I OSK 1820/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Popowska Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia del. WSA Dorota Apostolidis (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Siwonia- Rybak po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1318/13 w sprawie ze skargi M.L. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od M.L. na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Po1318/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.L. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2013 r. [...], w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Poznańskiego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], zasądził od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego kwotę 457 tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy; Spółka E. Sp. z o.o. w P. (również określana jako Inwestor) pismem z dnia 10 lipca 2012 r. zwróciła się do Starosty Poznańskiego o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 1, o pow. 0.0503 ha, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] jako własność M.L. i M.L. Złożenie wniosku spowodowane zostało planowaną realizacją inwestycji celu publicznego, zgodnego z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 2011 r. (sygn. [...]) o lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie kablowej linii [...]. Inwestor przedłożył dokumentację z rokowań, jakie podjął z właścicielami przedmiotowej nieruchomości w celu uzyskania zgody na przeprowadzenie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i które to rokowania zakończyły się wynikiem negatywnym. Pismem z dnia 23 kwietna 2013 r. pełnomocnik Spółki E. zmodyfikował podanie z dnia 10 lipca 2012 r. i ostatecznie wskazał długość pasa ograniczenia na przedmiotowej działce na 0,25 m., szerokość pasa inwestycyjnego na 0,50 m., natomiast obszar ograniczonego użytkowania na 1,78 m2. W pozostałym zakresie wniosek nie uległ modyfikacji. W odpowiedzi M.L. – właściciel przedmiotowej nieruchomości wniósł o nieuwzględnienie w całości podania Inwestora i podkreślił, że zmodyfikowany wniosek Spółki wskazuje, że inwestycja może zostać zrealizowana poza obszarem nieruchomości stanowiącej jego własność. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Starosta Poznański orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości poprzez udzielenie E. sp. z o.o. z siedzibą w P. zezwolenia na zajęcie części ww. nieruchomości o całkowitej powierzchni ograniczenia w sposobie korzystania 1,78 m2, w celu realizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 2011 r. (sygn. [...]) o lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie linii [...] kablowej zgodnie z załącznikami graficznymi - mapą w skali 1:500 i mapą w skali 1:100, stanowiącymi integralną część niniejszej decyzji. Starosta Poznański zobowiązał nadto Inwestora do przywrócenia przedmiotowej nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu odcinka linii elektroenergetycznej, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby to nadmierne trudności lub koszty, zobowiązał Inwestora do zapłaty odszkodowania, które ma odpowiadać wartości poniesionych szkód. Organ wskazał, że jeżeli wskutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększone zostanie o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Organ I instancji zobowiązał właściciela nieruchomości do udostępniania części ww. nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii linii elektroenergetycznej oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Starosta wskazał, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył ustalenia faktyczne dokonane w sprawie a następnie wyjaśnił, iż starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, dokonując ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nakłada określone obowiązki na właściciela nieruchomości, jak i podmiot będący inwestorem realizującym cel publiczny. Przedmiotowe obowiązki wynikają wprost z mocy prawa, z zapisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a ich konkretyzacja i indywidualizacja ma miejsce w konsekwencji wydania decyzji administracyjnej przez właściwego miejscowo starostę. Dalej Starosta przytoczył brzmienie przepisów art. 126 ust. 1, 4, 6 i 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami i stwierdził, iż w sprawie zostały spełnione wymagane prawem przesłanki złożenia wniosku w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również przesłanki orzeczenia przez Starostę Poznańskiego