III SA/Po 801/21

SENTENCJA Dnia 26 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Szymon Widłak Asesor WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2021 roku sprawy ze skargi D. G. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] z dnia [...] marca 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] listopada 2019 roku, D. G. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]" w [...] nad [...] reprezentowany przez W. K. przedstawiciela firmy: [...]" wniósł o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na "wykonanie urządzenia wodnego oraz na wprowadzanie ścieków do ziemi" na terenie działek nr [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie [...] - [...], miasto [...], w związku z inwestycją polegającą na budowie dwóch budynków usługowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Decyzją z dnia [...] lutego 2020 roku, znak [...] Dyrektor Zarządu Zlewni Wód [...] w [...] odmówił udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowo jest prawem powszechnie obowiązującym na terenie gminy, co obliguje organ orzekający do dokonywania z urzędu zgodności złożonego wniosku o pozwolenie wodnoprawne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wobec braku takiej zgodności w przedmiotowej sprawie organ odmówił wydania stosownego pozwolenia wodnoprawnego. Pismem z dnia [...] marca 2020 roku D. G. wniósł odwołanie zaskarżając w całości decyzję powyższa decyzję i wnosząc o jej uchylenie. Decyzja z [...] lipca 2020 roku, nr znaku [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na błędy formalne postępowania, w tym niedostatecznie zgromadzony materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym (niewystarczające wyjaśnienie sprawy). Organ odwoławczy wskazał na możliwość zwrócenia się do Rady Miejskiej w [...] o wykładnię gramatyczną i celowościową Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego oraz wyjaśnienie istnienia kanalizacji ogólnospławnej w rejonie projektowanej inwestycji. W dniu [...] sierpnia 2020 roku D. G. sprecyzował, że jego wniosek dotyczy wykonania urządzenia wodnego oraz odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z dachów i terenów utwardzonych do gruntu oraz uzupełnił braki formalne wniosku. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 roku Dyrektor Zarządu Zlewni Wód [...] w [...] wystąpił do Przewodniczącego Rady Miejskiej w [...] o wykładnię gramatyczną i celowościową przepisu § 2 ust. 7 pkt 2b Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Strefy Śródmiejskiej zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2000 roku. Pismem z dnia [...] września 2020 roku, nr [...], [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wyjaśnił, że w [...] (sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji wnioskodawcy) znajduje się odcinek kanalizacji deszczowej, który w odległości około 90 m został włączony do kanalizacji ogólnospławnej, która nie jest w stanie odebrać dodatkowej ilości wód opadowych i roztopowych. Wobec powyższego podtrzymane zostało stanowisko (zawarte w wydanych Warunkach Technicznych z dnia [...] maja 2018 roku, nr [...] w pkt 3.1) dotyczące niewyrażenia zgody na odbiór wód opadowych i roztopowych ze względu na brak kanalizacji deszczowej. Pismem z dnia [...] września 2020 roku Przewodniczący Rady Miasta w [...] stwierdził, że zarówno pod względem gramatycznym (językowym), jak i celowościowym nie można uznać, że w związku z planowaną realizacją inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków usługowych wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z projektowanych budynków i powierzchni utwardzonych na terenie działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie ewid. [...] - [...] w [...], powiat [...] poprzez urządzenie wodne, tj. zespół skrzynek rozsączających na działce o nr ewid. [...], będzie zgodne z ustaleniami przepisu § 2 ust. 7 pkt 2b Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Strefy Śródmiejskiej zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2000 roku, który precyzyjnie określa sposób odprowadzenia wód opadowych i roztopowych do sieci kanalizacyjnej, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2) ppkt b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane oraz § 28 ust. 1 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1065). Jednocześnie zaznaczono, że planu nie przewiduje rozwiązań alternatywnych, ale trwają prace dla wymienionego terenu nad nowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który ponownie określi warunki odprowadzenia wód opadowych i roztopowych. Decyzją z dnia [...] października 2020 roku, nr [...], Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody [...] - Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] odmówił udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na: 1. wykonanie urządzenia wodnego - zbiornika retencyjno-rozsączającego (zespołu skrzynek rozsączających), zlokalizowanego na działce o nr ewidencyjny [...] położonej w obrębie [...] - Śródmieście w [...], powiat gorzowski, woj. lubuskie; 