II OSK 3530/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2590/17 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 31 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2590/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi W. K. uchylił decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania W. K. z dnia [...] czerwca 2017 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie obiektów budowlanych połączonych zadaszeniem z pokryciem z blachy, wykorzystywanych na cele budowy zlokalizowanych na dz. nr [...] obręb A. gm. R. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy stwierdził, że w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. W. K. zwrócił się do PINB z wnioskiem o interwencję w sprawie prowadzonych od 2010 roku robót przy budowie i systematycznego rozbudowywania obiektów, znajdujących się na działce o nr ew. [...] położonej we wsi A.. W dniu [...] lipca 2015 r. PINB zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy R. z wnioskiem o przesłanie wypisu i wyrysu z obecnie obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. dla działek o nr ew. [...] oraz [...] obręb A., a w piśmie z dnia [...] Lipca 2015 r. zawiadomiono właścicieli o zaplanowanej kontroli nieruchomości. Podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ I instancji na działce o nr ew. [...] w dniu [...] września 2015 r. stwierdzono: "Pan J. O. przedstawił n/w dokumenty dotyczące budowy przepustu. 1) Projekt z elementami operatu wodnoprawnego - budowa przepustu na rowie [...] w Km 1+90 A. gm. R.. 2) Decyzja nr [...] z dn. [...].09-2011 - zatwierdzam projekt budowlany i wydaję pozwolenie - Starosta W. znak: [...] r. 3) Zawiadomienie o rozpoczęciu budowy z dn. [...].09.2012 r. wpłynęło do Starostwa [...].09.2012 r. Budowa w trakcie realizacji. Budowa domku letniskowego o wym. 6,0 m x 4,0 m. Zgłoszenie z dn. [...]-10-2009 do Starostwa Powiatowego znak: [...], budynek gospodarczy na działce nr [...]. Na terenie działki znajdują się następujące obiekty: 1) Wiata drewniana o konstrukcji metalowej o wym. 5,5 m x 3,5 m 2) Bud. drewniany 6,0 m x 4,0 m, 3) Kontener metalowy na cokole betonowym 6,0 m x 3,0 m 4) Altana drewniana trwale powiązana z gruntem przy granicy działki 3,5 m x 4,0 m. Wybudowano również przepust o wym. 2,5 m x 4,7 m w trakcie budowy." Ponadto stwierdzono, że nad obiektami wykonano zadaszenie o konstrukcji stalowej z pokryciem z blachy falistej, jak również dwie werandy o wymiarach 3,0 x 7,0 m i 3,0 x 3,8 m od strony wału przeciwpowodziowego. W piśmie z dnia [...] marca 2016 r. PINB zwrócił się do Starostwa Powiatowego w W. z wnioskiem o udzielenie informacji, przeszukanie rejestrów przyjętych zgłoszeń oraz przesłanie wszelkiej dokumentacji dotyczącej wydanych pozwoleń lub zgłoszeń dot. nieruchomości zlokalizowanej na przedmiotowej działce. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. Starosta W. poinformował, że po przeszukaniu rejestrów zgłoszeń robót budowlanych odnaleziono zgłoszenie z dnia [...] października 2009 r. budowy budynku gospodarczego o wymiarach 6,0 x 4,0 m, przekazując potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię dokumentacji. Zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. PINB w W. poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, w sprawie rozbudowy przedmiotowego budynku gospodarczego. Następnie (w dniu [...] czerwca 2016 r.) przeprowadzono ponowną kontrolę nieruchomości. Inwestor J. O. oświadczył, że dostawiony kontener metalowy przywieziony został w 2008 roku przez poprzedniego właściciela, a obecne pokrycie nad wykonanymi obiektami wykonane zostało w 2015 r. Ponadto oświadczył, że drewniana szopa wykorzystywana jest jako pomieszczenie do przechowywania sprzętu budowlanego oraz materiałów budowlanych i zostanie rozebrana po zakończeniu budowy budynku rekreacyjnego całorocznego, realizowanego na podstawie pozwolenia na budowę Nr [...]. J. O. oświadczył też, że budynek drewniany wykonany został w 2015 r., a następnie został pokryty blachą falistą. Wezwaniem z dnia [...] listopada 2016 r. zobowiązano inwestora do przedłożenia do wglądu w PINB dziennika budowy wydanego przez Starostę W. dla inwestycji objętej decyzją z dnia [...].11.2010 r. W dniu [...] listopada 2016 r. zobowiązany przedłożył wymagane dokumenty. W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. W piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. W. K. zwrócił się z wnioskiem do PINB, o wyjaśnienie dodatkowych kwestii w przedmiotowej sprawie. Z uwagi na fakt, iż na podstawie zebranego materiału dowodowego, nie było możliwości podjęcia rozstrzygnięcia PINB przeprowadził w dniu [...] marca 2017 r. ponowną kontrolę nieruchomości i stwierdził że na działce o nr ew. [...] znajdują się dwa obiekty gospodarcze oraz budynek w części wykorzystywany na cele mieszkalno-socjalne. Ustalono, że w obiektach gospodarczych tj. metalowym kontenerze oraz drewnianym budynku gospodarczym zgromadzono narzędzia i materiały budowlane. Ponadto potwierdzono wybudowanie szczelnego zbiornika na nieczystości, zgodnie z posiadaną dokumentacją projektową. Sporządzono dokumentację zdjęciową przedmiotowych obiektów. Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. PINB umorzył postępowanie administracyjne w sprawie obiektów budowlanych połączonych zadaszeniem z pokryciem z blachy, wykorzystywanych na cele budowy zlokalizowanych na dz. o nr [...] obręb A. gm. R.. Odwołanie od ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył W. K.. MWINB postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r., zlecił PINB przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez dokonanie oględzin na działce nr [...] obręb A. gm. R. w celu ustalenia: przeznaczenia poszczególnych obiektów budowlanych połączonych zadaszeniem z pokryciem z blachy, w tym wszystkich pomieszczeń w budynku mieszkalno-socjalnym, daty budowy poszczególnych obiektów budowlanych połączonych zadaszeniem z pokryciem z blachy, lokalizacji poszczególnych obiektów budowlanych połączonych zadaszeniem z pokryciem z blachy względem nieprzekraczalnej linii zabudowy wskazanej w załączniku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., lokalizacji poszczególnych obiektów budowlanych połączonych zadaszeniem z pokryciem z blachy względem granicy z działką sąsiednią, oraz przekazanie wypisu poprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dz. nr [...] obręb A. gm. R.. MWINB wyjaśnił ponadto, że przedmiotem postępowania jest legalność obiektów budowlanych połączonych zadaszeniem z pokryciem z blachy, wykorzystywanych na cele budowy zlokalizowanych na dz. nr [...] obręb A. gm. R.. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że budynek gospodarczy, zlokalizowany na działce o nr ew. [...] we wsi A. gmina R. został zrealizowany na podstawie zgłoszenia z dnia [...].10.2009 r. do znak: [...]. Starosta W. nie zgłosił sprzeciwu. Natomiast połączone z budynkiem gospodarczym, przykryte jednym dachem obiekty budowlane zlokalizowane na działce o nr ew. [...] w miejscowości A. gmina R. stanowią "obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych", o którym mowa w treści art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego. Zgodnie z powołanym przepisem "Pozwolenie na budowę nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych". W myśl art. 30 ww. ustawy obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizowania robót budowlanych również nie wymagają zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy Prawo budowlane tymczasowy obiekt budowlany jest to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Jak wynika z treści przytoczonego przepisu katalog tymczasowych obiektów budowlanych nie jest zamknięty, tak więc przedmiotowy obiekt budowlany połączony z kilku obiektów kontenerowych wspólnym zadaszeniem, powinien w okolicznościach niniejszej sprawy zostać zakwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany. Cecha tymczasowości przedmiotowego obiektu wynikała nadto z twierdzeń inwestora, który podkreślał, że obiekt ten ma służyć wyłącznie czasowemu wykorzystaniu na cele budowy. Ustawienie tymczasowego obiektu budowlanego stanowi część prac przygotowawczych na terenie budowy, zaś podjęcie prac przygotowawczych oznacza rozpoczęcie budowy, którą można realizować jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej tylko wówczas, gdy jedynym przeznaczeniem tego obiektu ma być "obsługa" zamierzonej budowy. Budowa obiektów czasowo służących prowadzeniu innych robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę pod warunkiem, że te roboty budowlane prowadzone są zgodnie z prawem. Zdaniem organu, z akt administracyjnych wynika, że na działce ew. [...] rozpoczęła się budowa domu letniskowego na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. W dzienniku widnieje zapis o wykonaniu tyczenia w dniu [...].12.2013 r. oraz wykonaniu montażu zbiornika szczelnego szamba w dniu [...].10.2016 r. co potwierdził kierownik budowy W. T. w dzienniku budowy. Na powyższe wskazują też liczne oświadczenia inwestora, w tym oświadczenie z [....] kwietnia 2017 r., w którym wyjaśnił, że "Na podstawie decyzji prawomocnej i ostatecznej (...) przystąpiłem do robót budowlanych. Na podstawie prawa budowlanego art. 29 ust. 1 pkt 24 przystąpiłem do budowy obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie robót budowlanych (...) Głównym i jedynym przeznaczeniem tych obiektów jest obsługa robót budowlanych na podstawie decyzji budynku letniskowego. W wymienionych obiektach przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie robót