I OSK 1156/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA - Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku E. B., G. Z. i J. B. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1156/11 w sprawie ze skargi E. B., G. Z. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego postanawia: odmówić sprostowania wyroku UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2012 r. sygn. I OSK 1156/11 oddalił skargę kasacyjną E. B., G. Z. i J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1634/10, którym Sąd ten oddalił skargę wymienionych wyżej osób na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. W piśmie z 11 października 2012 r. E. B., G. Z. i J. B. wnieśli o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2012 r., zarzucając Sądowi brak przyjęcia w uzasadnieniu wyroku, że darowany wnuczce J. B. przez J. i H. małżonków D. udział w prawach i roszczeniach do spornej nieruchomości czynił z wymienionej spadkobiercę, stosownie do art. 1052 i art. 1053 kodeksu cywilnego. Podobną ocenę, zdaniem skarżących, należało odnieść do sposobu nabycia udziału w prawach i roszczeniach dotyczących ww. nieruchomości przez E. B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o sprostowanie wyroku jest nieuzasadniony. Art. 156 § 1 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie do art. 159 p.p.s.a. z wnioskiem takim wystąpić może również strona postępowania. Instytucja sprostowania wyroku ma na celu usunięcie niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, jakie – wbrew intencji sądu - mogą pojawić się w orzeczeniu. Warunkiem dopuszczalności sprostowania wyroku jest zatem sprzeczność woli Sądu z treścią orzeczenia. Mając na uwadze powyższe zastrzeżenie, sprostowanie nie może polegać na merytorycznej zmianie orzeczenia w związku z tym, że strona postępowania, po doręczeniu jej wydanego przez Sąd wyroku z uzasadnieniem, sprzeciwia się zawartym w tym wyroku stwierdzeniom niestanowiącym niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Złożony w niniejszej sprawie wniosek E. B., G. Z. i J. B. nie mógł podlegać uwzględnieniu, albowiem zawarte w tym wniosku żądanie wykraczało poza zakres zastosowania art. 156 § 1 p.p.s.a. z tej przyczyny, iż podzielenie stanowiska skarżących musiałoby powodować merytoryczną zmianę wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia. Ponowne rozstrzyganie przez Sąd zaznaczonych we wniosku o sprostowanie kwestii łączących się z tytułem prawnym nabycia przez skarżących praw do spornej nieruchomości jest niedopuszczalne, ponieważ merytoryczne odniesienie się do zaznaczonej kwestii prowadziłoby do nadania wnioskowi o sprostowanie charakteru właściwemu środkowi zaskarżenia od orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje. W tych warunkach, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.