II GSK 1794/11

TEZY Możliwość stwierdzenia w decyzji na podstawie art. 169 ust. 7 p.w.p. wygaśnięcia prawa do znaku w stosunku do jednego ze współuprawnionych dotyczy tylko sytuacji określonych w tym przepisie, nie dotyczy natomiast indywidualnego prawa do znaku towarowego, jakie służyło wspólnikom spółki cywilnej, także wtedy gdy umowa spółki uległa rozwiązaniu. SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2685/10 w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2685/10, oddalił skargę P. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] sierpnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego słownego "CITY". I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Urząd Patentowy RP decyzją z [...] sierpnia 1994 r., powołując się na art. 44 i 54 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) dalej powoływanej jako "u.z.t.", dokonał rejestracji słownego znaku towarowego "CITY" nr [...] dla oznaczania usług w klasach 35 i 36 na rzecz P. P. i M. M. prowadzących przedsiębiorstwo "[...]", z pierwszeństwem od [...] maja 1991 r. P. P. wnioskiem z [...] października 2008 r. zwrócił się do Urzędu Patentowego o stwierdzenie wygaśnięcia wyżej opisanego prawa z rejestracji w części stanowiącej własność M. M. W uzasadnieniu wnioski wskazał, że od [...] do [...] razem z M. M. prowadził spółkę cywilną pod firmą "[...]" w W. Po rozwiązaniu umowy spółki cywilnej Wnioskodawca kontynuował działalność gospodarczą jako "[...]" w W. (na podstawie wpisu do ewidencji z [...]), natomiast M. M. od dnia rozwiązania spółki przez pięć lat nie używał znaku towarowego "CITY" ani w ramach spółki cywilnej, ani w ramach własnej działalności gospodarczej, ani też w ramach działalności w innej spółce. Zdaniem Wnioskodawcy z powodu nieużywania znaku w całości jak i w części w sposób rzeczywisty przez byłego wspólnika, jego część praw do znaku wygasła. W ocenie Wnioskodawcy źródłem jego indywidualnego interesu prawnego w tej sprawie było to, że Urząd Patentowy odmówił dokonania zmiany co do podmiotu uprawnionego do znaku i wykreślenia z rejestru M. M., a bez ujawnienia tej zmiany Wnioskodawca nie może w pełni korzystać z prerogatyw właścicielskich do znaku. M. M. (Uczestnik) nie udzielił odpowiedzi na wniosek i nie stawił się na rozprawę przed Urzędem Patentowym. Urząd Patentowy RP decyzją z [...] sierpnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst pierwotny: Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 ze zm.) dalej powoływanej jako p.w.p., działając w trybie postępowania spornego, oddalił wniosek P. P. W uzasadnieniu wskazał, że Wnioskodawca posiada interes prawny do prowadzenia niniejszej sprawy, ale żądanie jest nieuzasadnione. Przepisy u.z.t., pod rządami których zgłoszono znak słowny "CITY", nie przewidywały istnienia wspólnego prawa ochronnego, ani też innej wspólności prawa wyłącznego na znak towarowy, niż wspólny znak towarowy w rozumieniu art. 32 u.z.t. Zatem sporne prawo zostało udzielone na rzecz wspólników prowadzących jedno przedsiębiorstwo pod nazwą "[...]" w W., jako indywidualne prawo z rejestracji znaku towarowego i jako takie weszło do wspólnego majątku wspólników, o którym stanowi art. 863 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) dalej powoływanej jako "k.c.". Tak długo jak istniała spółka cywilna nie istniały udziały, części ułamkowe, przysługujące indywidualnie któremukolwiek ze wspólników. Rozwiązanie umowy spółki cywilnej z dniem [...] spowodowało przekształcenie współwłasności łącznej majątku wspólników we współwłasność w częściach ułamkowych. Nie doprowadziło to jednak do przekształcenia ex lege indywidualnego prawa z rejestracji spornego znaku towarowego we wspólne prawo ochronne w rozumieniu art. 122 p.w.p., które to prawo, w zakresie mającym przysługiwać M. M., mogłoby być przedmiotem postępowania określonego przez art. 169 ust. 7 p.w.p. P. