III SA/Gl 615/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2021 r. sprawy ze skargi Klasztoru [...] w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania wynagrodzenia na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r. znak [...] Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., odmawiającą przyznania Klasztorowi [...] w J. (dalej jako: wnioskodawca, Strona, Skarżący), świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, którzy wykonują czynności zawodowe dotyczące zabytku lub infrastruktury z nim związanej, w części obejmującej wypłatę kwoty w wysokości [...] zł, w tym kwoty [...] zł z tytułu dofinansowania wynagrodzeń za pracę oraz kwoty [...] zł z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne od kwoty ww. dofinansowania dla [...] pracowników. W podstawie prawnej wskazało art. 15 ga ust. 3 pkt 3, ust. 7, ust. 10, ust. 12 oraz art. 15 zze ust. 11 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa COVID-19), a także art. 104 § 1 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej KPA). W uzasadnieniu SKO wskazało, że podstawą wydania decyzji odmownej przez organ I instancji było ustalenie, że wnioskodawca skorzystał z dofinansowania udzielonego przez Powiatowy Urząd Pracy w C. części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne w przypadku spadku obrotów z działalności statutowej w następstwie wystąpienia COVID-19. Zdaniem tego organu podmiot nie może uzyskać dofinansowania na podstawie art. 15ga ustawy COVID-19, jeżeli uzyskał już pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Organ powołał się przy tym na art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy COVID-19, który stanowi, że dofinansowanie przysługuje podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, jeżeli podmiot nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania do wynagrodzeń w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat oraz a art. 15ga ust. 7 wskazanej ustawy, który stanowi, że łączny okres za jaki może być wypłacone dofinansowanie, wynosi maksymalnie 3 miesiące, przypadające od dnia złożenia wniosku. Zdaniem organu wnioskodawca wyczerpał więc maksymalny okres dofinansowania, gdyż wnioskiem skierowanym do Powiatowego Urzędu Pracy w C. wniósł o dofinansowanie do ich wynagrodzeń za okres 3 miesięcy (od kwietnia do czerwca 2020r.). Powołał się posiłkowo także na interpretację Departamentu Funduszy w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w piśmie z [...] r., znak: [...] (dotyczące świadczenia o którym mowa w art. 15zzb ustawy COVID-19), zgodnie z którą przyznanie świadczenia z art. 15ga ustawy COVID-19, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społecznej przyznane z innych środków publicznych nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy. Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie do SKO, zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15ga ust. 3 pkt 3 COVID-19, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż pod pojęciem "tytułu wypłaty" należy rozumieć prawo pracownika do otrzymania wynagrodzenia za pracę w ogóle, podczas gdy pod pojęciem "tytułu wypłaty" należy rozumieć dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika (oraz składek na ubezpieczenie społeczne) za konkretny miesiąc; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15ga ust. 7 ustawy COVID-19 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w świetle tego przepisu otrzymanie dofinansowania na podstawie art. 15zze Ustawy wyklucza otrzymanie dofinansowania na podstawie art. 15ga ustawy COVID-19 w sytuacji, gdy przepis ten limituje jedynie okres dofinansowania przyznanego na podstawie art. 15ga ustawy, nie odnosi się natomiast do art. 15zze Ustawy, wobec czego nie powinien mieć zastosowania w niniejszej sprawie; 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15zze ust. 11 ustawy COVID-19, poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, iż w świetle tego przepisu Strona, uzyskując na jego podstawie dofinansowanie, nie może ubiegać się o dofinansowanie na podstawie art. 15 ga ustawy w zakresie, w jakim wniosek ten obejmował inny okres aniżeli pierwotne dofinansowanie. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Strony, utrzymało decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wydana została zgodnie przepisami prawa, w tym art. 15ga ust. 1-15 ustawy COVID-19; Strona otrzymała z PUP w C. dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz składek na ubezpieczenia społecznej - o którym mowa w art. 15zze ustawy COVID-19 - na okres 3 miesięcy (kwiecień - czerwiec 2020r.) dla [...] pracowników, w tym [...]których dotyczył również wniosek z przedmiotowej sprawy (złożony w WUP w K.). W sytuacji więc gdy podmiot uprawniony otrzymał w ramach działań osłonowych Państwa w trakcie epidemii SARS-CoV-2 (choroby Covid-19) dofinansowanie przeznaczone na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników, to nie może uzyskać na ten sam cel środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Podkreślił tożsamość tytułów wypłat dofinansowania. Kwestionując zasadność tego rozstrzygnięcia Strona wniosła skargę zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy COVID-19, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż pod pojęciem "tytułu wypłaty" należy rozumieć prawo pracownika do otrzymania wynagrodzenia za pracę w ogóle, podczas gdy pod pojęciem "tytułu wypłaty" należy rozumieć dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika (oraz składek na ubezpieczenie społeczne) za konkretny miesiąc; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 KPA poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której decyzja ta powinna podlegać uchyleniu - jako konsekwencja naruszenia opisanego w pkt 1. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wskazał, że organy I i II instancji dokonały nieprawidłowej wykładni art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy COVID-19, uznając, że wypłata wynagrodzenia i składek na ubezpieczenie społeczne poszczególnych pracowników za miesiące kwiecień-czerwiec 2020 r. stanowi taki sam "tytuł wypłaty" co wypłata wynagrodzenia i składek na ubezpieczenie społeczne poszczególnych pracowników za miesiące lipiec - wrzesień 2020 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wniosek Strony będący przedmiotem negatywnego rozpoznania dotyczył bowiem dofinansowania dla [...] pracowników za okres lipiec - wrzesień 2020 r., podczas gdy uprzednio otrzymane dofinansowanie, udzielone na podstawie art. 15zze Ustawy, obejmowało miesiące od kwietnia do czerwca 2020 r. Tym samym tytuły wypłat faktycznie otrzymanych (z tytułu dofinansowania z PUP w C. za kwiecień - czerwiec 2020 r.) nie pokrywałyby się z hipotetycznym tytułem wypłat jaki powstałby wskutek pozytywnego rozpatrzenia wniosku Strony. Zdaniem skarżącego organ błędnie identyfikuje pojęcie "tytuł wypłaty". Nie jest nim bowiem jak twierdzi organ prawo pracownika do otrzymania wynagrodzenia za pracę i składka na ubezpieczenia społeczne od tego wynagrodzenia, ale co explicite wynika z art. 15ga ust. 11 ustawy wynagrodzenie wraz ze składką na ubezpieczenia społeczne od tego wynagrodzenia za konkretny miesiąc. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości prezentowane dotąd stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Przeprowadzona w zakreślonych ramach kontrola sprawy nie wykazała żadnego z powyższych uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy nie budziły żadnych zastrzeżeń skarżącego. Zatem Sąd przyjął je za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem dokonane zostały z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia więc ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Przechodząc zatem do analizy zastosowanych w sprawie przepisów materialnych zauważyć przede wszystkim należy, że zgodnie z treścią art. 15ga ust. 1 ustawy COVID-19 osobie prawnej, jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, lub osobie fizycznej, której przysługuje tytuł prawny do zabytku o statusie pomnika historii w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, przysługuje, na jej wniosek, dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników zatrudnionych przez tę osobę lub jednostkę organizacyjną, nieprzerwanie w okresie nie krótszym niż przez 3 miesiące bezpośrednio poprzedzające ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego, którzy wykonują czynności zawodowe dotyczące zabytku lub infrastruktury z nim związanej. Warunki przyznania owego dofinansowania precyzuje natomiast art. 15ga ust. 3 wskazanej ustawy, w którym to wskazano m.in. że dofinansowanie powyższe przysługuje podmiotowi, który nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania do wynagrodzeń w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Przenosząc rozważania na grunt