II GZ 263/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. S. na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie II. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 517/19 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: 1) uchylić postanowienie zawarte w punkcie II. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 sierpnia 2019 r. o sygn. akt II SA/Rz 517/19 i w tym zakresie przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie; 2) zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie na rzecz Z. S. 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 22 sierpnia 2019 r. (sygn. akt II SA/Rz 517/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej zwany "WSA") uwzględnił skargę Z. S. (dalej zwanej "Skarżącą"), uchylając zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej zwanego "SKO") z [...] marca 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W punkcie II. sentencji tego wyroku zasądzono od SKO na rzecz Skarżącej 1198 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, wyjaśniając w uzasadnieniu, że na kwotę tę składają się: wpis od skargi (684 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (2 x 17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach WSA wskazał art. 200 i art. 205 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej zwanej "ppsa") oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.; dalej zwanego "rozporządzeniem MS w sprawie opłat za czynności adwokackie"). Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie II. sentencji wskazanego wyżej wyroku WSA. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od SKO kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie przez jego zastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy zastosowanie winien znaleźć § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 tego rozporządzenia, a w konsekwencji zasądzenie na rzecz Skarżącej wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 480 zł, podczas gdy przedmiotem sprawy byłą należność pieniężna, w związku z czym wynagrodzenie pełnomocnika winno zostać zasądzone w wysokości 3600 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 ppsa zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Niniejsze zażalenie zostało złożone na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, zawarte w wyroku WSA z 22 sierpnia 2019 r., którego odpisy zostały doręczone SKO oraz pełnomocnikowi Skarżącej w dniach 23 i 25 września 2019 r. Z informacji udzielonych przez Zastępcę Przewodniczącego Wydziału II WSA (vide k. 69 akt sądowych) wynika, że na dzień 21 listopada 2019 r. od wspomnianego wyroku nie złożono skargi kasacyjnej. Wobec tego należy uznać, że wypełniona została hipoteza art. 194 § 1 pkt 9 ppsa, więc zażalenie może zostać obecnie rozpoznane. W zażaleniu Skarżąca zakwestionowała stanowisko WSA wyłącznie w zakresie zasądzonych na jej rzecz kosztów zastępstwa adwokackiego. Zażalenie jest zasadne, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszeniem § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie. Z uzasadnienia wyroku WSA z 22 sierpnia 2019 r. wynika, że sprawa dotyczyła wymierzenia Skarżącej kary pieniężnej w wysokości 22 782,06 zł, wobec czego kwota ta stanowiła wartość przedmiotu zaskarżenia, stanowiącą punkt odniesienia m.in. przy wyliczaniu wpisu sądowego, jak i stawki wynagrodzenia adwokata będącego pełnomocnikiem Skarżącej. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji oblicza się na podstawie § 2 tego rozporządzenia. Z kolei § 2 rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie różnicuje wysokość stawki minimalnej od progu w jakim mieści się wartość przedmiotu sprawy. WSA w zaskarżonym postanowieniu koszty zastępstwa adwokackiego zasądził w wysokości 480 zł określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie. Tymczasem przepis ten określa stawkę minimalną w sprawach innych niż wskazane w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) wspomnianego rozporządzenia, a z taką "inną" sprawą (a więc taką, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, ani taką, w której przedmiotem skargi jest decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego) w tym przypadku nie mamy do czynienia. Wskazane wyżej naruszenie sprawia, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania musi zostać uchylone. Rozpoznając sprawę ponownie w tym zakresie, WSA uwzględni wskazane wyżej uwagi Naczelnego Sądu Administracyjnego i zasądzi koszty postępowania sądowego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego obliczonych stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ppsa postanowił jak w punkcie 1. sentencji. O kosztach postępowania zażaleniowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie, mając na względzie okoliczność, że koszty te zostały poniesione po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i - z uwagi na niewniesienie przez żadną ze stron skargi kasacyjnej - nie podlegałyby one rozliczeniu w żadnym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 ppsa. PG