III SA/Po 590/21

SENTENCJA Dnia 27 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Mirella Ławniczak (spr.) WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2021 roku sprawy ze skargi J. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę UZASADNIENIE J. O. wnioskiem z [...] sierpnia 2020 r. zwrócił się do Wójta Gminy [...] o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wydanie zaświadczenia potwierdzającego opłacanie składek na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników (FUSR) w latach 1989-1991, wraz wydaniem kopii nakazów płatniczych; przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w szczególności w zakresie tego, czy wobec braków w zasobie archiwalnym organu możliwe było wydanie zaświadczenia na podstawie innych dowodów, w tym również twierdzeń i dowodów znajdujących się w zasobach organu. Nadto o wskazanie, czy w chwili rozpoczęcia pracy złożył pismo informujące o podjęciu przez niego pracy i opłacaniu przez niego składek na ZUS, zawierające jednocześnie informację o wyłączeniu z opłat na FUSR. Nadto o wskazanie, czy jakaś część dokumentacji została zniszczona oraz dokumentów potwierdzających ten stan rzeczy. Postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. nr ROŚ.RWS Wójt Gminy [...], wskazując na art. 219, art. 218 § 2 i art. 217 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej K.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku J. O. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego opłacanie przez J. O. składek na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników (FUSR) w latach 1989-1991 wraz wydaniem kopii nakazów płatniczych – odmówił wydania zaświadczenia. Uzasadniając Wójt napisał, że podstawę prawną żądania stanowi § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1988 r. Nr poz. 10, dalej jako Rozporządzenie). We wskazanym okresie (1989-1991) naczelnik gminy zobowiązany był prowadzić ewidencję okresów ubezpieczenia i opłacania składek na FUSR każdej z osób objętych ubezpieczeniem (zgodnie z § 1 Rozporządzenia). Dalej Wójt wskazał, że jedynym dokumentem jakim dysponuje z tego okresu jest karta gospodarstwa, prowadzonego początkowo przez J. i S. G. ([...] wnioskodawcy) a następnie przez Z. i J. O.. Z kart wynika że do końca 1988 r. składka była opłacana za 2 osoby tj. przez J. oraz Z. O.. W karcie widnieje zapis o pracy ("pr") zgłoszony najprawdopodobniej przez samego zainteresowanego na podstawie § 29 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia, w myśl którego "Naczelnik gminy wymierza składkę w drodze decyzji po ustaleniu, że rolnik, jego małżonek i domownicy podlegają ubezpieczeniu. Rolnik jest zobowiązany przedstawić Naczelnikowi gminy dane niezbędne do ustalenia obowiązku ubezpieczenia, a w szczególności składać oświadczenie o 1) podjęciu pracy co najmniej w połowie wymiaru czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie (...)".Z karty gospodarstwa wynika wprost, że za wnioskodawcę w okresie od 1989 do 1990 roku składki nie były odprowadzane, z uwagi na podjętą pracę, co skutkowało objęciem go ubezpieczeniem pracowniczym (powszechnym) i wyłączało z ubezpieczenia rolniczego w myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 24 z 1989 r. poz.133 z późn. zm.). W toku postępowania wyjaśniającego dokonano przeglądu spisu akt przekazanych do archiwum zakładowego, w celu odnalezienia innych dokumentów, związanych z ubezpieczeniem rolników z okresu 1989 - 1991 (m.in. prowadzonych ówcześnie postępowań podatkowych, dzienników obrotowych FUSR, dzienników obrotowych zobowiązań pieniężnych, kontokwitariuszy itp.), ale powyższe dokumenty z tego okresu zostały przekazane do archiwum państwowego lub zostały zniszczone w dniu [...] grudnia 1999 r., co ustalono na podstawie zezwolenia jednorazowego nr [...] Archiwum Państwowego w [...] oddział w [...] z [...] grudnia 1999 r. Wójt ocenił, że nie posiada innych dokumentów w swoich zasobach i fakt ten uniemożliwia wydanie żądanych kopii nakazów płatniczych czy pism, dotyczących wyłączenia wnioskodawcy z opłat na FUSR. Wójt zaznaczył, że organ gminy był zobowiązany do gromadzenia i ewidencjonowania danych o okresach podlegania i opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników indywidualnych do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o Ubezpieczeniu Społecznym Rolników tj. do dnia 01 stycznia 1991 r. Dane te na mocy ww. ustawy zostały przekazane jednostce terenowej KRUS w [...] w formie wypełnionej przez gminę karty ewidencyjnej, sporządzonej odrębnie dla każdego rolnika, jego małżonka i domownika i do tego organu należy ewentualnie zgłosić się o wydanie stosownego zaświadczenia, dotyczącego ubezpieczenia wnioskodawcy za rok 1991. Wójt zaznaczył, że wnioskodawca opłacał składki na FUSR w okresie od 1985 do 1988 roku i taka informacja została przekazana do KRUS w [...]