II OSK 1203/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 listopada 2020 r. sygn. akt II SAB/Wr 14/20 w sprawie ze skargi A. O. na bezczynność i przewlekłość Rady Miejskiej w [...] w przedmiocie podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 3 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/20 oddalił skargę A. O. (dalej skarżący) na bezczynność i przewlekłość Rady Miejskiej w [...] w przedmiocie podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżący pismem z dnia 14 marca 2020 r., doręczonym do Urzędu Miasta i Gminy w [...] w dniu 20 marca 2020 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłość Rady Miejskiej w [...] w przedmiocie podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. W skardze skarżący wniósł o orzeczenie, że Rada Miejska w [...] dopuściła się bezczynności i przewlekłości wykonania obowiązku podjęcia uchwały o lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w terminie 60 dni, zobowiązanie Rady Miejskiej w [...] do podjęcia w terminie 60 dni uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i inwestycji towarzyszącej, orzeczenie, że Rada Miejska w [...] dopuściła się istotnego naruszenia prawa w zakresie odmowy wywiązania się z obowiązku podjęcia uchwały, orzeczenie w trybie art. 154 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) oraz art. 154 § 6 p.p.s.a. o wymierzeniu grzywny w wysokości 10-krotnego wynagrodzenia z zasądzeniem na rzecz skarżącego jako zadośćuczynienie za poniesione straty materialne związane z zaniechaniem realizacji inwestycji mieszkaniowej budowy domu opieki społecznej, budowy domu agroturystycznego, rozpoznanie skargi w terminie dwóch miesięcy, zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając swoje żądania skarżący wskazał, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz inwestycji towarzyszącej dla budowy "[...]" został złożony w dniu 21 października 2019 r. i nie został rozpoznany. Skarżący w dniu 20 lutego 2020 r. wniósł ponaglenie, którego organ również nie rozpoznał. W dniu 1 kwietnia 2020 r. organ przekazał do Sądu skargę skarżącego wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, wnosząc o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że pismem z dnia 28 października 2019 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 21 października 2019 r. W wezwaniu zostało zawarte pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Następnie organ wyjaśnił, że złożony przez skarżącego wniosek jak również jego uzupełnienia nie spełniały wymagań określonych w treści art. 7 ust. 7 pkt 1, art. 7 ust. 7 pkt 2, art. 7 ust. 7 pkt 3, art. 7 ust. 7 pkt 4, art. 7 ust. 7 pkt 5, art. 7 ust. 7 pkt 6, art. 7 ust. 7 pkt 7 a, b, c, art. 7 ust. 7 pkt 8, art. 7 ust. 7 pkt 9, art. 7 ust. 7 pkt 10, art. 7 ust. 7 pkt 13, art. 7 ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. z 2020 r. poz. 219; dalej jako specustawa mieszkaniowa). Zdaniem organu wniosek w sposób jednoznaczny i bezsporny musi zawierać wszystkie wymienione w ustawie elementy, aby organy opiniujące i uzgadniające, a także Rada Miejska miały pełny pogląd i wiedzę na temat planowanej możliwości realizacji planowanej inwestycji, uwarunkowań urbanistycznych, a także skutków jej realizacji. Natomiast złożony wniosek nie dawał żadnego obrazu planowanego zamierzenia. Informacje zawarte we wniosku nie pozwalały też spełnić wymagań określonych w art. 8 specustawy mieszkaniowej. Organ pozostawił zatem wniosek bez rozpoznania z uwagi na to, że zawierał informacje niespójne i sprzeczne. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na wstępie wyjaśnił, że z uwagi na wyjątkowy charakter tej sprawy przyjął, mając na uwadze szczególne regulacje prawne zawarte w specustawie mieszkaniowej, że skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie przysługuje, a skarżący wyczerpał tryb poprzedzający wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu przewidziany w art. 37 k.p.a. Sąd sprecyzował też, że przedmiotem skargi jest pierwsza faza postępowania w sprawie podjęcia nietypowej uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, obejmująca czynności wstępne Burmistrza dotyczące zweryfikowania wymogów formalnych wniosku inwestora określonych w specustawie. Sąd I instancji podkreślił, że bezspornym jest, że pismem z dnia 28 października 2019 r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w terminie 7 dni. Kolejno, pismem z dnia 29 listopada 2019 r. organ wykonawczy gminy zawiadomił wnioskodawcę, że na podstawie art. 7 ust. 9 specustawy mieszkaniowej pozostawia wniosek bez rozpatrzenia, gdyż po analizie przedłożonych wyjaśnień stwierdził, że wniosek inwestora w dalszym ciągu nie spełnia wymagań określonych w przedmiotowej ustawie. Zdaniem Sądu I instancji Rada Miejska nie dopuściła się bezczynności ani przewlekłości, bowiem organ skorzystał z