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Patentowego z [...] sierpnia 2010 r. jako wydanej bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej powoływanej jako "k.p.a.", bowiem Urząd nie wskazał podstawy prawnej decyzji. Zdaniem Skarżącego organ potwierdził w uzasadnieniu decyzji, że przekształcenie współwłasności łącznej w ułamkową, po rozwiązaniu umowy spółki cywilnej, spowodowało istnienie części ułamkowej prawa ochronnego przynależnej Skarżącemu. Uczestnik, nie odpowiadając na wniosek i nie składając wyjaśnień, przyznał okoliczności wskazane we wniosku. Nieużywanie znaku przez Uczestnika spowodowało wygaśnięcie z mocy prawa jego części prawa na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Dla załatwienia sprawy wystarczające było wykreślenie Uczestnika, jako uprawnionego ze spornego prawa ochronnego. Urząd Patentowy RP odpowiedział na skargę i wniósł o jej oddalenie. Argumentował, że sporne prawo powstało jako prawo indywidualne, a sam fakt rozwiązania spółki cywilnej nie spowodował przekształcenia prawa indywidualnego w prawo wspólne, bowiem normy p.w.p. nie przewidują powstania prawa wspólnego do znaku towarowego z mocy samego prawa. Wspólne prawo ochronne powstaje w wyniku wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie, bądź na wniosek stron o przeniesieniu prawa ochronnego na znak towarowy, a żadna tego typu sytuacja nie wstąpiła w sprawie. Wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy z powodu nieużywania znaku nie następuje z mocy prawa lecz skutkiem decyzji UP. Wyrokiem z 5 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy p.w.p., stosownie do art. 315 ust. 1 p.w.p., ponieważ skutki zdarzeń prawnych powstałych po 22 czerwca 2001 r., czyli po wejściu w życie p.w.p., powinny podlegać ocenie na podstawie tejże ustawy. Skutek prawny rozwiązania umowy spółki cywilnej w dniu [...]., zawartej przez P. P. i M. M., w postaci zaprzestania od tej daty używania znaku towarowego słownego "CITY" przez M. M., zaistniał pod rządami p.w.p., bowiem okres 3 kolejnych lat nieużywania znaku, o jakim mowa w art. 28 ust. 1 u.z.t., liczony od [...], wystąpił w maju 2002 r. Wnioskodawca wykazał interes prawny w dochodzeniu zgłoszonego żądania zgodnie z wymogami art. 169 ust. 2 p.w.p., bowiem prawo ochronne na znak towarowy obejmowało również byłego wspólnika, który nie prowadząc działalności gospodarczej pod tym oznaczeniem zaprzestał używania znaku. Dlatego Skarżący miał interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego słownego "CITY", wskazując na niemożność posługiwania się nim w pełni i bez ograniczeń, co wpływało na ograniczenie pełnych prerogatyw właścicielskich do rzeczonego znaku. Sąd pierwszej instancji wskazał, że stosownie do art. 315 ust. 3 p.w.p. ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia. Zgłoszenie znaku towarowego słownego "CITY" miało miejsce [...] maja 1991 r. tj. pod rządami u.z.t. i dlatego ustawowe warunki do uzyskania prawa z rejestracji tego znaku należało ocenić na podstawie tej ustawy. Na gruncie u.z.t. znak towarowy nie mógł zostać zarejestrowany jako znak wspólny i nie mógł być pojmowany jako wspólne prawo byłych wspólników spółki cywilnej, które mogłoby podlegając częściowym modyfikacjom, ponieważ wykluczyły to przepisy prawa. W szczególności z art. 32 u.z.t. wynika, że wspólny znak towarowy mogła zarejestrować tylko organizacja (zrzeszenie), która reprezentowała interesy przedsiębiorców. Taką organizacją (zrzeszeniem) nie była spółka cywilna zawiązana przez P. P. i M. M. Ponadto wspólnicy nie złożyli do rejestru regulaminu używania znaku, określającego zasady jego używania jak tego wymagał art. 33 ust. 1-3 u.z.t., co również wykluczało uznanie znaku za wspólny. Nie było możliwe zastosowanie art. 169 ust. 7 p.w.p. dopuszczającego stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w stosunku do współuprawnionego, gdyż sporny znak nie był znakiem wspólnym w rozumieniu art. 32 u.z.t. W dacie rejestracji spornego znaku nie istniała też instytucja prawna współuprawnionego i wspólnego prawa ochronnego. Sąd pierwszej instancji uznał, że Urząd Patentowy RP wydał w niniejszej sprawie trafne rozstrzygnięcie. Mimo rozwiązania umowy spółki cywilnej przez Wnioskodawcę i Uprawnionego prawo do znaku