budowlanych (kontenerze, szopie i wiacie) przechowywane są trwale od momentu wybudowania tj. [...].04.2014 r. materiały budowlane i narzędzia w trakcie robót budowlanych budynku letniskowego", oraz z dnia [...] sierpnia 2017 r. złożone podczas czynności kontrolnych, podczas których podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wyjaśnił, że "szopa i kontener 'wybudowane zostały do realizacji budowy domku letniskowego realizowanego na podstawie decyzji Starosty W. i zostaną wraz z zadaszeniem rozebrane po zakończeniu budowy". Skoro inwestor realizuje budowę budynku letniskowego na podstawie decyzji Starosty W. z dnia [...] listopada 2010 r., to tym samym miał prawo do wzniesienia obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane stanowiącego zaplecze techniczno-budowlane, z chwilą uzyskania przez decyzję o pozwoleniu na budowę przymiotu ostateczności. Ponieważ budowa budynku letniskowego na podstawie decyzji Starosty nie została zakończona oddaniem obiektu do użytkowania, stąd nie można mówić na obecnym etapie postępowania o utracie przez w/w obiekt budowlany funkcji obiektu tymczasowego i nakazać jego rozbiórkę. Z akt sprawy wynika, iż przedmiotowy obiekt tymczasowy nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jakkolwiek część obiektu tj. szopa znajduje się w granicy niemniej jednak, taki obiekt budowlany wyłączony jest spod regulacji ww. rozporządzenia. Z akt sprawy wynika, że obiekt znajduje się we właściwym stanie technicznym. Przedmiot postępowania nie narusza także przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części gminy R. obręby: A., P., S. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. (działka nr [...] położona na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy rekreacji indywidualnej oznaczonej symbolem [...]) oraz poprzednio obowiązującego zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia 19 czerwca 1998 r. Ponadto wszystkie obiekty połączone wspólnym zadaszeniem znajdują się obecnie za nieprzekraczalną linią zabudowy wskazaną w załączniku do planu miejscowego z dnia [...] stycznia 2015 r. W świetle powyższego organy nadzoru budowlanego nie mają podstaw, aby w stosunku do przedmiotowej inwestycji podejmować dalsze czynności w ramach ustawowych kompetencji. Z uwagi na brak podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego w trybie ustawy Prawo budowlane (art. 50 - 51 Prawa budowlanego), zdaniem organu, należało umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Jakkolwiek zawiadomienie z dnia 12 kwietnia 2016 r. dotyczy rozbudowy budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] we wsi A. gmina R., zaś decyzja PINB Nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., obiektów budowlanych połączonych zadaszeniem z pokryciem z blachy, wykorzystywanych na cele, to - jak wynika z akt sprawy - nazewnictwo to dotyczy w istocie tej samej inwestycji. Zgodnie z art. 105 § 1 pkt 1 K.p.a. "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części". Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sytuacji staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zabraknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego. Sprawa administracyjna jest więc bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Zdaniem organu, argumenty przedstawione przez skarżącego w zażaleniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować odmiennym rozstrzygnięciem. Za chybiony i nieznajdujący uzasadnionych podstaw prawnych, zdaniem organu, uznać należy zarzut skarżącego podważający charakter przedmiotowego obiektu jako obiektu do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych. Liczne czynności kontrolne jednoznacznie potwierdzają wyposażenie ww. poszczególnych części obiektu budowlanego w sprzęt i materiały budowlane. W tych okolicznościach za chybiony uznać należy zarzut odwołania dotyczący niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z art. 78 K.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zebrany przez organ materiał dowodowy, daje odpowiedzi na kluczowe w sprawie pytania. Analiza materiału zdjęciowego w połączeniu z oświadczeniami inwestora nie stwarza wrażenia rozbieżności, co do oceny przeznaczenia obiektu. Wobec jednoznaczności materiału dowodowego, zdaniem MWINB, organ nadzoru budowlanego nie przekroczył przysługującej mu swobody oceny dowodów, bowiem przeprowadził spójną, logiczną i rzeczową analizę stanu faktycznego, zaś wnioski pokrywają się ze wskazanymi dowodami. Zadaniem organu nie jest dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym ustaleniom organu tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla jednej ze stron postępowania, która się z nim nie zgadza. W przedmiotowej sprawie zebrany materiał dowodowy jest wystarczający i pozwala na stwierdzenie, że umorzenie postępowania było prawidłowe. Skoro organ I instancji w należyty i wyczerpujący sposób przestrzegając przepisów art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., i art. 80 K.p.a. ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy, to nie było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego w tej sprawie. Skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł J. O. zarzucając "naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 oraz 77 K.p.a. oraz błędną wykładnię i niekompletne zastosowanie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w tym nieuwzględnienie regulacji art. 29 ust 1 pkt 12 przy jednoczesnym zastosowaniu art. 3 pkt 5 przywołanej ustawy". W uzasadnieniu skargi, skarżący wyjaśnił, że pomimo istnienia obiektów od około trzech lat, a jednego roku od daty jego wniosku do PINB, nie zostało podjęte postępowanie w sprawie zrealizowanej samowoli budowlanej w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. W toku postępowania organy nie wskazały, że stosownie do art. 29 ust 1 pkt 12 tej ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów tymczasowych, niepołączonych trwale z gruntem, przewidzianych do przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż 180 dni (do 01.01.2017 r. 120 dni) od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Pomimo zapisów ustawy Prawo budowlane oraz istniejącego orzecznictwa sądów administracyjnych organy przeprowadziły postępowanie w celu ustalenia możliwości wstrzymania prac budowlanych, a nie w zakresie powstania samowoli budowlanej w postaci obiektów tymczasowych wzniesionych na okres ponad 180 dni (do 1 stycznia 2017 r. - 120 dni), której zaistnienie udowodniono także oświadczeniami właściciela. Skarżący powołał szereg wyroków sądów administracyjnych dotyczących rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych. Skarżący stwierdził, że we wniosku do PINB z [...] czerwca 2015 r., informował organ o samowoli budowlanej dokonanej na działce ewidencyjnej [...], i opisał istniejące na działce obiekty budowlane, takie jak: budynek garażu, zadaszoną wiatę, parkan na podmurówce betonowej. Opisane zostały także prace wskazujące na samowolne podniesienie terenu działki, co spowodowało zachwianie stosunków wodnych. Wskazując na dokonane ustalenia organów obu instancji, skarżący podkreślił, że bezspornym jest, że właściciel działki [...] zrealizował na swojej działce obiekty budowlane - przykryte jednym zadaszeniem: budynek gospodarczy, szopę oraz kontener metalowy. Jak wynika z postępowania, wg. oświadczenia właściciela obiekty te zostały zrealizowane jako tymczasowe dla potrzeb budowy budynku letniskowego objętego pozwoleniem na budowę. Tym niemniej, stanowisko organu I i II instancji pozostaje w niezgodności z przepisami ustawy Prawo budowlane oraz istniejącym w tym zakresie orzecznictwem i stanowi wybiórcze stosowanie przepisów ustawy. Zgodnie z ustawą pozwolenia na budowę nie wymaga jedynie tymczasowy obiekt budowlany wybudowany na okres do 180 dni, w przypadku dłuższego czasu użytkowania wymagane jest pozwolenie na jego budowę, co potwierdza pośrednio regulacja zawarta w art. 36 ust 1 ustawy, oraz liczne orzecznictwo sądowe w tym zakresie. Organy uznały, że w świetle wydanego pozwolenia na budowę budynku letniskowego brak jest podstaw do podjęcia działania na podstawie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane tj. do wstrzymania robót budowlanych. Dokonane ustalenia organów powinny jednak prowadzić do postępowania w sprawie samowoli budowlanej, co podnoszone było w odwołaniu od decyzji PINB. W odpowiedzi na skargę MWINB podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z 8 stycznia 2018 r. skarżący podniósł dodatkową argumentację w zakresie objętym skargą. Wskazał, że stanowisko MWINB z odpowiedzi na skargę jest błędne. Prawo budowlane określa w art. 29 ust 1 pkt 24 obiekty tymczasowe przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, natomiast art. 29 ust. 1 pkt 12 cytowanej ustawy odnosi się do tymczasowych obiektów budowlanych. Terminy te nie pozostają tożsame, jak wykazano w orzecznictwie sądowo administracyjnym. Postawienie tymczasowego obiektu budowlanego nie stanowi części prac przygotowawczych na terenie budowy. Zakres prac przygotowawczych został bowiem określony w art. 41 ust 2 ustawy Prawo budowlane, w którym wskazano m.in. prace polegające na "zagospodarowaniu terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów". W wątpliwość należy poddać zgromadzenie w obiektach "materiałów budowlanych" dla potrzeb budowy - kilku sztuk rur plastikowych oraz kilkunastu połamanych płyt chodnikowych, czy też kilku desek drewnianych. Zbiór tych materiałów nie stanowi bowiem materiałów dla realnej budowy budynku, a więc obiekt w którym są