. W zażaleniu na opisane postanowienie wnioskodawca wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy i wszystkich okoliczności, w szczególności brak wskazania i podjęcia działań zmierzających do ustalenia, czy rzeczywiście w zasobach organu znajdują się dokumenty umożliwiające stwierdzenie faktów, co do których skarżący domagał się zaświadczenia, a także poprzez udzielenie niekompletnej informacji wobec braku wiedzy, jakie dokumenty zostały zniszczone bądź przekazane do Archiwum Państwowego, przy braku dowodów załączonych do postanowienia, potwierdzających ich zniszczenie lub przekazanie, poprzez niewykazanie, jakie dokumenty zostały przekazane do KRUS, nie załączając zestawienia danych przekazanych, a dotyczących wnioskodawcy; - art. 218 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w szczególności w zakresie tego, czy wobec braków w zasobie archiwalnym organu, możliwe było wydanie zaświadczenia na podstawie innych dowodów, w tym również twierdzeń i dowodów mogących się znajdować w zasobach tego organu. Postanowieniem z [...] lutego 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 217 § 1 i § 2, art. 219 K.p.a. - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Uzasadniając SKO napisało, że istotą zarzutów podniesionych w zażaleniu jest brak wszechstronnego zbadania sprawy i wszystkich okoliczności przez Wójta, a w szczególności brak wskazania i podjęcia działań zmierzających do ustalenia, czy rzeczywiście w zasobach organu znajdują się dokumenty umożliwiające stwierdzenie faktów, co do których domagał się zaświadczenia, a także udzielenie niekompletnej informacji wobec braku wiedzy, jakie dokumenty zostały zniszczone a jakie przekazane do Archiwum Państwowego. SKO oceniło, że organ I instancji wszechstronnie zbadał zasoby którymi dysponuje i ustalił, jakie dokumenty zostały wybrakowane bądź przekazane do Archiwum Państwowego, czy KRUS. Zdaniem SKO organ I instancji postąpił prawidłowo odmawiając wydania zaświadczenia o żądanej treści, skoro nie posiada w swoich zbiorach dokumentów potwierdzających opłacanie składek na FUSR w latach 1989-1991. Na opisane postanowienie J. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zaskarżając postanowienie w całości. Skarżący powtórzył zarzuty zwarte w zażaleniu tzn. zarzut braku wszechstronnego zbadania sprawy i wszystkich okoliczności oraz zarzut braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Nadto zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 218 § 1 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe ustalenia dokonane przez Wójta w zakresie podstaw do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia, podczas gdy organ administracji publicznej ma obowiązek wydania zaświadczenia, gdy chodzi o potwierdzenie stanu prawnego wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Skarżący podkreślił, że nadal nie ma wiedzy, które dokumenty zostały wysłane do Archiwum Państwowego, a które zostały zniszczone. To, że w KRUS jest brak danych o opłatach, nie oznacza że urząd takowych opłat nie pobierał, skoro podatek rolny był pobierany wraz ubezpieczeniem. Zdaniem skarżącego, skoro istniały wątpliwości co rodzaju i charakteru danych przekazanych do KRUS a dotyczących opłacania przez skarżącego składek na ubezpieczenie rolników, organ nie mógł ograniczyć się jedynie do sprawdzenia, czy posiada dokumenty (ewidencje) potwierdzające zapłaty składek na FUSR wraz z należnościami podatkowymi. Z postanowień powinno wynikać, czy na podstawie posiadanych jakichkolwiek dokumentów - w tym pośrednio świadczących o fakcie opłacania przez skarżącego składek na FUSR - jest możliwe zaświadczenie o tym fakcie. Skarżący wpłacał w spornych latach składki na FUSR razem z podatkiem gruntowym, mimo że był zatrudniony w PZPR. Brak jest dokumentów potwierdzających rezygnację z opłacania składek przez skarżącego, mimo podlegania ubezpieczeniu ZUS na skutek nawiązania stosunku pracy. Organ pominął to lub też wymijająco uznał, że podleganie ubezpieczeniu społecznemu wykluczało możliwość opłacania składek jako członek rodziny rolnika. To że z przepisów wynikało, że następuje zwolnienie, nie ma znaczenia w kontekście tego, czy składki przez skarżącego były dobrowolnie opłacane. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, które konkretnie karty kont zostały przekazane do KRUS. Nie wynika też, aby organ ustalił na podstawie spisu kart ewidencyjnych przekazywanych do KRUS, czy dokumenty dotyczące skarżącego znajdowały się w tym spisie. Nie wynika również, czy na kartach tych znajdują się dane dotyczące opłacania składek przez żonę skarżącego. Nie da się wykluczyć błędu w prowadzeniu ewidencji składek i przypisania składek opłacanych przez skarżącego tylko wyłącznie żonie lub innym członkom rodziny. Z akt nie wynika również, czy Wójt posiada listę zniszczonych dokumentów, a wydaje się, że taką powinien posiadać, skoro uzyskał pisemną zgodę Archiwum Państwowego. Organy zbyt pochopnie skupiły się na braku ewidencji płaconych składek i nie ustaliły, czy istnieją w ich posiadaniu jakiekolwiek inne dane (chociażby spisy przekazywanych i brakowanych dokumentów), z których wynikałoby, że składki zostały zapłacone. Ubezpieczony nie może ponosić ryzyka wynikającego z zaniedbań organów, na których zaniechanie nie miał wpływu. Nie da się wykluczyć błędu w prowadzeniu ewidencji składek i przypisania składek opłacanych przez skarżącego np. [...] skarżącego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Pismem z [...] października 2021 r. skarżący przesłał kserokopie: kart ewidencyjnych ubezpieczonego: J. O. i Z. O. oraz kserokopię karty gospodarstwa, którego właścicielem był najpierw S. G. a potem Z. O. c. S. i m. J. , nr [...], z [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje, m.in., orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem, które nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Powyższe oznacza, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Przedmiotem sporu w kontrolowanej sprawie jest to, czy SKO postąpiło zgodnie z prawem utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego opłacanie przez skarżącego (względnie na rzecz skarżącego) składek na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników w latach 1989-1991 wraz wydaniem kopii nakazów płatniczych. Zarzuty skargi koncentrują się na niewystarczającym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Na wstępie wspomnieć należy, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII K.p.a. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Z przywołanych przepisów wynika, że tryb wydawania zaświadczeń różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań zawartych w K.p.a. Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Sąd podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 sierpnia 2021 r., I OSK 402/21 (CBOSA), zgodnie z którym przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. Organ może zatem zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji. Organ musi zatem skonfrontować treść żądania z pozostającą w jego dyspozycji dokumentacją i ustalić, czy dokumentacja ta pozwala na pozytywne załatwienie tego żądania. Zaświadczenie jest zatem aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Nie rozstrzyga ono żadnej sprawy i nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczenie potwierdza natomiast istnienie uprawnień i obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym lub aktem generalnym, ale tylko wówczas, gdy sytuacja jest jasna i bezspornie wynika z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych, i nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego (vide: Z. R. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, PiP 2004/10, str. 60 – 61). Jakkolwiek art. 218 § 2 K.p.a. uprawnia organ administracji publicznej do przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, to jednak jest to postępowanie, które nie może "tworzyć" podstawy faktycznej i prawnej do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż treść zaświadczenia ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach, czy też zbiorach danych (vide: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, uwagi do art. 218; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2010 r., II SA/Bk 133/10). Przedmiotem przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a. powinno być ustalenie, jakiego rodzaju ewidencje, rejestry i inne zbiory danych mogą zawierać żądane przez skarżącego okoliczności i ustalenie ich dysponentów. Nie chodzi o to, aby zastosować zasadę, uregulowaną w art. 75 § 1 K.p.a., dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, bo