II GSK 2701/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Protokolant Marta Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1760/14 w sprawie ze skargi I. Spółki z o.o. w K. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od I. Spółki z o.o. w K. na rzecz Ministra Gospodarki 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1760/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę I. Spółki z o.o. w K. (zwanej dalej: skarżącą) na rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu ze środków z budżetu Unii Europejskiej. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. W dniu 18 grudnia 2013 r. skarżąca, złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Zintegrowany system wirtualnej platformy sprzedażowej z systemem mobilnym oraz centrum logistycznym", realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013, Oś priorytetowa 4 – Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.4 – Nowe inwestycje o wysokim potencjalne innowacyjnym. Pismem z dnia 9 maja 2014 r. Instytucja Wdrażająca - Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości poinformowała skarżącą, że jej wniosek nie uzyskał pozytywnej oceny w wyniku weryfikacji zgodnie z kryteriami oceny merytorycznej obligatoryjnej. W uzasadnieniu wskazano, iż projekt nie spełnił kryteriów oceny merytorycznej obligatoryjnej nr 3, 4, 5, 6 i 7 i w związku z tym nie został zakwalifikowany do dalszej oceny. Skarżąca pismem z dnia 27 maja 2014 r. wniosła protest od wyników oceny wniosku. Minister Gospodarki - Instytucja Pośrednicząca (IP), pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. poinformował skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W uzasadnieniu Minister wskazał, iż działanie Instytucji Wdrażającej było zgodne z prawem, ocena wniosku o dofinansowanie została przeprowadzona w sposób prawidłowy w zakresie kryteriów merytorycznych obligatoryjnych nr 3, 4, 5 i 6, zaś w zakresie kryterium nr 7 została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy, bowiem projekt wykazuje opłacalność finansową, w tym opłacalność wprowadzenia na rynek nowego lub zasadniczo ulepszonego produktu. Ostateczny wynik oceny merytorycznej w związku z niespełnieniem kryteriów 3,4,5 i 6 pozostał bez zmian. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca zarzuciła brak rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku oraz dołączonego do niego biznes planu, polegający na błędnym przyjęciu, że nie spełniono kryterium 3, 4, 5 i 6 oraz brak rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku polegający na nie odniesieniu się przez Ministra Gospodarki do wszystkich zarzutów podniesionych w proteście od wyników oceny merytorycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na powyższe rozstrzygnięcie stwierdził, że ocena projektu dokonana przez PARP, jak również legalność działań IP podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w rozstrzygnięciu z [...] czerwca 2014 r., odpowiadają prawu. Kontrola ta sprowadzała się do zbadania zgodności postępowania IP z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności z: ustawą z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.), zwanej dalej: z.p.p.r., Regulaminem przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego innowacyjna Gospodarka Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsiębiorstwa, Działanie 4.4. Nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym, zwanym dalej: Regulaminem konkursu, Załącznikiem 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, zwanym dalej: Procedurą odwoławczą PO IG, Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, zwanym dalej: Przewodnikiem po kryteriach i Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, zwanej dalej: Instrukcją wypełniania wniosku. Sąd I instancji podkreślił, że z treści wniosku winny wynikać wszystkie dane projektu, które pozwalają na pozytywną weryfikację przyjętych w toku oceny kryteriów, w tym kryteriów merytorycznych obligatoryjnych. Później przekazane informacje, czy załączone dokumenty, nie mogą być brane pod uwagę w toku oceny na żadnym jej etapie. W ocenie Sądu, na bazie zapisów zawartych we wniosku, jego ocena została przeprowadzona prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi kryteriami. Mając na uwadze kluczowe zadania i cele Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, a