towarowego słownego "CITY" nadal przysługuje obu byłym wspólnikom, więc nie można stwierdzić wygaśnięcia tego prawa w części w stosunku do jednego z nich. Sąd zwrócił uwagę, że Skarżący, poprzez wykazanie faktu używania znaku po rozwiązaniu umowy spółki cywilnej, dowiódł okoliczności, która stoi w sprzeczności z przesłanką podaną w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., jako podstawą stwierdzenia wygaśnięcia znaku towarowego. Strona uprawniona do znaku składa się w rozpoznanej sprawie z dwóch podmiotów, zaś stwierdzenie wygaśnięcia dotyczy wyłącznie prawa z rejestracji znaku towarowego, a nie osoby uprawnionego. III Skargę kasacyjną złożył P. P. Zaskarżył wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a." naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy: 1) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niedopełnienie obowiązku rozpoznania skargi na decyzję UP RP z [...] stycznia 2006 r. w granicach sprawy i jej rozpoznanie z pominięciem istotnych, okoliczności faktycznych przyznanych przez organ administracji, a mianowicie faktu współwłasności w częściach ułamkowych prawa ochronnego nr [...], będącej skutkiem rozwiązania umowy spółki cywilnej pomiędzy Skarżącym a Uczestnikiem postępowania, na rzecz której udzielone zostało prawo ochronne nr [...] – skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi, 2) art. 113 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez przedwczesne (zważywszy na stan sprawy) uznanie sprawy za dostatecznie wyjaśnioną w warunkach braku ustaleń faktycznych co do używania lub usprawiedliwionego nieużywania znaku towarowego "CITY" według [...] przez Uczestnika postępowania – skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi, 3) art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – poprzez oparcie rozstrzygnięcia na zapatrywaniu o braku możliwości załatwienia przez organ administracji pierwotnego wniosku Skarżącego oraz na opinii, oderwanej od stanu faktycznego, na temat znaków wspólnych pod rządami u.z.t. i na orzecznictwie dotyczącym znaków wspólnych (por. wyrok SN z 21 lipca 1994 r., sygn. akt I PRN 46/94, OSNP z 1995 r. nr 3, poz. 40) niemającym zastosowania w niniejszej sprawie, pomimo, że z akt sprawy bezspornie wynika, że prawo ochronne [...] będące aktualnie współwłasnością Skarżącego i Uczestnika postępowania jest prawem ochronnym na znak indywidualny, nie zaś prawem ochronnym na znak wspólny ani też wspólnym prawem ochronnym na znak indywidualny, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi, 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez uznanie, że wskazany przepis p.w.p. ma zastosowanie w niniejszej sprawie mimo braku przeprowadzenia przez organ administracji właściwego postępowania wyjaśniającego w kwestii używania znaku "CITY" [...] przez Uczestnika postępowania lub ważkich powodów jego nieużywania, tj. w warunkach wadliwie ustalonego stanu faktycznego – skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi, 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 169 ust. 7 p.w.p. poprzez niezastosowanie przywołanego przepisu art. 167 ust. 7 p.w.p., mimo że odnosi się on do stanu współwłasności niezależnie od źródła tej współwłasności (zdanie pierwsze) – skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi; II. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację: 1) art. 122 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 169 ust. 7 p.w.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez przychylenie się do stanowiska organu administracji, iż art. 169 ust. 7 p.w.p. ma zastosowanie wyłącznie do wspólnego prawa ochronnego lub odpowiednio do prawa ochronnego na wspólny znak towarowy lub wspólny znak towarowy gwarancyjny – skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi, 2) przepisów k.c.: o współwłasności (art. 195-221 k.c.) oraz o spółce cywilnej (art. 860-875 k.c.) w zakresie dobra niematerialnego, jakim jest znak towarowy – skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi. Uzasadniając zarzuty wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, iż