tymczasowo przechowywane nie stanowi realnego zaplecza budowy. Okoliczność ta była podnoszona podczas jednych z przeprowadzonych oględzin działki. Elementy określane jako "materiał budowlany" w rzeczywistości mogły być uznane jedynie za kilka sztuk spadów (ew. gruzu), rodzajowo nieprzydatnych do budowy budynku letniskowego. Skarżący przywołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Wyrokiem z dnia 31 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2590/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że prawnym obowiązkiem (art. 6 w zw. z art. 7 k.p.a.) każdego organu administracji publicznej jest działanie na podstawie prawa i dołożenie należytej staranności w wyjaśnieniu sprawy – tak, aby można było sprawę załatwić w rozumieniu art. 104 § 2 K.p.a. W wypadku rozstrzygania sprawy z zakresu Prawa budowlanego, obowiązki organów nadzoru budowlanego zostały przez ustawodawcę doprecyzowane, m.in. w art. 84 i 84a Pr. bud. Zgodnie z art. 84 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy, do zadań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmuje w szczególności kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym lub warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 84a ust. 1 pkt. 1 Pr. bud.). Kontrola, o której mowa powyżej, powinna być przez właściwego inspektora nadzoru budowlanego przeprowadzona w taki sposób, aby organ mógł rozstrzygnąć sprawę na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. Dopiero takie rozpoznanie sprawy pozwala bowiem organowi na należyte uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Jak wynika z powyższego, obowiązki organu nadzoru budowlanego w postępowaniu, którego przedmiotem jest zgodność z prawem (legalność) trwającej lub zakończonej budowy nie polega wyłącznie na dokonaniu niezbędnych ustaleń faktycznych, ale przede wszystkim na prawidłowym rozpatrzeniu stanu faktycznego i dowodów stan taki potwierdzających i wysnuciu na tej podstawie prawidłowych wniosków co do treści prawa, które powinno być zastosowane. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji zebrał dowody w sposób wystarczający do subsumcji prawnej, ale w sposób całkowicie dowolny (a więc z naruszeniem art. 80 k.p.a.) uznał, że ustalony na podstawie tychże dowodów stan faktyczny nie uzasadnia przedmiotowości postępowania i zastosowania (w ocenie organu) art. 50 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 Pr. bud. i przeprowadzenia postępowania naprawczego w odniesieniu do obiektów wzniesionych przez J. O. na terenie jego nieruchomości. Wadliwie uznając bezprzedmiotowość postępowania organ I instancji błędnie zastosował art. 105 § 1 K.p.a. Zdaniem Sądu, "obiektów budowlanych połączonych zadaszeniem z pokryciem z blachy, zlokalizowanych na dz. nr [...] obręb A. gm. R." nie można w żadnej mierze uznać za obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt. 24 Pr. bud. Jak wykazują bowiem zebrane przez PINB dowody, na przedmiotowej działce nie jest prowadzona żadna budowa. Pozwolenie na budowę domu letniskowego zostało wydane inwestorowi już dnia [...] listopada 2010 r. Decyzja stała się ostateczna [...] grudnia 2010 r. Od tego czasu, w ramach zezwolonej budowy, inwestor jedynie wytyczył fundamenty budynku w dniu [...] grudnia 2013 r. Od tego czasu, do października 2016 r. nie wykonał żadnych innych robót budowlanych, zaś w dniu [...] października 2016 r. wykonał montaż zbiornika szczelnego szamba. Z akt sprawy nie wynika, aby po tej dacie inwestor wykonywał jakiekolwiek inne roboty budowlane, związane z budowa domku letniskowego. Z ustaleń organu I instancji wynika, że wprawdzie inwestor wykonał na terenie swej nieruchomości również przepust, tym niemniej te roboty budowlane prowadzone były na podstawie odrębnego pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę upływ czasu od daty wydania pozwolenia na budowę do wykonania pierwszej czynności z tą budową związanej (wytyczenia fundamentów), inwestor wykonując prace przygotowawcze (tyczenie fundamentów – art. 41 ust. 2 pkt. 1 Pr. bud.) pragnął w rzeczywistości uniknąć negatywnych skutków upływu trzyletniego terminu, o którym mowa w art. 37 ust. 1 Pr. bud. i wygaśnięcia pozwolenia na budowę. Termin zaś wykonania szamba może natomiast wskazywać na chęć uniknięcia skutków przerwania budowy na okres przekraczający 3 lata – również określony w art. 37 ust. 1 Pr. bud. ("Decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata"). Za takim wnioskiem przemawia również to, że żadne inne roboty budowlane (nawet niewymagające dużego nakładu finansowego) nie zostały przez inwestora w okresie od wydania pozwolenia na budowę podjęte w celu wybudowania domku letniskowego. Skoro więc na nieruchomości J. O. nie są prowadzone żadne roboty budowlane, zmierzające do wybudowania przedmiotowego domku letniskowego, to nie można skutecznie prawnie wywodzić, że wybudowane przez inwestora "obiekty tymczasowe", mogące stanowić w rzeczywistości nielegalną rozbudowę istniejącego, a wybudowanego na podstawie zgłoszenia, budynku gospodarczego (gdyż organ stwierdził, że są one "połączone" z budynkiem gospodarczym) stanowią jakiekolwiek zaplecze nieistniejącej przecież budowy. