I GZ 392/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "M. M." B. P., J. P. Spółka Jawna w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 692/10 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "M. M" B. P., J. P. Spółka Jawna w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] 2010 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 692/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odmówił "M. M." B. P. k, J. P. Spółce Jawnej w Ł.i (zwanej dalej skarżącą) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał na motywy skarżącej dotyczące wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Spółki, jej wykonanie przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy stanowi zagrożenie dla prowadzonej działalności. Jak podał Sąd pierwszej instancji warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Według Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do skorzystania z możliwości przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca w istocie ograniczyła się do wskazania, że jest w trudnej sytuacji finansowej, nie przytoczyła natomiast żadnych innych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem tego wniosku. Za takie uprawdopodobnienie nie można, zdaniem Sądu pierwszej instancji, uznać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawartego w skardze, w którym to strona wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy stanowi istotne zagrożenie dla prowadzonej działalności i może mieć wpływ na wielkość zatrudnienia w firmie oraz na sytuację majątkową jego rodziny. Za takie uprawdopodobnienie nie można również uznać wskazania, że skarżący ma trudności z regulowaniem bieżących zobowiązań oraz że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zachwianie jego gospodarki finansowej, utratę płynności finansowej i zagrożenie bytu gospodarczego i prawnego. W ocenie Sądu pierwszej instancji, obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Nie ma w tej sytuacji podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, która domagała się jego uchylenia oraz uwzględnienia wniosku i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do zażalenia skarżąca dołączyła dokumenty księgowe wskazujące na jej sytuację finansową, która uzasadniałaby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Udzielenie stronie ochrony tymczasowej, w postaci możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest możliwe w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji o odmowie wstrzymania wykonania skarżonej decyzji wprawdzie bierze pod uwagę okoliczności przytoczone przez skarżącą w tym zażaleniu, jednakże dokonuje oceny prawidłowości postanowienia w kontekście danych, którymi dysponował Sąd pierwszej instancji na chwilę orzekania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2009 r., I FZ 279/09, z dnia 10 sierpnia 2010 r., II GZ 184/10). W niniejszej sprawie, złożony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został należycie umotywowany. Skarżąca nie przedstawiła, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ograniczyła się jedynie do wskazania, że niewstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji stwarza realną możliwość likwidacji działalności gospodarczej, co ma skutek społeczny i gospodarczy. Skarżąca podała również we wniosku, że likwidacja formy skarżącej pociągnie za sobą zwolnienie pracowników. Nie przedłożyła jednak w tym zakresie żadnych dokumentów. Zasadnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że sama strona jest zobowiązana do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Skoro w złożonym wniosku strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, które uzasadniałby uwzględnienie wniosku, sąd pierwszej instancji nie mógł udzielić spółce ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze, zażalenie podlegało oddaleniu, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.