uprawnienia określonego w art. 7 ust. 9 specustawy mieszkaniowej pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia uznając, że skarżący po wezwaniu do usunięcia braków formalnych wniosku, braków tych nie uzupełnił. W ocenie Sądu I instancji prawidłowe było stanowisko organu wyrażone w piśmie z dnia 29 listopada 2019 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia tym bardziej, że organ wskazał w piśmie jakich wymogów wniosek nie spełnia mimo jego uzupełnienia. Sąd I instancji odnosząc się do formalnych braków wniosku uznał, że przedłożony, a następnie częściowo uzupełniony wniosek skarżącego w przedmiotowej sprawie dalej zawiera braki formalne, które uprawniały organ do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia w trybie art. 7 ust. 9 specustawy mieszkaniowej. Skoro zatem, zdaniem Sądu, ustawodawca nie wymaga, aby pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia nastąpiło w formie postanowienia, czy też decyzji, a jedynie wskazuje na obowiązek poinformowania wnioskującego o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia w wyniku braku uzupełnienia braków wniosku, to takie działanie organu Sąd uznał za prawidłowe. W konkluzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a skoro organ nie dopuścił się bezczynności, ani przewlekłości to brak było podstaw do orzekania o rażącym naruszeniu prawa w tym zakresie, jak również zobowiązania do rozpoznania wniosku skarżącego, czy też wymierzenia grzywny organowi. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 p.p.s.a. zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 7 ust. 9 specustawy mieszkaniowej, poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że obowiązek organu polegający na wezwaniu strony do usunięcia braków formalnych wniosku może zostać spełniony bez dokładnego wskazania zauważonych przez organ braków formalnych wniosku, podczas gdy pozostawienie wniosku bez rozpoznania możliwe jest jedynie w sytuacji gdy strona nie usunie w terminie braków formalnych wniosku, szczegółowo wskazanych przez organ w wezwaniu, 2. zauważenie przez organ braków formalnych wniosku, innych niż wskazane w wezwaniu do usunięcia braków już po terminie wyznaczonym stronie do usunięcia braków formalnych, umożliwia pozostawienie wniosku bez rozpoznania, podczas gdy pozostawienie wniosku bez rozpoznania możliwe jest wyłącznie w sytuacji wcześniejszego wezwania strony do usunięcia braków formalnych wniosku, przy czym organ winien w sposób enumeratywny wskazać zauważone braki, wyznaczyć termin na ich usuniecie, a także pouczyć stronę o skutkach ich nieusunięcia. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a to: 1. art. 151 p.p.s.a. przez zaakceptowanie naruszenia przez organ art. 7 ust. 9 specustawy mieszkaniowej, co wyrażało się w uznaniu, że organ pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania po wyczerpaniu trybu wskazanego w art. 7 ust. 9 ww. ustawy, podczas gdy skarżący nie został prawidłowo wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku, w szczególności nie został wezwany do usunięcia braków w zakresie wskazywanym przez organ jako podstawa pozostawienia wniosku bez rozpoznania, w konsekwencji organ nie był uprawniony do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, co nakazuje uznać, iż nie podejmując uchwały w terminie 60 dni od złożenia wniosku dopuścił się bezczynności, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do oddalenia skargi z uwagi na przyjęcie, iż skarżący został prawidłowo wezwany do usunięcia braków wniosku, co nie miało miejsca, 2. art. 151 p.p.s.a. przez zaakceptowanie naruszenia przez organ art. 7 ust. 9 w zw. z art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej poprzez przyjęcie, iż w ramach czynności zmierzających do usunięcia braków formalnych wniosku możliwa jest merytoryczna ocena złożonego wniosku, której negatywny wynik upoważnia organ do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, podczas gdy w trybie wezwania do usunięcia braków formalnych badaniu podlega wyłącznie kompletność wniosku pod kątem wymagań wskazanych w specustawie mieszkaniowej, nadto merytoryczna ocenia złożonego wniosku należy do kompetencji Rady Gminy, w konsekwencji Burmistrz Miasta i Gminy [...] nie był uprawniony do jej dokonania. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o przyznanie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, bowiem koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Ponadto na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. pełnomocnik zrzekł się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Na wstępie należy zauważyć, że do jednej z pierwszych czynności z zakresu przygotowania inwestycji mieszkaniowej specustawa mieszkaniowa zalicza złożenie przez inwestora stosownego wniosku. Art. 7 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że inwestor występuje, za pośrednictwem wójta (burmistrza, prezydenta miasta), z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji do właściwej miejscowo rady gminy. Jednocześnie ustawa w art. 7 ust. 7 pkt 1-13 wprowadza szereg wymogów, które taki wniosek powinien spełniać. Adresatem wniosku jest zawsze rada gminy w obrębie obszaru której inwestor przewiduje realizację danej inwestycji mieszkaniowej. Wniosek nie może jednak być przekazany radzie gminy bezpośrednio. Inwestor musi w każdym przypadku wniosek przekazać za pośrednictwem organu wykonawczego gminy, tj. wójta, burmistrza lub prezydenta. To jednocześnie na wskazanym organie wykonawczym gminy spoczywa obowiązek sprawdzenia, czy wniosek inwestora jest kompletny i czy odpowiada wymogom wynikającym z ustawy. Należy zauważyć, że przepisy specustawy mieszkaniowej przewidują tryb działania organu wykonawczego gminy po otrzymaniu wniosku (art. 7 ust. 9–17). Zgodnie z tym trybem w przypadku gdy wniosek nie spełnia wymogów ustawy organ wykonawczy gminy wzywa do usunięcia tych braków, określonych w ustawie jako braki formalne, wskazując jednocześnie termin na ich usunięcie. Nie może być on dłuższy niż 14 dni, co oznacza, że w zależności od konkretnej sytuacji termin na usunięcie braków może być krótszy od 14 dni, to jest na przykład taki jak został wyznaczony w niniejszej sprawie 7 dni. Przy czym wezwanie do usunięcia braków formalnych musi zawierać pouczenie, że nieusunięcie wskazanych braków rodzi skutek w postaci pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia w sensie prawnym oznacza, że powstaje fikcja prawna niezłożenia wniosku w ogóle. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, nie przybiera przy tym prawnej formy decyzji administracyjnej ani postanowienia, lecz jest czynnością materialno-techniczną. W razie usunięcia przez inwestora we wskazanym terminie braków formalnych wniosku stosownie do skierowanego do niego wezwania lub też stwierdzenia, że wniosek odpowiada wymogom ustawowym, wójt (burmistrz, prezydent miasta) nie później niż w terminie trzech dni od otrzymania wniosku zamieszcza ten wniosek wraz z dołączonymi do niego dokumentami na stronie Biuletynu Informacji Publicznej gminy, a jeżeli gmina nie ma strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, na stronie internetowej gminy, określając formę, miejsce i termin składania uwag do wniosku, liczony od dnia zamieszczenia. Informację o zamieszczeniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta) podaje do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W razie uzupełnienia braków formalnych wymieniony wyżej termin należy liczyć od dnia następnego po uzupełnieniu wniosku. Art. 7 ust. 8 specustawy mieszkaniowej określa, jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku. Wprawdzie w ustawie nie wskazuje się, że niezastosowanie się przez wnioskodawcę do obowiązków w zakresie dołączenia do wniosku wskazanych dokumentów powinno być traktowane jako usuwalny brak formalny, tj. po odpowiednim wezwaniu inwestora przez organ wykonawczy gminy, jednak należy przyjąć, że i w tym względzie organ gminy, otrzymując wniosek niekompletny, bowiem pozbawiony koniecznych załączników, powinien wezwać do uzupełnienia stwierdzonych braków z jednoczesnym pouczeniem o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w razie niezastosowania się do tego wezwania. Brak odpowiedniej reakcji ze strony inwestora na takie wezwanie rodzi bezpośrednio taki skutek, że wniosek niekompletny odkłada się do akt jako niepodlegający załatwieniu. Zbędne jest w tym przypadku informowanie wnioskodawcy o dokonaniu takiej czynności. Należy jednak zauważyć, że czynności dokonywane przez organ gminy podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, a więc zainteresowany inwestor, nie godząc się ze stanowiskiem organu wykonawczego gminy, ma prawo wnieść skargę na bezczynność do sądu administracyjnego pierwszej instancji, tj. do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego (patrz. Filipowicz Tomasz (red.), Specustawa mieszkaniowa. Komentarz. Ułatwienia w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych Opublikowano: WKP 2019). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zasadnie Sąd I instancji uznał, że zachowanie organu wykonawczego gminy w zakresie pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania, było prawidłowe. Należy zauważyć, że w chwili stwierdzenia, że wniosek inwestora jest niekompletny, organ wykonawczy gminy w osobie Burmistrza Miasta i Gminy [...] pismem z dnia 28 października 2019 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia treści wniosku, wskazując jednocześnie w jakim zakresie i na jakiej podstawie prawnej wniosek należy uzupełnić (art. 7 ust. 7 pkt 1,5,6,11,13 oraz art. 7 ust. 8 pkt 1,6 specustawy mieszkaniowej) oraz pouczając, że nieuzupełnienie wniosku we wskazanym zakresie oraz terminie, wywoła skutek w postaci pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Wprawdzie skarżący kasacyjnie w wyznaczonym terminie skierował do organu odpowiedź na to wezwanie pismem z dnia 7 listopada 2019 r., jednakże nie zawierało ono wymaganych prawem informacji, które pozwoliłoby na przyjęcie wniosku inwestora i dalsze jego procedowanie. Jak słusznie zauważył w odpowiedzi na skargę organ uzupełniony przez skarżącego wniosek w dalszym ciągu nie zawierał wszystkich niezbędnych i przewidzianych w ustawie informacji (określeń). Wprawdzie skarżący przedłożył kopię mapy zasadniczej w odpowiedniej skali, która została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierającą określenie granic terenu objętego wnioskiem, ale jednocześnie nie wskazał obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać (art. 7 ust. 7 pkt 1). Inwestor nie przedstawił także jakie zmiany zajdą w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojenia terenu (art. 7 ust. 7 pkt 5), bo za taką informację na pewno nie można uznać wskazania dotychczasowego przeznaczenia terenu oraz jego uzbrojenia. Brak jest również analizy powiązania inwestycji mieszkaniowej z uzbrojeniem terenu (art. 7 ust. 7 pkt 6). W ramach uzupełnienia wniosku skarżący stwierdził, że nie odnosi się w ogóle do tego punktu. Nie wskazał również, że planowana inwestycja odpowiada standardom, o których mowa w rozdziale 3 ustawy. Należy zauważyć, że standardem w rozumieniu przepisów specustawy mieszkaniowej jest nie tylko istnienie dostępu do rurociągu z wodą, dostępu do energii elektrycznej, czy też otoczenie terenu inwestycji drogami gminnymi. Wymienione w rozdziale 3 ustawy standardy, to między innymi dostęp do drogi publicznej poprzez drogę, która spełnia wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej i szerokości nie mniejszej niż 6 metrów. Nadto dostęp do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, o której mowa w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020 r. poz. 2028), zgodnie z zapotrzebowaniem dostęp do sieci elektroenergetycznej. Istnienie takich warunków zgodnie z ustawą winien inwestor wykazać, a nie tylko stwierdzić, że jest możliwe zaspokojenie potrzeb w zakresie zaopatrzenia w wodę , energię elektryczną , czy odprowadzania ścieków. W art. 17 ust. 2 pkt 1 i 2 określono również odległość planowanej inwestycji od przystanku komunikacji oraz szkoły podstawowej. W kolejnych ust. 4-7 art. 17 ustawa określa również standardy w zakresie zapewnienia dostępu do urządzonych terenów wypoczynku oraz rekreacji lub sportu określając wielkość ich powierzchni oaz nakładając ograniczenia co do liczby kondygnacji w planowanych budynkach i ich wysokości. Z kolei w art. 19 ust. 1-3 specustawy mieszkaniowej określone zostały lokalne standardy urbanistyczne. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedłożony i uzupełniony przez inwestora wniosek nie był kompletny, zatem zasadnie organ pozostawił go bez rozpoznania. Przy czym bez znaczenia dla prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, że w piśmie informującym skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, organ wymienia również inne dostrzeżone uchybienia tego wniosku, bowiem w sytuacji gdy nieuzupełniony o wcześniej wskazane braki wniosek nie podlegał już rozpoznaniu, brak było podstaw do kolejnego wezwania skarżącego do jego uzupełnienia. Chybione tym samym są zarzuty kasacyjne wskazujące na naruszenie art. 7 ust. 9 specustawy mieszkaniowej. Nie można zgodzić się również z twierdzeniem skargi kasacyjnej, że skarżący nie został prawidłowo wezwany do usunięcia stwierdzonych przez organ braków formalnych wniosku. Jak wynika z treści pisma z dnia 28 października 2019 r. organ wykonawczy gminy wskazał, że wniosek skarżącego zawiera informacje, które nie odnoszą się w ogóle lub szczątkowo do wymagań określonych w art. 7 ust. 7 pkt 1, 5, 6, 11, 13 i art. 7 ust. 8 pkt 1 oraz art. 6. Treść wskazanych przepisów jest jasna i nie nastręcza problemów interpretacyjnych, zatem nie sposób uznać, że skarżący nie wiedział jakie braki zawiera przedłożony przez niego wniosek. Co czyni niezasadnym również zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 9 specustawy mieszkaniowej. W żadnej mierze nie można również przyjąć, że organ wykonawczy gminy dokonując formalnej kontroli złożonego przez skarżącego wniosku, dokonał również jego merytorycznej oceny. Za taką z całą pewnością nie można uznać stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę. Stąd niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art.7 ust. 9 w zw. z art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W zakresie orzeczenia o kosztach z tytułu świadczonej pomocy prawnej z urzędu właściwy pozostaje Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.