w sytuacji gdy prawo ochronne nie jest przekształcone we wspólne prawo ochronne w rozumieniu art. 122 p.w.p., to nie istnieje możliwość stwierdzenia wygaśnięcia części prawa ochronnego przynależnej współuprawnionemu (Uczestnikowi). W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną prawo ochronne, nie może być przekształcone we wspólne prawo ochronne w rozumieniu art. 122 p.w.p., bowiem Uczestnik nie spełnia kryteriów podmiotowych określonych w art. 122 p.w.p. tzn. nie jest przedsiębiorcą, który używa znaku towarowego słownego "CITY". Rozwiązanie umowy spółki cywilnej zawartej pomiędzy Skarżącym a Uczestnikiem nastąpiło pod rządami u.z.t., która nie znała instytucji wspólnego prawa ochronnego. Znała natomiast obowiązek używania znaku i konsekwencje jego nieużywania. Uczestnik powinien więc o nich wiedzieć. Zatem Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo przyjął za Urzędem Patentowym, że unieważnić można tylko część wspólnego prawa ochronnego, o którym mowa w art. 122 p.w.p., a także w ogóle nie odniósł się do zarzutu skargi o braku podstawy prawnej do oddalenia wniosku inicjującego postępowanie sporne. Sąd nie wyjaśnił całości sprawy w sposób dostateczny i naruszył art. 113 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Wnoszący skargę kasacyjną stanął na stanowisku, że Sąd pierwszej instancji naruszył prawo materialne poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni art. 169 ust. 7 p.w.p., polegającej na przyjęciu, że ten przepis ustawy ma zastosowanie wyłącznie do wspólnego prawa ochronnego lub odpowiednio do prawa ochronnego na wspólny znak towarowy lub wspólny znak towarowy gwarancyjny. Tymczasem interpretacja tegoż przepisu wskazuje, że ustawodawca odnosi go do wszystkich przypadków współwłasności, nie wskazując unormowań p.w.p. będących podstawą zaistnienia współwłasności. Fakt, że do wspólnych znaków towarowych i wspólnych znaków towarowych gwarancyjnych przepis ów stosuje się odpowiednio, wskazuje, że stosuje się go do praw ochronnych na znaki indywidualne. Dla znaków indywidualnych objętych wspólnym prawem ustawodawca wprowadza też dodatkowe kryterium – naruszenie zasad określonych w regulaminie używania znaku. Skarżący kasacyjnie uzasadniał dalej, że współwłasność do znaku towarowego może powstać w drodze dziedziczenia, które nie jest przedmiotem regulacji p.w.p. Skoro tak, to ustawodawca musiał przewidzieć stan analogiczny do zaistniałego w niniejszej sprawie i uregulować kwestie z tym związane, jak w art. 169 ust. 7 p.w.p. Niewłaściwa interpretacja przepisów k.c. o współwłasności i spółce cywilnej doprowadziła do tego, że współwłaściciel w części ułamkowej znaku towarowego, który go nie używa, nie może zostać – wbrew ustawie – pozbawiony prawa do tego znaku; co utrudnia wykonywanie prawa przez drugiego współwłaściciela, używającego znak. Urząd Patentowy RP nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona, zatem podlega oddaleniu. Rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest zgodne z prawem, choć nie wszystkie wywody zawarte w jego uzasadnieniu są trafne. Naczelny Sąd Administracyjny nie ocenia kwestii interesu prawnego wnioskodawcy, bowiem została ona przesądzona i nie jest przedmiotem zarzutu kasacyjnego. W sprawie niniejszej do oceny wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego zastosowanie znajdują przepisy p.w.p. Wniosek złożony został po wejściu w życie p.w.p., zatem istnienie warunków do stwierdzenia wygaśnięcia musi być dokonane w oparciu o przepisy tej ustawy. Natomiast samo prawo z rejestracji, jako udzielone na podstawie przepisów u.z.t. ma kształt nadany tą ustawą i kształt ten nie może być zmieniony przez przepisy p.w.p. Na gruncie u.z.t. wspólny znak towarowy mógł być udzielony tylko na rzecz organizacji, o której mowa w art. 32 u.z.t., powołanej do reprezentowania przedsiębiorstw (wielu). Co do zasady, zgodnie z art. 6 u.z.t., prawo z rejestracji udzielane było na rzecz przedsiębiorstwa (jednego). Było to tzw. prawo indywidualne. W sytuacji kiedy przedsiębiorstwo z różnych względów było