jest to postępowanie ograniczone do badania dokumentacji o charakterze określonym w art. 218 § 1 K.p.a., ale należy dokonać rzeczywistej analizy wszelkich posiadanych rejestrów, ewidencji i danych, a także ustaleń, gdzie, w jakich komórkach organizacyjnych należy takiej dokumentacji poszukiwać, zwłaszcza jeśli jest do niej ograniczony czy utrudniony dostęp. Zgodnie z § 1 ust. 1 Rozporządzenia naczelnicy gmin prowadzili ewidencję okresów ubezpieczenia i opłacania składek na FUSR każdej z osób objętych ubezpieczeniem. Na podstawie prowadzonej ewidencji naczelnicy gmin potwierdzali okresy ubezpieczenia oraz dane niezbędne do ustalenia prawa i wysokości świadczeń przysługujących z ubezpieczenia społecznego oraz kwot opłaconych składek od hektarów przeliczeniowych i od działów specjalnych. Zadania i kompetencje naczelników gmin kontynuują wójtowie gmin, zatem to Wójt Gminy [...] był właściwy do rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia dotyczącego ewidencji prowadzonej przez Naczelnika Gminy [...]. Wójt wskazał, że jedynym dokumentem jakim dysponuje z tego okresu jest karta gospodarstwa, prowadzonego początkowo przez teściów wnioskodawcy a następnie przez Z. i J. O.. Z kart wynika że do końca 1988 r. składka była opłacana za 2 osoby tj. przez J. oraz Z. O.. Zdaniem Wójta z karty gospodarstwa wynika wprost, że za wnioskodawcę w okresie od 1989 do 1990 roku składki nie były odprowadzane. Skarżący tego twierdzenia nie kwestionuje. W postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia obowiązkiem organu jest ustalenie, czy dysponuje danymi pozwalającymi wydać zaświadczenie żądanej treści. W związku z tym należy odróżnić dogłębną analizę dokumentacji będącej w posiadaniu organu od poszukiwania jakichkolwiek dokumentów pośrednio świadczących o fakcie opłacania przez skarżącego składek na FUSR, czego skarżący domaga się w skardze. Przy czym, co należy podkreślić, skarżący nie wskazuje jakie dokumenty mogłyby zawierać takie dane. Skoro wydawanie zaświadczeń oparte jest na posiadanych przez organ danych i mając na uwadze specyfikę procedury jego wydania , bez znaczenia dla przyjęcia faktu opłacania składek pozostaje okoliczność, że brak dokumentów potwierdzających rezygnację z ich opłacania. Jest to tylko niczym nie poparte twierdzenie przeciwne strony i nie obliguje organu do przeprowadzenia wszystkich wnioskowanych czynności. Tym bardziej nie ma znaczenia kolejny argument podnoszony w skardze, że zawarcie umowy o pracę, zwalniające z obowiązku opłacania składek na FUSR, nie wykluczało możliwości dobrowolnego opłacania składek. Sąd podkreśla, że skarżący nie wskazał żadnych materiałów, będących w posiadaniu organu, względnie takich które powinny być w posiadaniu organów, rejestrujących opłacenie składek na skarżącego. Wbrew argumentowi skargi nie jest rolą organu w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia – analizowanie wszystkich posiadanych ewidencji, rejestrów i innych danych i ustalenie, czy na ich podstawie jest możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Byłoby to kompletowanie materiału dowodowego, uprawdopodobniającego okoliczność, której zaświadczenia skarżący domagał się od Wójta (w niniejszej sprawie: opłacenia składek na FUSR). Skarżący ma rację wskazując w skardze, że to, iż z przepisów wynikało że podleganie ubezpieczeniu społecznemu zwalniało z obowiązku opłacania składek na FUSR - nie ma znaczenia w kontekście tego, czy składki przez skarżącego były dobrowolnie opłacane. Zaświadczenie o wnioskowanej treści miało bowiem potwierdzać opłacenie składek, nie zaś prawne okoliczności ich opłacenia. Skoro jednak organ nie dysponuje danymi pozwalającymi wydać zaświadczenie żądanej treści, musiał wydać postanowienie odmowne. Na marginesie sąd zwraca uwagę ,że zaskarżona decyzja zbędnie przytacza niemal w całości treść orzeczenia organu I instancji, zażalenia ,wniosku strony i dwukrotnie powiela tę samą część uzasadnienia, jednakże zawiera też własne ustalenia i wnioski. Sąd podkreśla, że organ odwoławczy w części faktycznej uzasadnienia nie powinien ograniczać się do przytoczenia pełnej treści rozstrzygnięć i pism. Niemniej przepis art. 107 § 3 k.p.a. nie został naruszony w zakresie uzasadniającym uchylenie decyzji, bowiem zaskarżona decyzja co do istoty jest zasadna i zrozumiała dla strony, z nawiązaniem do obowiązujących przepisów prawa, o czym bezspornie świadczy także treść skargi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.