o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, przy braku przesłanek negatywnych. Organ wyjaśnił, iż przepisy prawa, w tym normy wyrażone w Konstytucji RP, dopuszczają ograniczenie bądź pozbawienie prawa do nieruchomości prywatnego właściciela. O dopuszczalności takiej sytuacji wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny, który wskazywał, że prawo własności nie jest prawem absolutnym i nie podlegającym żadnemu ograniczeniu. Prawo własności podlega ograniczeniom, jeżeli wymaga tego realizacja celu publicznego, powszechnego, służącego ogółowi społeczeństwa. Zdaniem Starosty taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie, bowiem budowa inwestycji celu publicznego, który w swoich założeniach realizować będzie pewnego rodzaju interes publiczny, ponieważ służyć będzie dobru powszechnemu, jakim jest zaopatrzenie przedsiębiorców w energię elektryczną, która umożliwia prowadzenie działalności gospodarczej, jest celem publicznym, którego konieczność realizacji dopuszcza ingerencję w indywidualne prawo do nieruchomości. Odnosząc się nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Starosta wskazał, iż regulacja art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zawiera obligatoryjnego obowiązku nadania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności. Ustawodawca wskazał jedynie, że decyzji o niezwłocznym zajęciu, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1a cytowanej ustawy, taki rygor jest nadawany obligatoryjnie. Przyjąć zatem należy, że decyzji określonej w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami może zostać nadany również rygor natychmiastowej wykonalności na zasadach ogólnych, ponieważ jest to decyzja, od której służy odwołanie i której wydanie służy realizacji ważnego interesu społecznego. Samo nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest natomiast uzależnione od wniosku inwestora oraz pozostaje w zakresie uznania administracyjnego organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Nadto organ stwierdził, iż podnoszony przez M.L. argument, że inwestycja nie musi przebiegać przez działkę nr 1, na tym etapie realizacji inwestycji celu publicznego jest nieuzasadniony. Powyższy argument, zdaniem organu I instancji powinien zostać przez stronę przywołany w toku postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, prowadzonego przez Burmistrza Miasta i Gminy S., który w decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. (sygn. [...]) określił przebieg inwestycji i nieruchomości tą inwestycją objętych i która to decyzja jest decyzją prawomocną i tym samym wywołującą określone skutki prawne dla jej adresatów. Organ I instancji wyjaśnił także, iż treść decyzji określa powierzchnię ograniczenia, natomiast załączniki graficzne do decyzji administracyjnej wskazują przebieg inwestycji na nieruchomości. Ostateczna decyzja obliguje Inwestora do przestrzegania tych ustaleń. Natomiast podkreślono, że organ administracji publicznej nie jest zobowiązany do narzucenia technik realizacji inwestycji, która musi zostać wykonana zgodnie z wiedzą właściwą dla tego rodzaju inwestycji i w ramach obszaru ograniczenia. Odnosząc się do kwestii ustalenia odszkodowania Starosta Poznański wskazał, że wniosek M.L. w tym zakresie został wyłączony do odrębnego postępowania administracyjnego, w myśl art. 129 ust. 5 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M.L. zarzucając, iż organ w swojej decyzji w ogóle nie rozważył czy ograniczenie korzystania z jego nieruchomości jest konieczne - wobec modyfikacji wniosku Inwestora. Zdaniem skarżącego organ przekroczył swobodne uznanie, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, bowiem wnioskodawca nie wskazywał, że zależy mu szczególnie na tym, aby decyzja była wydana szybko i nie wnosił o przyspieszenie postępowania. M.L. również podniósł, że organ w sposób bezzasadny odmówił mu zwrotu kosztów poniesionych w tej sprawie, a wyrażających się w konieczności udziału w rozprawie oraz przejrzenia całości materiału dowodowego. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] października 2013 r. o nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w punktach 2, 3, 4 i 5, zaś w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie sprowadziło się do stwierdzenia, że w świetle regulacji zawartych w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Starosta Poznański słusznie ograniczył sposób korzystania z nieruchomości M.L. i M.L. i zezwolił przedsiębiorstwu E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na zajęcie jej części, celem założenia linii elektroenergetycznej. Inwestor wykazał zarówno zgodność prac z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jak i okoliczność niepowodzenia prowadzonych rokowań. W ocenie Wojewody stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości, a ponadto samo rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w swej istocie odpowiadało prawu, jednakże obarczone zostało wadami, które organ odwoławczy zdecydował się sanować w drodze zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Według organu odwoławczego, zarówno obowiązek Inwestora w zakresie restitutio in integrum albo świadczenia alternatywnego (art. 124 ust.4) jak i obowiązek właściciela do udostępnienia nieruchomości, (art. 124 ust. 6) mają charakter ustawowy i ciążą na zobowiązanych podmiotach ex lege - w razie wydania decyzji zezwalającej w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zatem Starosta Poznański w ocenie Wojewody nie miał kompetencji do nakładania tych obowiązków na strony, co jednak uczynił w punktach 2 i 3 sentencji, wobec czego zostały one uchylone. Organ odwoławczy wskazał, że z art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami jednoznacznie wynika, iż w razie ziszczenia się stosownych przesłanek, organ może wydać kolejną, odrębną decyzję, której przedmiotem jest zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i taką decyzję obligatoryjnie opatruje się rygorem natychmiastowej wykonalności. Tymczasem Starosta Poznański zastosował wprost art. 108 § 1 k.p.a., co obarczone było dwojakiego rodzaju uchybieniem tj. pominięciem dyspozycji powołanego powyżej art. 124 ust. 1a ustawy oraz bezpodstawnym opatrzeniem rozstrzygnięcia rygorem natychmiastowej wykonalności, który jest instytucją wyjątkową i winien być stosowany ze szczególną ostrożnością, wyłącznie w przypadkach ściśle przewidzianych ustawą. Okoliczności, które miałyby uzasadniać orzekanie o nadaniu takiego rygoru winny być przy tym bezsprzecznie wykazane. Natomiast w niniejszej sprawie Inwestor nie wykazał, a nawet nie próbował wykazywać istnienia ważnego interesu gospodarczego, ani też przesłanek z art. 108 k.p.a., wskazując jedynie ogólnie na cele planowanej inwestycji, które zdaniem Wojewody nie wyczerpały podstaw stosowania rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Wojewody wskazanie, iż ostateczna decyzja stanowi podstawę do: dokonania wpisu w księdze wieczystej nie kreuje praw i obowiązków stron, dlatego nie może być elementem sentencji rozstrzygnięcia. Z kolei stanowisko strony, że organ bezzasadnie odmówił zwrotu kosztów podróży związanych z osobistym stawiennictwem na rozprawie administracyjnej oraz z zapoznaniem się z aktami sprawy organ odwoławczy uznał za błędne. Organ odwoławczy wskazał, że w aktualnie obowiązujących przepisach postępowania administracyjnego, zwrot kosztów należy się, gdy strona została wezwana przez organ do osobistego stawiennictwa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M.L. zarzucając, iż organ pominął, że realizacja inwestycji na jego nieruchomości jest w ogóle zbędna, czego zresztą pośrednio dowiodło postępowanie, w toku którego znacznie ograniczono powierzchnię, która miałaby zostać zajęta pod inwestycję. Innymi słowy, organ zdaniem skarżącego nie rozważył, czy wkraczanie w sferę jego własności jest rzeczywiście niezbędne, a co stanowi naruszenie zasady wynikającej z art. 31 Konstytucji RP. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie,podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę, choć wskazał, że z innych powodów niż sformułowane w skardze. Sąd I instancji wskazał, że podstawę materialnoprawną przedmiotowej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 j.t.– dalej u.g.n.), których treść przytoczył. Sąd I instancji zauważył, że wynikające z art. 124 u.g.n. uprawnienie starosty do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy. Może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego gruncie niezbędnych prac związanych z przeprowadzeniem określonej inwestycji strukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na daną nieruchomość. W ocenie Sądu meriti organy prawidłowo uznały, iż rokowania z właścicielem przedmiotowej nieruchomości nie przyniosły rezultatu i spełniony został warunek określony w art. 124 ust 3 u.g.n.. Sąd I instancji wskazał, że omawiana decyzja powinna zatem określać przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres oraz musi jednoznacznie wskazywać przebieg inwestycji przez nieruchomość. Z