własnością kilku podmiotów, wszystkie te podmioty były uprawnione do znaku. Podstawą ich uprawnienia do znaku były występujące pomiędzy nimi powiązania o charakterze cywilnoprawnym, a wspólność prawa wynikała ze stosunku prawnego łączącego podmioty. Znak towarowy pozostawał jednak nadal znakiem indywidualnym, a u.z.t. nie regulowała problematyki jego wspólności. Do wspólności tej znajdowały odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące współwłasności w częściach ułamkowych, także te, które odnoszą się do zniesienia współwłasności. P.w.p. w art. 122 wprowadziła tzw. wspólne prawo ochronne, do którego uprawnionych jest jednocześnie kilku przedsiębiorców, a zasady używania przez nich znaku określa regulamin. Art. 136 p.w.p. (odpowiednik dawnego art. 32 u.z.t.) przewiduje udzielenie prawa ochronnego na rzecz organizacji zrzeszającej przedsiębiorców. Do jego używania uprawniona jest zarówno organizacja jak i zrzeszeni w niej przedsiębiorcy, zaś sposób używania określa regulamin. Zgodnie z art. 137 p.w.p. na rzecz organizacji może zostać także udzielony tzw. wspólny znak gwarancyjny. Do jego używania uprawnieni są zrzeszeni w organizacji przedsiębiorcy, przestrzegający zasad określonych w regulaminie i podlegający w tym zakresie kontroli organizacji, na rzecz której udzielono prawa ochronnego. Sama organizacja znaku nie używa. Jak wynika z powyższego, stan po rozwiązaniu umowy spółki cywilnej, której wspólnicy prowadzili jedno przedsiębiorstwo i mieli wspólne uprawnienie do indywidualnego znaku towarowego, nie odpowiada hipotezie żadnego z wyżej wymienionych przepisów p.w.p. Tymczasem art. 169 ust. 7 p.w.p., na który powołuje się Wnioskodawca, dotyczy wyłącznie trzech określonych wyżej sytuacji i dopuszcza możliwość stwierdzenia wygaśnięcia prawa w stosunku do: 1/ współuprawnionego, o którym mowa w art. 122 p.w.p., 2/ uprawnionego do wspólnego znaku towarowego z art. 136 p.w.p. i 3/ uprawnionego do wspólnego znaku towarowego gwarancyjnego z art. 137 p.w.p. Nie dotyczy natomiast wyjścia ze współwłasności indywidualnego znaku towarowego, które to działanie jest regulowane przez przepisy prawa cywilnego. Mając na uwadze wywody powyższe uznać należy, że nieusprawiedliwione są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego tj. art. 122 ust. 1 p.w.p. i art. 169 ust. 7 p.w.p. przez błędną interpretację. Wykładnia przyjęta przez organ i Sąd pierwszej instancji była prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że możliwość stwierdzenia w decyzji na podstawie art. 169 ust. 7 p.w.p. wygaśnięcia prawa do znaku w stosunku do jednego ze współuprawnionych dotyczy tylko sytuacji określonych w tym przepisie, nie dotyczy natomiast indywidualnego prawa do znaku towarowego, jakie służyło wspólnikom spółki cywilnej, także wtedy gdy umowa spółki uległa rozwiązaniu. Skoro w ogóle nie istnieje możliwość stwierdzenia wygaśnięcia prawa do indywidualnego znaku towarowego w stosunku do jednego z byłych wspólników spółki cywilnej, to bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania dotyczące braku ustaleń faktycznych, co do nieużywania znaku przez byłego wspólnika oraz przyczyn tego nieużywania, a także braku rozważań Sądu w tej materii, bowiem okoliczności te nie mają żadnego znaczenia w sprawie. Na marginesie tylko zauważyć należy, że ze współwłasności indywidualnego znaku towarowego, do której doszło w wyniku czynności i zdarzeń o charakterze cywilnoprawnym (rozwiązanie umowy spółki cywilnej, dziedziczenie, podział przedsiębiorstwa, nabycie na współwłasność) wyjść można przy użyciu instytucji prawa cywilnego. Wbrew obawom wnoszącego skargę kasacyjną, system prawa jest kompletny, a problem może zostać rozwiązany zarówno przez współdziałanie obu uprawnionych jak i w drodze orzeczenia sądu powszechnego, nie może natomiast być rozwiązany na drodze administracyjnej przez stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w stosunku do jednego z jego współwłaścicieli, bowiem brak podstawy prawnej do takiego działania organu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.