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 24 Pr. bud. nie wymaga pozwolenia na budowę budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania, ale w trakcie realizacji robót budowlanych i do tego położonych na terenie budowy. Skoro więc po pierwsze żadne roboty budowlane nie były i również obecnie są w trakcie realizacji, a po drugie skoro trudno na podstawie zgromadzonych przez PINB licznych zdjęć uznać nieruchomość J. O. za "teren budowy", to najzupełniej dowolnie organ I instancji uznał przedmiotową rozbudowę budynku gospodarczego za stanowiącą budowę obiektów do czasowego użytkowania na cele budowy, a przez to zwolnioną z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub niewymagającą zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Należy ponadto przypomnieć, że przez "teren budowy" rozumie się przestrzeń, w której prowadzone są roboty budowlane wraz z przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy (art. 3 pkt. 10 Pr. bud.). Nadto w ocenie Sądu, analiza zgromadzonych w sprawie zdjęć przedmiotowego obiektu (obiektów) nie pozwalała organowi I instancji na stanowcze zaliczenie go, jako przeznaczonego na potrzeby budowy. Prawdą jest, że pracownicy mają prawo do przebywania w obiekcie godziwym, umożliwiającym wypoczynek i zapewniającym dobre warunki bytowe. Tym niemniej, żadni pracownicy na terenie nieruchomości inwestora nie przebywali i nie prowadzili żadnych robót budowlanych. Uznanie zaś pomieszczeń, których posadzka wyłożona jest panelami drewnopodobnymi (nawet o najwyższej, możliwej klasie twardości) lub płytkami za magazyn nie było uprawnione. To, że w tych pomieszczeniach znajdowały się taczki, betoniarka i elementy z PVC oraz rury PVC, jak również wiadra i beczki oraz elementy drewniane powinno być przez organ powiązane z tymi elementami budowlanymi, które były niezbędne do budowy domku letniskowego. W innym bowiem wypadku znajdujące się w obiekcie materiały lub resztki materiałów nie świadczą o tym, że zostały zgromadzone na cele budowy; mogą być natomiast pozostałością po ew. rozbudowie lub budowie budynku gospodarczego. Wygląd obiektu, który powstał w wyniku ew. rozbudowy budynku gospodarczego usprawiedliwia natomiast przekonanie, że ma on charakter budynku rekreacyjnego, w pełni przystosowanego do zamieszkiwania (kuchnia, telewizja satelitarna, dwa tarasy zadaszone, żaluzje w oknach itp.). Zdjęcie działki wskazuje, że jest ona urządzona, jako typowa działka rekreacyjna bez jakichkolwiek widocznych robót budowlanych i z zagospodarowaną zielenią częścią, na której miał powstać budynek letniskowy. Z powyższych przyczyn, zdaniem Sądu, nie można uznać, że w sprawie niniejszej brak było przedmiotu prowadzenia postępowania naprawczego lub legalizacyjnego, co miało – jak w ocenie organów obu instancji – uzasadniać umorzenie postepowania w trybie art. 105 § 1 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego PINB naruszył art. 80 K.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszył art. 29 ust. 1 pkt. 24 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuzasadnione okolicznościami sprawy przyjęcie, że przedmiotowy obiekt budowlany był przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, że jakiekolwiek roboty trwały, a ponadto, że znajdował się na terenie budowy. W uzasadnieniu decyzji tego organu nie sposób doszukać się prawidłowego - w tak ustalonym stanie rzeczy - uzasadnienia zarówno faktycznego, jak i prawnego decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). Dowolna ocena dowodów doprowadziła natomiast organ do błędnego uznania bezprzedmiotowości postępowania, a w konsekwencji jego umorzenia. Stanowiło to naruszenie art. 105 § 1 K.p.a. a MWINB, utrzymując w mocy tak wadliwe orzeczenie PINB, naruszył nie tylko przyjęty za podstawę orzeczenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (nie umożlwiający utrzymania w mocy błędnej decyzji organu I instancji), ale również ww. przepisy postępowania. Sąd stwierdził, że związany oceną prawną PINB ponownie będzie zobowiązany do rozpoznania sprawy i ustalenia przede wszystkim jednoznacznie, czy istniejący obiekt powstał w wyniku rozbudowy przez J. O. budynku gospodarczego, wybudowanego na podstawie zgłoszenia z [...] października 2009 r. oraz czy ta rozbudowa była zgodna z prawem. Jeżeli organ ustali, że nie była to rozbudowa, wówczas obowiązkiem PINB będzie należyte zakwalifikowanie