treści ww. art. 124 ust 1 u.g.n. wynika jednoznacznie, iż decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości może zawierać tylko takie rozstrzygnięcia, które są zgodne z planem lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej lub, na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który to obszar jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych (patrz: M. Wolanin, op. cit. s. 780; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 664/08, - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd Wojewódzki wskazał, że pomimo rozstrzygnięcia, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy 1,78 m2 powierzchni przedmiotowej działki, zgodnie z załącznikami graficznymi - mapą w skali 1:500 i mapą w skali 1:100, stanowiącymi integralną część niniejszej decyzji, wątpliwości budzą w jego ocenie załączniki graficzne do decyzji. Sąd meriti podniósł, że są one zbyt mało czytelne – nie zawierają stosownej legendy i nie wynika z nich jednoznacznie, w której dokładnie części działki nr 1 leży obszar o pow. 1,78 m2, którego dotyczy ograniczenie korzystania. W dalszej części rozważań Sąd I instancji podniósł, że na załącznikach graficznych wskazano przebieg projektowanej linii energetycznej, lecz nie opisano m.in. linii odwzorowujących przebiegu granic działek geodezyjnych. Na załącznikach naniesiono linie w kilku kolorach bez ich opisu (legendy) co uniemożliwia w ocenie Sądu meriti jednoznaczne odczytanie tych załączników i ustalenie, co odzwierciedlają te linie. Ponadto z złączników nie wynika, czy powstały one w oparciu o stosowne dokumenty geodezyjne, które świadczą o prawidłowości ich wykonania tj. rzeczywistym odwzorowaniu stanu prawnego i faktycznego w terenie. Powyższe, zdaniem Sądu Wojewódzkiego uniemożliwiło uznanie, iż przedmiotowa decyzja w sposób precyzyjny określa obszar nieruchomości, na którym nastąpić ma ograniczenie prawa właściciela do nieruchomości, co czyniło niemożliwym ustalenie jej zgodności z postanowieniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 2011 r. (sygn. [...]). W tej sytuacji Sąd meriti uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c. i jednocześnie wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ I instancji powinien precyzyjnie określić obszar nieruchomości należącej do skarżącego, który podlegać ma ograniczeniu, nie tylko przez określenie jego powierzchni, ale również dokładne określenie jego umiejscowienie na nieruchomości. Ustalenia te powinny być zgodne z ustaleniami decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd meriti podzielił uwagi skarżącego, iż właściwy organ przed wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości powinien dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela tej nieruchomości. Sąd Wojewódzki podniósł, że organ nie może jednak odmówić wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ust 1 u.g.n. jeżeli zostaną spełnione wszystkie warunki wymienione w art. 124 ust 1, 3 i 4 u.g.n., a ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, bądź w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 16 kwietnia 2014 roku, sygn. akt II SA/Po 1318/13 wywiódł Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 175 § 1 p.p.s.a i art. 177 § 1 p.p.s.a., zaskarżając w całości powyższy wyrok. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skarżonemu wyrokowi zarzucił; 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 135 p.p.s.a w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez uchylenie decyzji organu I i II instancji, pomimo, że w sprawie występują okoliczności, które uzasadniają utrzymanie decyzji Wojewody Wielkopolskiego w mocy, gdyż Sąd I instancji błędnie przyjął, iż doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdy tym czasem zapadłe decyzje zostały wydane po wyczerpującym rozpatrzeniu przez organ zgromadzonego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. §14 ust.1 załącznika siódmego rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r.w sprawie bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz.U. z 2013 roku,poz.383, dalej jako rozporządzenie). Skarżący kasacyjnie w związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości na podstawie art.185 par.1 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na jego rzecz. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej szczegółowo uzasadniono wskazane w niej zarzuty. Podniesiono w szczególności, że przepisy prawa materialnego będące podstawą rozstrzygania w przedmiotowym postępowaniu nie nakładają na organy administracji obowiązku sporządzania map, a jedynie wskazują, że organ winien dokładnie określić obszar na jakim nastąpi ograniczenie. Tymniemniej mapa zasadnicza w skali 1:1500 załączona do decyzji organu I instancji i stanowiąca jej integralna część zawiera pieczęć uprawnionego geodety. Jednocześnie skarżący kasacyjnie wskazał, że w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej, w załączniku siódmym, rozdziale czwartym, prawodawca określił przy pomocy modelu przestrzeni barw, jaki kolor odpowiada danym oznaczeniom, znajdującym się w załącznikach graficznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny związany był wnioskami i zarzutami sformułowanymi w skardze kasacyjnej. Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu prawa materialnego – przepisu naruszenie przepisów prawa materialnego paragrafu14 ust.1 załącznika siódmego rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r.w sprawie bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że naruszenie prawa materialnego może stanowić podstawę kasacji, jeżeli pozostaje w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy. Innymi słowy, zarzut naruszenia konkretnego przepisu może doprowadzić do uwzględnienia kasacji, jeżeli miało ono wpływ na roztrzygnięcie. Dokonując takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Powołana podstawa kasacyjna co do istoty sprowadzała się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, który nie zaaprobował twierdzenia organu, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr 1, położonej w obrębie S., stanowiącej własność M.L. i M.L., przez zezwolenie na zajęcie części tej nieruchomości w celu realizacji inwestycji celu publicznego - budowie linii elektroenergetycznej kablowej. Stosownie do treści art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publiczne i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W skardze kasacyjnej podniesiono, że przepis art.124 ust.1 u.g.n. stanowi o obowiązku precyzyjnego określenia obszaru nieruchomości, na którym następuje ograniczenie prawa włąściciela do nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że skarżący kasacyjnie słusznie wskazał, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, w zaskarżonej decyzji organ administracji jednoznacznie wskazał zarówno przebieg inwestycji przez przedmiotową nieruchomość jak i zakres uszczuplenia jego władztwa w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia inwestycji, zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotową skargę kasacyjną dostrzega jednocześnie, że istota sprawy sprowadza się do zarzutu niezastosowania przez Sąd Wojewódzki przepisów rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r., które rozstrzygają jednoznacznie wątpliwości wskazane przez Sąd meriti, a odnoszące się do załączników stanowiących integralną część zaskarżonej decyzji administracyjnej w postaci map – załączników graficznych, określonych przez Sąd I instancji jako zbyt mało czytelne, niedokładne i nieprecyzyjne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w/w załączniki precyzyjnie wskazują obszar ograniczenia korzystania z działki nr 1 o powierzchi 1,78 m2, a wskazane na mapie linie celowo operują różnymi kolorami, odnoszącymi się do przebiegających w gruncie instalacji. Kolory są odzwierciedleniem oznaczeń geodezyjnych, przyporządkowanych określonej infrastrukturze, stąd zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w miejsce stosownej legendy, której brak w swoich wytycznych Sąd Wojewódzki podniósł, organy prawidłowo zastosowały przepisy obowiązującego w tym zakresie prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji w trybie tego przepisu art.124 ust.1 u.g.n.. Przy czym, zgodnie z twierdzeniami skarżącego kasacyjnie, Sąd meriti nie uwzględniając obowiązujących przepisów rozporządzenia, niewłaściwie przyjął, że organy nie wywiązały się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Słuszne zatem okazały się wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. par.14 ust.1 załącznika siódmego rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej, wydanego na podstawie art.19 ust .1 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.z 2010 r. Nr 193, poz.1287) Z powyższych względów Naczelny Sąd Administrcyjny uznał, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione zarzuty, co pozwoliło na uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, stosownie do art.188 p.p.s.a.. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.