niniejszej sprawy tut. Sąd podziela wykładnię przytoczonego przepisu dokonaną przez organ I i II instancji, że użyte w art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy COVID-19 sformułowanie "w zakresie takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć w ten sposób, że tytułami wypłat są: prawo pracownika do otrzymywania wynagrodzenia za pracę oraz obowiązek pracodawcy odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń. Pojęcie to należy bowiem odnosić do generalnego obowiązku wypłaty wynagrodzenia za pracę, wynikającego z umowy o pracę i osobistego zaszeregowania pracownika, jego zakresu obowiązków oraz obligu odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń pracownika, nie zaś do tytułu wypłat za konkretny miesiąc. Zdaniem Sądu bowiem tytuł wypłat w przypadku wynagrodzenia za pracę konkretnemu pracownikowi jest jeden i odnosi się do całego czasu obowiązywania danej umowy; nie zachodzi zatem "wielość" tytułów wypłat - osobnych i niezależnych dla każdego miesiąca, za który owa wypłata jest dokonywana. Niezależnie bowiem od czasu trwania umowy, podstawą wysokości wypłacanego wynagrodzenia jest umowa z konkretną osobą wykonującą określoną w tej umowie pracę lub usługę na rzecz danego pracodawcy – umowa o pracę lub stosownie do treści art. 15ga ust. 2 ustawy COVID-19 umowa o pracę nakładczą, umowa o dzieło, umowa zlecenia albo inna umowa o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące umowy zlecenia. W konsekwencji powyższego uznania w taki sam sposób potraktować należy obowiązek odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń pracownika, który również wynika z zawartej z pracownikiem lub usługodawcą umowy. Jest to obowiązek generalny, dotyczący całego okresu świadczenia umowy. Nie jest bowiem zobowiązaniem fragmentarycznym, który powstaje i kończy się wraz z okresem za który wynagrodzenie jest wypłacane, a następnie powstaje na nowo w kolejnym miesiącu. Powyższą argumentację odnieść zresztą należy także do wypłaty wynagrodzenia. Podobny pogląd wyraził także WSA w Krakowie w wyroku z 14 lipca 2021r., o sygn.. akt I SA/Kr 383/21 stwierdzając, że pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć jako wynagrodzenie pracownika i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia. Zatem w sytuacji gdy podmiot uprawniony otrzymał w ramach działań osłonowych Państwa w trakcie epidemii SARS-CoV-2 dofinansowanie przeznaczone na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników w ramach świadczenia z art. 15zze ustawy COVID-19, to nie może uzyskać on na ten sam cel ponownie środków z ramach wsparcia finansowego na podstawie programów rządowych w ramach świadczenia określonego np. w art. 15ga ustawy COVID-19. Nie sposób więc podzielić stanowiska skarżącego, jakoby z przepisu art. 15ga ust. 11 ustawy COVID-19 należałoby wywodzić, że tytułem wypłaty jest wynagrodzenie wraz ze składką na ubezpieczenia społeczne od tego wynagrodzenia za konkretny miesiąc, nie zaś generalne prawo pracownika do otrzymania wynagrodzenia za pracę i obowiązek pracodawcy odprowadzenia składki na ubezpieczenia społeczne od tego wynagrodzenia. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, wypłata dofinansowania następuje w okresach miesięcznych. Dotyczy on zatem sposobu wypłaty dofinansowania, określając, że następuje ono periodycznie, w okresach miesięcznych. Powyższe nie uprawnia do wnioskowania, jak chciałby widzieć to skarżący, że "tytułem wypłaty" jest wynagrodzenie za określony miesiąc wraz ze składką na ubezpieczenie społeczne odprowadzaną w danym miesiącu, albowiem przepis ten dotyczy zupełnie innej kwestii. W przedmiotowej sprawie nie jest również istotne to, że pierwsze dofinansowanie przyznane przez PUP w C. na podstawie art. 15zze ustawy COVID-19 na [...] pracowników za okres od kwietnia do czerwca 2020r. dotyczyło innego okresu 3 miesięcy niż okres wskazany w kolejnym wniosku – tj. na [...] pracowników za okres od lipca do września 2020r. Powyższe można wywieść wprost z treści art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy COVID-19, z którego wynika, że dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpie-czenia społeczne udzielane jest maksymalnie na okres 3 miesięcy i nie może być przyznane gdy podmiot starający się o takie świadczenie uzyskał ze środków publicznych dofinansowanie do wynagrodzenia tych samych pracowników, w zakresie takich samych tytułów