wykonanych w tym zakresie robót budowlanych i ich ocena pod względem legalności. Oceniając zgodność z prawem wykonanych przez J. O. robót budowlanych PINB uwzględni, że istniejący, przedmiotowy obiekt nie podlega wyłączeniu od uzyskania pozwolenia na budowę z art. 29 ust. 1 pkt. 24 Pr. bud., gdyż nie jest przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych – gdyż takowe nie są przez inwestora prowadzone – i nie znajduje się na terenie budowy. Sąd stwierdził też, że PINB podejmie też stosowne – wynikające z ustawy Prawo budowlane – działania zmierzające do doprowadzenia istniejącego stanu do zgodności z prawem. Obowiązkiem organu będzie ponadto należyte rozważenie, czy w sprawie postepowanie powinno się toczyć w trybie art. 50 ust. 1 i n. Pr. bud, czy też art. 48 ust 1 i n. Pr. bud. Przyjęte w tej kwestii stanowisko organ uzasadni w sposób odpowiadający wymogom art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł J. O. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej również: "Prawo budowlane") w zw. z art. 3 pkt 10 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące brakiem uznania, że istniejący obiekt na działce nr ew. [...] obrąb A. gm. R. należącej do J. O. podlega wyłączeniu od uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy obiekt ten stanowi tymczasowy obiekt budowlany, znajdujący się na terenie budowy, na którym prace budowlane objęte pozwoleniem na budowę nie zostały zakończone z powodu pozbawienia J. O. dostępu do drogi publicznej nr ew. [...] przez właścicieli sąsiednich nieruchomości nr ew. [...], [...],[...] i [...] i zostały wstrzymane do chwili ustanowienia służebności drogi koniecznej, co nie powoduje, że obiekt utracił swój tymczasowy charakter, ponieważ przepisy Prawa budowlanego nie określają terminu, w jakim mają zostać zakończone roboty remontowe objęte pozwoleniem na budowę ani też nie zakazują czasowego wstrzymania prac objętych pozwoleniem na budowę; 2. art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. w związku z niewłaściwą kontrolą legalności działalności administracji publicznej, przejawiającą się w uchyleniu przez Sąd I instancji decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, tj. decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a. polegające na: a. polegające na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, że organy administracji publicznej – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. oraz M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w toku postępowania administracyjnego na podstawie zebranych w sprawie dowodów w sposób całkowicie dowolny uznały, że postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe, podczas gdy prawidłowa ocena sprawy prowadzi do wniosku, iż materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób wystarczający do zakresu przedmiotowej sprawy administracyjnej i pozwala na dokonanie ustaleń w zakresie tego, że przedmiotowy obiekt posadowiony na działce o nr ew. [...] jest budynkiem pomocniczym służącym, jako zaplecze budowy domu letniskowego realizowanej na podstawie prawomocnego pozwolenia na budowę, zaś inwestor wykazał związek funkcjonalny obiektu, będącego przedmiotem postępowania, z budową, co zostało potwierdzone podczas oględzin przedmiotowej nieruchomości, a dokonana przez organy administracji ocena dowodów była zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a tym samym nie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie było bezprzedmiotowe wobec braku zasadności zastosowania art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego i braku konieczności przeprowadzania w odniesieniu do obiektów wzniesionych przez J. O. postępowania naprawczego lub legalizacyjnego; b. dokonaniu przez Sąd I instancji dowolnej oceny dowodów zebranych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., poprzez uznanie, że na działce nr ew. [...] obręb A. gm. R. nie jest prowadzona żadna budowa, co doprowadziło do uznania obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, w sytuacji gdy z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wynika, że na działce ew. [...] rozpoczęła się budowa domu letniskowego, zatem J. O. był uprawniony do wzniesienia obiektu, którym mowa w art. 29 ust. 1pkt 24 Prawa budowlanego, a spowolnienie robót budowlanych spowodowane jest pozbawieniem Skarżącego dostępu do drogi publicznej, c. wybiórczej analizie dokumentacji fotograficznej, prowadzącej Sąd I Instancji do uznania, że przedmiotowy obiekt nie jest tymczasowym obiektem pomocniczym do budowy, tylko dlatego, iż jest on wyposażony w kuchnię czy żaluzje, a teren działki został zagospodarowany zielenią w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wprost wynika tymczasowość obiektu i wykorzystywanie go jako magazynu, 4. