IV SA/Wa 1622/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 8 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.Z. na niewykonanie wyroku Sądu Rejonowego (...) z dnia (...), sygn. akt (...) w części w której orzeczono o posiadaniu przez skarżącą uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego I. odrzucić skargę II. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. UZASADNIENIE J.Z. pismem z dnia 19 lipca 2007r. zwróciła się do Sądu ze skargą na niewykonanie dołączonego do pisma wyroku Sądu Rejonowego (...)z dnia (...), sygn. akt (...) w części w której orzeczono o posiadaniu przez skarżącą uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego. W skardze zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy, stwierdzając, ze nie stać jej na ustanowienie adwokata. Żądanie skargi skarżąca podtrzymała w piśmie z dnia 18 lipca 2007r., podnosząc że przedmiotem skargi jest "brak realizacji przez Zarząd Dzielnicy (...) punktu III wyroku". Podała, że na przyznanie lokalu socjalnego czeka od ponad 6 lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżąca domaga się wykonania wyroku sądu powszechnego w zakresie w której orzeczono o posiadaniu przez skarżącą uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego. Rozpoznanie złożonej przez skarżącą skargi nie należy do właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd administracyjny, wbrew oczekiwaniom skarżącej, nie ma możliwości zastosowania środków dyscyplinujących gminę, jako podmiotu gospodarującego mieszkaniowym zasobem gminy (którego część stanowią lokalne socjalne) na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2005r., Nr 31 poz. 266 ze zm.). Przepis art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopuszcza bowiem możliwość egzekwowania przez sąd administracyjny wykonywania przez organy administracji publicznej wyroków tego sądu, nie zaś wyroków innych sądów. Z treści skargi (i wyjaśnienia udzielonego przez skarżącą na wezwanie Sądu) wynika natomiast, że skarżąca domaga się wykonania pkt III wyroku Sądu Rejonowego (...)z dnia (...) sygn. akt (...). Wyrokiem tym Sąd orzekł m. in. o eksmisji J.Z. z lokalu nr (...) położonego w W. przy ul. (...) (pkt I wyroku). Sąd stwierdził ponadto, że J. Z. posiada uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego (pkt III wyroku). Jak podniesiono wyżej niniejsza skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd nie może też nakazać gminie zawarcia ze skarżącą umowy najmu lokalu socjalnego. Oznacza to, że skarga, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego jest oczywiście bezzasadna. W konsekwencji zawarte w skardze żądanie przyznania prawa pomocy nie mogło zostać uwzględnione. Rozstrzygniecie powyższe znajduje uzasadnienie w treści przepisu art. 247 powołanej ustawy, który stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Wynika z tego, że prawo pomocy nie przysługuje, niezależnie od sytuacji majątkowej skarżącego, gdy przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia jego żądania. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy orzeczono jak w pkt I postanowienia. Rozstrzygniecie zawarte w pkt II oparto na przepisie art. 247 ustawy.