V Kz 276/25

<p>Sygnatura akt V Kz 276/25</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> 27 marca 2025 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Łodzi V Wydział Karny Odwoławczy </strong>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: Sędzia Michał Błoński</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: </strong>Sylwia Kurek</p> <p>pod nieobecność prokuratora</p> <p>po rozpoznaniu w sprawie podejrzanego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. K.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->podejrzanego</strong> o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 k.k.</a> i inne</p> <p> <strong> <!-- -->zażalenia</strong> obrońcy podejrzanego</p> <p> <strong> <!-- -->na postanowienie</strong> Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z 20 lutego 2025 roku – sygnatura akt IV1Kp 94/25</p> <p> <strong> <!-- -->w przedmiocie</strong> przedłużenia tymczasowego aresztowania</p> <p> <strong> <!-- -->na podstawie</strong> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->1.</strong> zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że jako podstawę stosowania tymczasowego aresztowania przyjąć <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 249;art. 249 § 1)">art. 249 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 3)">art. 258 § 3 k.p.k.</a>,</p> <p> <strong> <!-- -->2.</strong> w pozostałym zakresie utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z 20 lutego 2025 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia <br/>w Łodzi przedłużył stosowanie wobec podejrzanego <span class="anon-block">D. K.</span> tymczasowego aresztowania do 29 maja 2025 r., godz. 11^{<!-- -->55} wskazując za podstawę prawną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 263;art. 263 § 2)">art. 263 § 2 k.p.k.</a> Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że podstawą przedłużenia tymczasowego aresztowania były przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 2;art. 258 § 3)">art. 258 § 2 i § 3 k.p.k.</a> </p> <p>Zażalenie na niniejsze postanowienie wniósł obrońca podejrzanego zarzucając obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:</p> <p>1.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 3)">art. 258 § 3 k.p.k.</a> poprzez uznanie, że <span class="anon-block">D. K.</span> popełni przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu powszechnemu;</p> <p>2.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 4)">art. 258 § 4 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 257)">art. 257 k.p.k.</a> poprzez uznanie, że jedynym środkiem zapobiegawczym wystarczającym dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania jest tymczasowe aresztowanie.</p> <p>W konkluzji obrońca podejrzanego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie tymczasowego aresztowania, ewentualnie poprzez zastosowanie środków o charakterze wolnościowym.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Aby możliwe było stosowanie jakiegokolwiek środka zapobiegawczego wobec podejrzanego konieczne jest zaistnienie i wskazanie w podstawie prawnej postanowienia podstawy ogólnej oraz przynajmniej jednej z podstaw szczególnych. Jest to podstawowy warunek stosowania środków przymusu, które wiążą się z istotnym ograniczeniem praw i swobód obywatelskich, a w przypadku tymczasowego aresztowania – z pozbawieniem wolności. Fundamentem rzetelnego procesu jest zaś to, aby osoba pozbawiona wolności bez cienia wątpliwości wiedziała, co stanowi podstawę określonej decyzji sądu. Postanowienie sądu musi zawierać rozstrzygnięcie z podaniem podstawy prawnej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 94;art. 94 § 1;art. 94 § 1 pkt. 4)">art. 94 § 1 pkt 4 k.p.k.</a>). Sąd Odwoławczy nie jest wprawdzie związany wskazaniem podstawy prawnej, może ona być korygowana w ramach kontroli instancyjnej, lecz <strong> <!-- -->nie można akceptować praktyki, której hołduje Sąd Rejonowy orzekający w składzie wskazanym w zaskarżonym postanowieniu, że podstawą prawną jest przepis kompetencyjny, niemający wiele wspólnego z przesłankami warunkującymi dopuszczalność stosowania środków zapobiegawczych</strong>. Powołany <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 263;art. 263 § 2)">art. 263 § 2 k.p.k.</a> jest przepisem wskazującym li tylko na właściwość rzeczową sądu, który może przedłużyć tymczasowe aresztowanie, jeżeli postępowanie przygotowawcze nie mogło zostać ukończone w terminie 3 miesięcy. Z podstawy tej natomiast nie wynika ani zaistnienie przesłanki ogólnej, ani przesłanek szczególnych, których wystąpienie jest warunkiem koniecznym dla stosowania tymczasowego aresztowania.</p> <p>Powyższe uchybienie Sądu Rejonowego ma charakter rażący, a powołany przepis przez Sąd Rejonowy wskazuje, że Sąd ten pominął wymóg <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 251;art. 251 § 1)">art. 251 § 1 k.p.k.</a>, który przecież nie sprowadza się do wskazania właściwości sądu, lecz przesłanek pozbawienia człowieka wolności. Dla uznania postanowienia za prawidłowe niewystarczającym jest wskazanie przesłanek w treści uzasadnienia decyzji procesowej, bo zgodnie z powołanym przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 251;art. 251 § 1)">art. 251 § 1 k.p.k.</a> postawa powinna zostać wskazana w sentencji postanowienia. <strong> <!-- -->W istocie zatem postanowienie o kolejnym stosowaniu tymczasowego aresztowania nie zawiera podstawy prawnej</strong>.</p> <p>Postanowienie Sądu Rejonowego nie odpowiada podstawowym standardom decyzji procesowej w rzetelnym procesie karnym, a rolą stron nie jest odkodowywanie z uzasadnienia, co w istocie stanowiło podstawę stosowania tymczasowego aresztowania. Oczywista obraza przepisów postępowania nie może jednak w każdym przypadku prowadzić do zniwelowania celów prowadzonego postępowania tym bardziej, że Sąd Odwoławczy rozstrzyga w granicach zarzutów zawartych w zażaleniu.</p> <p>Zażalenie obrońcy tymczasem w istocie jest bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie sprowadza się wyłącznie do polemiki z ustaleniami Sądu Rejonowego i opiera się na gołosłownym stwierdzeniu, że nie ma przesłanki szczególnej do dalszego stosowania tymczasowego aresztowania.</p> <p>Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na duże prawdopodobieństwo, że podejrzany dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów, <br/>a wniosek taki wynika w szczególności z zeznań pokrzywdzonej.</p> <p>Okoliczności popełnienia zarzucanego czynu, a także działanie w ramach powrotu do przestępstwa uzasadniają obawę, że oskarżony po opuszczeniu aresztu śledczego może popełnić ponownie przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu pokrzywdzonej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 3)">art. 258 § 3 k.p.k.</a>) tym bardziej, że oskarżony był już karany za podobne przestępstwo przeciwko matce, a także łamie nakładane na niego zakazy. Należy zgodzić się z Sądem <em> <!-- -->meriti</em>, że na obecnym etapie postępowania, tylko stosowanie izolacyjnego środka zapobiegawczego daje gwarancję należytego przebiegu postępowania. Rodzi to konieczność podjęcia intensywnych działań przez prokuratora w kierunku zakończenia postępowania przygotowawczego i rozstrzygnięcia sprawstwa i winy podejrzanego przez niezawisły Sąd zwłaszcza, że jest wobec niego stosowane pozbawienie wolności.</p> </div>