zwłaszcza Działania 4.4 - Nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym, Sąd stwierdził, że przesądzające o negatywnym wyniku oceny było wykazanie przez Ministra Gospodarki w zaskarżonym rozstrzygnięciu, co do: - Kryterium nr 3 - Wskazana przez wnioskodawcę "Technologia wielodostępowego systemu komputerowego dla interaktywnego przetwarzania informacji, zwłaszcza systemu komputerowego sklepu dla komunikowania się z urządzeniami klienckimi i układu systemu komputerowego dla interaktywnego przetwarzania informacji, zwłaszcza układu systemu komputerowego sklepu dla komunikowania się z urządzeniami klienckimi poprzez sieci teleinformatyczne" nie przyczyni się do postępu technicznego, ponieważ korzysta z dostępnych na rynku technologii, metod i narzędzi informatycznych. Istotne jest również to, iż zgodnie z obowiązująca ustawą Prawo własności przemysłowej systemy informatyczne nie stanowią wynalazku, na który udzielany jest patent. Sam fakt zgłoszenia patentowego nie jest potwierdzeniem innowacyjności rozwiązania. Wskazana technologia nie stanowi głównej osi przedsięwzięcia innowacyjnego, lecz jak wynika ze struktury powstania nowych miejsc pracy (pkt. 23.3) służy do realizacji działalności handlowej. Biorąc pod uwagę planowane wydatki inwestycyjne, pierwszoplanowym celem projektu nie jest oferowanie produktu bazującego na przedmiotowej technologii, lecz uruchomienie/ aktywizacja działalności centrów handlowo-logistycznych; - Kryterium nr 4 - produkt tj. wirtualna platforma w postaci sklepu 3D wraz z systemem mobilnym ma swoje odpowiedniki na rynku. Prezentowanie wyrobów w 3D w sklepach internetowych wraz z możliwością wykorzystania urządzeń mobilnych jest znane. Funkcjonalności platformy również w sposób istotny nie przesądzają o innowacyjności usług oferowanych za jej pośrednictwem. Ponadto jak wynika z lektury wniosku o dofinansowanie, projekt skupia się na uruchomieniu przedsięwzięcia o charakterze logistycznym, którego unikalności w kontekście wdrożenia technologii nie scharakteryzowano; - Kryterium nr 5 - wnioskodawca w dokumentacji aplikacyjnej określił dwie grupy klientów: indywidualnych oraz biznesowych. Określił pewne cechy użytkowe nowego rozwiązania, nie dokonawszy przy tym ich jednoznacznego rozróżnienia z punktu widzenia segmentów rynku, na których zamierza działać. Nie zdefiniował tez wskaźników ilościowych, które można obiektywnie przyjąć jako opisujące użyteczność rozwiązania produktowego dla jego klientów. Analiza w powyższych aspektach nie została uszczegółowiona, tak aby można uznać, że projekt wykazuje użyteczność dla potencjalnych odbiorców oraz posiada przewagi konkurencyjne w stosunku do oferty innych podmiotów działających w branży; - Kryterium nr 6 - błędne przyjęcie przez skarżącą prowizji na poziomie aż 30% wartości transakcji, podczas gdy stosowana w branży cena za analogiczne usługi nie przekracza 7%. Skarżąca przyjmując w opisie założeń do wyliczenia BEP wartość 30% nie odniosła się do kwestii gotowości odbiorców do zapłaty ceny wyższej niż rynkowa. Nierealne założenia nie pozwalają uznać, że wprowadzenie produktu jest opłacalne, a przyjęcie urealnionych założeń prowadzi do weryfikacji wskaźnika NPV, który w okresie trwałości nie przekracza 0. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że złożenie wniosku było przystąpieniem przez skarżącą do postępowania o charakterze konkursowym. Jak wynika z dokumentacji konkursowej, ocena merytoryczno obligatoryjna kryteriów dokonywana jest przede wszystkim na podstawie opisu zawartego we wniosku o dofinansowanie oraz wiedzy ekspertów oceniających. Regulamin konkursu w ramach działania 4.4 PO IG nie przewiduje opcji uzupełniania wniosku składanego w jednym konkursie poprzez złożenie wniosku w kolejnym konkursie. Ocena wniosku złożonego w aktualnie obowiązującym konkursie jest niezależna od oceny wniosku w poprzednim konkursie. Ponadto podczas oceny wniosku obowiązuje zasada zachowania obiektywizmu i niezależności oceniających, więc wyniki poprzedniej oceny nie są brane pod uwagę. Skarżąca złożyła oświadczenie o zapoznaniu się i akceptacji tych zasad dokonywania oceny wniosków, a w toku postępowania odwoławczego oceny swego wniosku skutecznie nie podważyła. W skardze kasacyjnej I. Spółka z o.o. w K. zaskarżyła powyższy wyrok wnosząc o jego uchylenie w całości lub