wypłat. Przyznanie zatem spornego świadczenia, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane z innych świadczeń określonych w ustawie COVID-19 nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy. Pogląd zatem organów obu instancji o niemożności łączenia wypłat z art. 15ga z wypłatą z art. 15zze ustawy COVID-19, jest więc prawidłowy. Reasumując, po przeanalizowaniu przebiegu postępowania prowadzonego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów Konstytucji RP ani nie dostrzegł błędów w zakresie konstrukcji uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Brak akceptacji dla treści pisemnych motywów decyzji organów nie oznacza, że jest ona wadliwa. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska organów, opartego na interpretacji, postulowanej przez Departament Funduszy w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w piśmie z [...]r., znak: [...]. (dotyczące świadczenia o którym mowa w art. 15zzb ustawy COVID-19), zgodnie z którą przyznanie świadczenia z art. 15ga ustawy COVID-19, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społecznej przyznane z innych środków publicznych nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy. Zauważyć wprawdzie należy, że pisma Departamentu jakkolwiek oddziaływać mogą na kierunek wykładni i orzekania przez organy, to jednak nie stanowią źródła prawa obowiązującego w Polsce (w myśl art. 87 ust. 1 Konstytucji). Jednakże w niniejszej sprawie skład orzekający przychyla się do przedstawionego wyżej rozumienia użytego w ustawie pojęcia "ten sam tytuł wypłat", ujmowanego w sposób generalny; miał również w polu widzenia intencję ustawodawcy, którą było aby przeznaczenie środków dofinansowania przyznanych mocą ustawy COVID-19 się nie pokrywało, albowiem służyć winny one innym celom. W ustawie, w przypadku różnego rodzaju instytucji pomocowych w niej przewidzianych, zawarto regulacje, z których cel taki należy wyinterpretować (jak np. art. 15g ust. 18, art. 15gg ust. 7, art. 15zze ust. 11, jak również problematyczny w niniejszej sprawie art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy COVID-19). Podwójne skorzystanie z dofinansowania na ten sam cel, mogłoby doprowadzić do wypaczenia celu tego rodzaju pomocy publicznej i zamiast pełnić funkcję kompensacyjną, skutkowałoby wzbogaceniem się podmiotu z owej pomocy korzystającego, z pokrzywdzeniem Skarbu Państwa. Ponadto odmienne interpretowanie spornej normy doprowadziłoby do naruszenia konstytucyjnej zasady równości i zakazu dyskryminacji. Przepisy bowiem art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP wymagają zachowania równości i niestosowania dyskryminacji na płaszczyźnie stanowienia prawa (równość wobec prawa) oraz na płaszczyźnie stosowania prawa, stanowiąc nakaz takiego samego traktowania osób znajdujących się w takiej samej sytuacji. Równe więc traktowanie osób wymaga by organy stosujące prawo dokonywały konkretyzacji norm generalno-abstrakcyjnych w normy konkretno-indywidualne bez nieuzasadnionego różnicowania. Tym samym nie można jednemu podmiotowi przyznać dofinansowania - pomocy na ochronę miejsc pracy w przypadku spadku dochodów podmiotu uzyskiwanych w związku z funkcjonowaniem zabytku, gdy wcześniej uzyskał już dofinansowanie wynagrodzeń osób zatrudnionych przez organizacje pozarządowe oraz inne podmioty prowadzące działalność pożytku publicznego - tylko dlatego, że posiada status podmiotu z art. 15 zze ustawy COVID-19 oraz jednocześnie spełnia przesłankę podmiotu związanego z funkcjonowaniem zabytku. Takie bowiem udzielanie dwukrotnego wsparcia jednemu podmiotowi miałoby charakter dyskryminacyjny w stosunku do innych podmiotów, mogących korzystać wyłącznie z jednej formy pomocy. Natomiast wszystkie kolejne przepisy ustawy o COVID-19, poczynając od normy z art. 15 g do art. 15 zze2 - dotyczą pomocy dla pracodawców, wsparcia finansowego przedsiębiorców na podstawie programów rządowych w związku z zaistnieniem pandemii i jej skutkami ekonomicznymi. W każdej formie tej pomocy ustawodawca zawarł ograniczenie, że nie można otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Mając na względzie zatem literalne brzmienie przepisu art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy COVID-19 Sąd nie podzielił wykładni postulowanej przez skarżącego, opowiadając się za wykładnią dokonaną przez organ. Podsumowując, Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.