wobec tego podstaw do utożsamiania wynagrodzenia za dozór z łącznym kosztem parkowania. Zdaniem skarżącej, skoro organ w swoim postanowieniu określił zarówno koszty łącznego wynagrodzenia za parkowanie, jak i koszty poszczególnych elementów, jakie składają się na to wynagrodzenie, tj. wynagrodzenia za dozór oraz wydatków poniesionych w związku z dozorem, z jednoczesnym wskazaniem na procentowy udział poszczególnych elementów, ich wysokość oraz sposób ich ustalenia, to jest to wystarczający dowód umożliwiający określenie poniesionych kosztów dozoru przez skarżącą. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, mając na uwadze, że wnosząca ten środek odwoławczy Spółka zrzekła się rozprawy, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie nie zażądał jej przeprowadzenia. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego, w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badać, czy w sprawie wystąpiły inne, niż podniesione przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Stosownie do art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej wniesionej przez A. Sp. z o.o. zostały podniesione jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co oznacza, że skarżący zaakceptował stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie do wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgłoszenie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, co do zasady, powinno nawiązywać do przebiegu postępowania sądowoadministracyjnego, a w związku z tym konieczne jest powołanie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którym uchybił wojewódzki sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie ten warunek został spełniony jedynie częściowo, a to z uwagi na sposób ujęcia zarzutów sformułowanych w pkt 2-5 petitum skargi kasacyjnej. Skarżąca zarzuciła między innymi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 w związku z art. 77 w związku z art. 80 k.p.a. (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) poprzez "dokonanie przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych w sprawie". W związku z tym należy zauważyć, że wojewódzki sąd administracyjny zasadniczo nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, zatem nie ustala jej stanu faktycznego, gdyż należy to do organu administracji publicznej. Wobec tego należy zauważyć, że chociaż skarżąca powołała właściwe przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), to nieprawidłowo określiła na czym polegało naruszenie, którego dopuścił się Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze uzasadnienie skargi kasacyjnej, uznał, że omawiany zarzut w istocie dotyczy wadliwie przeprowadzonej kontroli zaskarżonego postanowienia z powodu niedostrzeżenia przez WSA naruszenia przez organ administracji art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i nieuchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W skardze kasacyjnej podniesiono także zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z zasadami postępowania administracyjnego tj. zasadą współdziałania organów administracji publicznej (art. 7b k.p.a.) i zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz art. 77 § 1 k.p.a. stanowiącym o obowiązku zgromadzenia przez organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ( pkt 3-5 petitum skargi kasacyjnej). Powołany w wymienionych zarzutach art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce, gdyby Sąd pierwszej instancji wykroczył poza swoje kompetencje, zastosował środek nieprzewidziany w ustawie bądź uchylił się od obowiązku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu (por. wyroki NSA z: 18 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1301/16; 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1621/18; 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 3208/18). Tymczasem skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie wymienionych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie "(...) w toku kontroli działalności administracji publicznej w trybie art. 3 § 1 PPSA (...). Sposób sformułowania tych zarzutów i ich uzasadnienie prowadzą natomiast do wniosku, że skarżąca w istocie zarzuciła Sądowi I instancji, że kontrolując zaskarżone postanowienie nie dostrzegł naruszenia przez organ administracji art. 7b, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Dodać należy, że sama skarżąca podnosząc zarzuty z pkt 1 i 6 petitum skargi kasacyjnej przyznała, że Sąd pierwszej instancji nie uchylił się od kontroli zaskarżonej decyzji, a jedynie nie przeprowadził jej we właściwy sposób, bo zastosował art. 151 p.p.s.a. zamiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., aprobując naruszenie przez organ szeregu przepisów postępowania i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi kasacyjnej, w pierwszym rzędzie należy zauważyć, że podstawę prawną wydanego w tej sprawie postanowienia odmawiającego skarżącej spółce zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdu stanowił art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, organ egzekucyjny przyznaje, na wniosek dozorcy złożony w terminie miesiąca od dnia ustania dozoru, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Jak stwierdził Sąd I instancji organ prawidłowo przyjął, że strona skarżąca nie wykazała i nie udokumentowała w dostateczny sposób wysokości poniesionych wydatków, co w konsekwencji musiało skutkować wydaniem postanowienia odmawiającego zwrotu wydatków. Ocena Sądu jest w pełni uzasadniona. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty zmierzają w istocie do podważenia powyższego stanowiska i koncentrują się wokół kwestii wadliwie, zdaniem skarżącego kasacyjnie, dokonanych ustaleń stanu faktycznego i błędnej oceny dowodów, co uzasadnia ich łączne rozpoznanie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym z treści art. 102 § 2 u.p.e.a. wynika, że obowiązkiem wnoszącego o zwrot wydatków jest ich szczegółowe wykazanie i udokumentowanie, natomiast organ w toku postępowania dokonuje oceny przedłożonej dokumentacji, stwierdza, czy poniesione wydatki były konieczne i na podstawie tak dokonanych ustaleń wydaje stosowne postanowienie. W niniejszej sprawie skarżąca została wezwana przez organ pismem z dnia [...] lipca 2020 r. do wykazania i udokumentowania poniesionych wydatków, czego jednak nie uczyniła, poprzestając na twierdzeniu, że wysokość wydatków wynika z postanowienia przyznającego skarżącej wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu. To stanowisko skarżącej jest jednak błędne, co zauważyły organy administracji, a co prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji. Powoływane przez skarżącą postanowienie z dnia [...] października 2018 r. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., przyznające jej wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu, określiło bowiem jedynie udział wynagrodzenia w ogólnych kosztach parkowania pojazdu. Koszty te zostały zaś ustalone na podstawie obowiązujących stawek za parkowanie i nie mogą one być utożsamiane z wydatkami koniecznymi, o których mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a. Zgodzić zatem należy się z Sądem I instancji, że skarżąca – pomimo wezwania – nie wykazała i nie udokumentowała poniesionych wydatków, co uniemożliwiło organowi wydanie postanowienia uwzględniającego żądanie strony. Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, to na dozorcy spoczywa obowiązek wykazania poniesionych koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad danym pojazdem, gdyż to jemu jako dysponentowi ewentualnego materiału dowodowego w tym zakresie jest wiadome, jakie konieczne wydatki poniósł. Niedopuszczalne jest, aby w sytuacji, gdy dozorca nie dostarcza dowodów na okoliczność poniesionych wydatków, ciężar dowodowy w tym zakresie przerzucony był w całości na organ (zob. wyrok NSA z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2933/17, dostępny na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tego rodzaju sprawach organ jest oczywiście zobowiązany do stosowania przepisów k.p.a. dotyczących wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednak dla ustalenia wszystkich okoliczności sprawy konieczne jest współdziałanie wnioskodawcy z organem. W świetle przedstawionej argumentacji za niezasadne należało uznać postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. Skoro organ przeprowadza postępowanie dowodowe w sprawie wniosku o zwrot poniesionych wydatków w oparciu o wniosek strony i złożone przez nią dokumenty, to w rozpoznawanej sprawie wobec postawy skarżącej, która twierdziła, że przedstawianie przez nią dokumentów źródłowych nie jest konieczne dla ustalenia wysokości poniesionych kosztów, zasadne było wydanie postanowienia odmawiającego zwrotu wydatków. Prawidłowa również jest ocena Sądu pierwszej instancji, że załatwiające sprawę organy nie naruszyły również art. 7b k.p.a., który dotyczy współdziałania organów w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Ustanowiony w powołanym przepisie obowiązek organów administracji publicznej współdziałania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy w niezbędnym do tego zakresie, skarżąca niesłusznie utożsamia z obowiązkiem wiążącego przyjęcia w rozpoznawanej sprawie, że wskazany przez organ podatkowy łączny koszt parkowania po odjęciu wynagrodzenia za dozór, stanowi kwotę wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty skargi kasacyjnej jako niezasadne i na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.). NSA uwzględnił to, że pełnomocnik organu, który nie występował przed Sądem I instancji, sporządził w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedź na skargę kasacyjną.