w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwanej dalej: p.u.s.a., w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a., poprzez brak sprawowania właściwej kontroli przez Sąd nad działalnością administracji publicznej, poprzez brak wnikliwej analizy zarówno wniosku skarżącej, jak i dalszych pism w sprawie, w szczególności protestu, podczas gdy właściwa analiza treści dokumentacji konkursowej w korelacji z kryteriami oceny merytoryczno - obligatoryjnej prowadzi do wniosków, że skarżąca spełniła wszystkie wymagane w konkursie kryteria; 2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 30b ust. 9 z.p.p.r. oraz § 9 ust. 7 Procedury odwoławczej PO IG oraz § 7 ust. 2 pkt 8 Regulaminu konkursu, poprzez: a) niezapewnienie rzetelnej, bezstronnej i obiektywnej oceny projektu oraz analizy protestu skarżącej; b) nierozpatrzenie protestu w sposób wnikliwy i rzetelny, a w konsekwencji jego nieuwzględnienie, podczas gdy protest jako zasadny zasługiwał na uwzględnienie; 3) naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., poprzez wadliwą kontrolę działalności organu i rozpoznanie sprawy ograniczające się do lakonicznej polemiki z argumentacją podniesioną w skardze, podczas gdy przepis ten zobowiązuje Sąd do rozstrzygnięcia sprawy, po wnikliwym zbadaniu całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych. Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalały na dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny jest sądem kasacyjnym, rozpoznaje sprawy – jak wyżej już innymi słowy zauważono – tylko w zakresie żądań i wskazanych podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się, korygować, czy uzupełniać zarzutów kasacyjnych. Niewłaściwie postawione zarzuty, niedotykające istoty sprawy obciążają skarżącego kasacyjnie. W rozpoznawanej sprawie wywiedziono trzy zarzuty kasacyjne, są to zarzuty natury procesowej, pierwszy z nich powiązany jest z regulacjami ustrojowymi. Zarzut ten wskazuje na naruszenie art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. Art. 1 § 1 p.u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Z § 2 wynika natomiast, że kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei art. 3 § 3 p.p.s.a. mówi o kompetencji sądów administracyjnych do orzekania w sprawach, w których przepisy ustawa szczególnych przewidują sądową kontrolę. Podnieść przede wszystkim należy, że nie są to regulacje, które pozwalają na kontrolę dokonanej oceny projektu. Naruszenie prawa ze względu na dokonaną ocenę mogłoby mieć miejsce, gdyby sąd dokonał kontroli w oparciu o inne kryterium niż zgodność z prawem. Natomiast fakt, że strona nie zgadza się z dokonaną oceną, nie stanowi o naruszeniu powołanych w tym zarzucie przepisów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowała się w tym zakresie jednolita linia orzecznicza, z której wynika, że artykuł 1 p.u.s.a., jako przepis ustrojowy normujący zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, nie może co do zasady stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. To, czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. Jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (por., np. wyrok NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1790/11, LEX nr 1332295, wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2861/12, LEX nr 1481928 oraz wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1518/12, LEX nr 1452122). W innym wyroku dotyczącym tej materii NSA skonstatował, że przepis art. 1 § 2 p.u.s.a. nie jest przepisem procesowym, lecz ustrojowym, określającym podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdy sąd przyjmie inne, niż legalność, kryterium kontroli (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 533/12, LEX nr 1408542, także wyrok z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1485/13, cbois.nsa.gov.pl). Powołany zarzut należało zatem uznać za niepozwalający na dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. W drugim zarzucie wskazano na naruszenie art. 30b ust. 9 z.p.p.r. oraz § 9 ust. 7 Procedury odwoławczej, a także § 7 ust. 2 pkt 8 Regulaminu konkursu, poprzez niezapewnienie rzetelnej bezstronnej i obiektywnej oceny projektu oraz analizy protestu skarżącej, nierozpatrzenie protestu w sposób wnikliwy i rzetelny w konsekwencji jego nieuwzględnienie, podczas, gdy protest jako zasadny zasługiwał na uwzględnienie. W zakresie tego zarzutu przede wszystkim zauważyć należy, że art. 30b ust. 9 z.p.p.r. zawiera dwie jednostki redakcyjne pkt 1 i 2, w skardze kasacyjnej nie wskazano, który konkretnie z tych punktów został naruszony. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarysowała się w tym zakresie jednoznaczna teza, że skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa (oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów), którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 140/10, LEX nr 990041, wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 217/11, LEX nr 1081761, wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 349/10, LEX nr 1080116). Kasacja nieodpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, podobnie jak brak wywodu dotyczącego istotnego wpływu naruszenia na wynik sprawy, którego przy tym, jak i kolejnym zarzucie zabrakło uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Powołany § 9 ust. 7 Procedury odwoławczej oraz § 7 ust. 2 pkt 8 Regulaminu konkursu stanowią regulacje procesowe i w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut na nich oparty winien wskazywać wywód dotyczący istotnego wpływu ich naruszenia na wynik sprawy. W związku z postawionym zarzutem należy przywołać poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane na tle omawianego zagadnienia. Zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 2409/11, LEX nr 1110162). Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ponadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 513/11, LEX nr 1069664). Zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 330/10, LEX nr 992297). Konstrukcja zarzutu drugiego także uniemożliwia dokonanie kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia. Poza tym zauważyć należy, że § 9 ust. 7 procedury odwoławczej dotyczy możliwości złożenia skargi do sądu od negatywnego wyniku procedury odwoławczej. Strona złożyła skargę do WSA, a wiec przepis ten nie mógł być w sprawie naruszony. Trzeci z zarzutów dotyczy naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. O naruszeniu przez sąd art. 134 § 1 p.p.s.a. można mówić, gdy sąd wykroczy poza granice sprawy, w której skarga zostałaby wniesiona, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyjdzie poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a rzeczywiście zaistniały. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może stanowić generalnej podstawy zwalczania dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. Jest on tak skonstruowany, że powołanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być powiązane z przepisami, których złamania przez organ sąd I instancji nie zauważył z urzędu. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może być usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż sąd powinien je dostrzec i uwzględnić bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 1862/09, LEX nr 1079490 oraz wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1234/12, LEX nr 1260068). Artykuł 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy sąd I instancji nie zauważył (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 610/06, LEX nr 337811). O wykroczeniu poza granice danej sprawy nie może świadczyć podnoszone przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną przyjęcie przez sąd innego stanu faktycznego niż ustalony w postępowaniu podatkowym. Tego rodzaju uchybienie nie może być bowiem kwestionowane zarzutem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 593/12, LEX nr 1487727). W złożonej skardze kasacyjnej ani w jej petitum ani też w uzasadnieniu strona nie wskazała żadnego przepisu, który jej zdaniem został naruszony podczas postępowania przez organy. Zatem postawiony zarzut nie pozwala na dokonanie oceny legalności zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano tylko jeden przepis prawa, a mianowicie art. 30c ust. 3 pkt 1 z.p.p.r. Przepis ten został wskazany w ramach treści przywołanego wyroku NSA. Nawet gdyby uznać, że w ramach tego orzeczenia postawiono zarzut naruszenia wskazanego przepisu, to i tak brak w nim wywodu dotyczącego istotnego wpływu jego naruszenia na wynik sprawy. Byłoby to niezbędne ze względu na jego procesowy charakter. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postanowił w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.