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i brak oddalenia skargi W. K. na decyzję ze względu na błędne uznanie, iż przedmiotowa sprawa nie została wyjaśniona przez organ I instancji w sytuacji, gdy prawidłowo i należycie ustalony stan faktyczny uprawniał organ I instancji do podjęcia takiej decyzji, bowiem ze względu na bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego winno ono zostać umorzone. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty majce, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący W. K. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez J. O. nie ma usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania. W sytuacji gdy skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz zarzuty naruszenia tych przepisów postępowania, których stosowanie warunkuje prawidłowość ustaleń faktycznych, w pierwszej kolejności rozpoznane muszą być zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania. Zastosowanie przez organ administracji lub sąd administracyjny przepisów prawa materialnego polega na ocenie prawnej określonego stanu faktycznego. O zarzucie naruszenia prawa materialnego można mówić wówczas, gdy nie jest kwestionowany ustalony w sprawie stan faktyczny, tylko jego ocena prawna. Nie jest możliwe dokonanie oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przy jednoczesnym kwestionowaniu ustaleń faktycznych. Nie wiadomo bowiem wówczas w odniesieniu do jakich ustaleń oceniać prawidłowość zastosowania tych przepisów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie zarzucił organom administracji naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wprost stwierdził, że "W sprawie zawisłej przed tut. Sądem organ I instancji zebrał dowody w sposób wystarczający do subsumpcji prawnej (...) – str. 12 uzasadnienia wyroku." Nie ma tym samym podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. W dalszej części uzasadnienia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził natomiast, że organ I instancji w sposób całkowicie dowolny, to jest z naruszeniem art. 80 K.p.a. uznał, iż ustalony na podstawie tych dowodów stan faktyczny nie uzasadnia przedmiotowości postępowania i zastosowania (w ocenie organu) art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i przeprowadzenia postępowania naprawczego w odniesieniu do obiektów wzniesionych przez J. O. na terenie jego nieruchomości. W konsekwencji, zdaniem Sądu, wadliwie uznając bezprzedmiotowość postępowania organ I instancji błędnie zastosował art. 105 § 1 K.p.a. To stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy w pełni podzielić. Zasadnie Sąd I instancji wskazał, że obiektów budowlanych połączonych zadaszeniem z pokryciem z blachy zlokalizowanych na działce o nr ew. [...] obręb A. gm. R. nie można uznać za obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, gdyż na działce tej nie jest prowadzona żadna budowa. Argumenty na poparcie tego stanowiska wskazane zostały na stronach 12, 13, 14 i 15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do ich kwestionowania. Ponowne przytaczanie tych argumentów jest niecelowe. Możliwość przedstawienia przez skarżącego kasacyjnie odmiennej oceny materiału dowodowego od tej, której dokonał Sąd, nie oznacza, że ocena dokonana przez Sąd jest oceną błędną. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 80 K.p.a. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 105 § 1 K.p.a. Sąd I instancji zasadnie bowiem uznał, że nie było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego z przyczyn, które wskazane zostały przez organy administracji. Tym samym brak jest również podstaw do przyjęcia, że naruszony został przez Sąd I instancji art. 151 P.p.s.a. Przepis ten nie mógł mieć zastosowania, gdyż nie zaistniały podstawy do oddalenia skargi przez Sąd I instancji. Z analogicznych jak wskazane wyżej powodów nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. Kontrola decyzji wydanych przez organy administracji została przeprowadzona przez Sąd prawidłowo i brak jest podstaw do jej kwestionowania. Za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 24 w zw. z art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zarzut ten w istocie opiera się na ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów, prezentowanej przez skarżącego kasacyjnie, odmiennej od tej, której dokonał Sąd I instancji. Ponownie zatem powtórzyć należy, że możliwość przedstawienia przez skarżącego kasacyjnie odmiennej oceny materiału dowodowego od tej, której dokonał Sąd, nie oznacza, że ocena dokonana przez Sąd jest oceną błędną. Konfrontując przestawione przez Sąd I instancji argumenty ze zgromadzonym w sprawie materiał dowodowym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowiska. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.