II OZ 1193/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia V. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 lipca 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 657/07 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V. C. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE V. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie wymeldowania. W piśmie z dnia 4 stycznia 2008 r. skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 31 lipca 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 657/06, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odmówił V. C. wstrzymania wykonania w/w decyzji, wskazując, że skarżąca nie uzasadniła w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż nie powołała okoliczności, które spowodowałyby trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. V. C., wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie, w którym podniosła, że we wniosku z dnia 4 stycznia 2008 r., wskazała, iż gmina nie zapewniła jej mieszkania zastępczego, zatem wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować, iż nie będzie miała ona możliwości zamieszkania "w warunkach odpowiednich do utrzymania stanu zdrowia". Ponadto, zdaniem skarżącej, biorąc pod uwagę, iż występowała ona bez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd powinien na podstawie art. 49 § 1 powołanej ustawy, wezwać ją do uzupełnienia wniosku poprzez prawidłowe jego uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) , sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W judykaturze przyjęto pogląd, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Dodatkowa wskazać należy, że z konstrukcji w/w normy prawnej wynika , iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie , tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń , które mogłyby uprawdopodobnić , że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w judykaturze, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi , dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie , bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia . W przedmiotowej sprawie skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, iż w wyniku jej wykonania zostanie pozbawiona mieszkania. Zaś w zażaleniu wyjaśniła, iż powyższe może wpłynąć na stan jej zdrowia. Wskazać zatem należy, że wymeldowanie służy celom ewidencyjnym i jest potwierdzeniem, że skarżąca faktycznie już nie przebywa w danym lokalu, nie może więc co do zasady spowodować niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy, a tylko taka podstawa mogłaby stanowić przesłankę wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Poza tym informacyjnie wskazać należy, iż kwestia zameldowania w żaden sposób nie przesądza o prawie do lokalu. Skoro zatem wymeldowanie jest jedynie potwierdzeniem faktu opuszczenia mieszkania, nie można uznać, aby w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca została pozbawiona mieszkania. Tym samym stwierdzić należy, iż sytuacja skarżącej nie uzasadnia zastosowania ochrony tymczasowej o jakiej mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.