2. usługę wodną obejmującą odprowadzanie do ziemi, poprzez projektowany zbiornik retencyjno - rozsączający (zespołu skrzynek rozsączających), wód opadowych lub roztopowych ujętych w zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych z projektowanych obiektów budowlanych i terenów utwardzonych na terenie działek o nr ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...] - Śródmieście w [...] powiat gorzowski, woj. lubuskiego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych uregulowano zgodnie z § 2 ust. 7 pkt 2b Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Strefy Śródmiejskiej przyjętego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2000 roku, który przewiduje, że "odprowadzenie ścieków sanitarnych i deszczowych do istniejącego sytemu kanalizacji ogólnomiejskiej, na warunkach jego administratora". Natomiast inne odprowadzanie ścieków sanitarnych lub wód opadowych i roztopowych do istniejącego systemu kanalizacji ogólnomiejskiej na warunkach jej administratora, w rozpoznawanej sprawie pozostawało w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego strefy śródmiejskiej. Organ wsparł swoje rozstrzygnięcie jednoznacznym stanowiskiem Przewodniczącego Rady Miejskiej z dnia [...] września 2020 roku oraz [...] Sp. z o.o. w [...] z dnia [...] września 2020 roku, które potwierdziły kolizję proponowanego przez wnioskodawcę rozwiązania z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Strefy Śródmiejskiej przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2000 roku. Pismem z dnia [...] grudnia 2020 roku pełnomocnik D. G. wniósł odwołanie o powyższej decyzji (uzupełnione pismem z dnia [...] grudnia 2020 roku) od powyższej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód [...] w [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2021 roku, [...], Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód [...] w [...] z dnia [...] października 2020 roku, znak: [...] W ocenie organu II instancji, Dyrektor Zarządu Zlewni Wód [...] w [...] zasadnie uznał, że w niniejszym przypadku występują przesłanki odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, gdyż sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych objętych wnioskiem (do ziemi) jest niezgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Strefy Śródmiejskiej w [...], co potwierdziło stanowisko Burmistrza Miasta [...] jak i stanowisko Rady Miasta [...]. Organ nie zgodził się również z zarzutami dotyczącymi dokonania dowolnej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zostały one poparte jednoznacznym stanowiskiem organów gminy. Stanowiska organów gminy były w tym wypadku środkami dowodowymi na okoliczność zgodności inwestycji albo jej niezgodności z ustaleniami planu miejscowego. Natomiast kwestie związane z nieadekwatnymi przepisami prawa miejscowego w stosunku do istniejącej - nieprawidłowo funkcjonującej sieci kanalizacyjnej nie były w kompetencji organów właściwych w sprawach gospodarowania wodami. Ponadto odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ wskazał, że nie jest właściwy do oceny prawidłowości i weryfikacji zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dokonanych przez organy gminy, które są źródłem prawa powszechnie obowiązującym na obszarze działania organów uchwałodawczych jako akty prawa miejscowego. Co za tym idzie są wiążące dla organów stosujących przepisy prawa, przez co odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego była zasadna z uwagi na uznanie, że projektowany sposób wód narusza ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Strefy Śródmiejskiej zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2000 roku, a tym samym wypełnia przesłankę art. 399 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 roku pełnomocnik D. G. wniósł skargę do WSA w Poznaniu domagając się uchyleni decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] marca 2021 roku, nr [...] oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji przedstawiono takie same zarzuty jak w odwołaniu tj.: 1. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 i 7 oraz art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w wyniku błędnego i bezzasadnego stwierdzenia, że planowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym planem miejscowym, gdy tymczasem ustalenie to jest dowolne i nieprawidłowe, bowiem: plan miejscowy nie wprowadza zakazu realizacji urządzeń, które planuje inwestor, a nadto stanowisko organu I instancji nie uwzględnia zasady wolności zabudowy; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) § 2 ust. 7 pkt 2b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego strefy Śródmiejskiej miasta [...], przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej [...] (dalej: Plan Miejscowy) na skutek jego dowolnej interpretacji, sprzecznej z utrwalonym orzecznictwem sądowym, zgodnie z którym jednolicie przyjęte jest, że wprowadzanie w planach miejscowych zapisów o podłączeniu do sieci kanalizacyjnej (czy innej) nie może być interpretowane jako zakaz realizacji innych urządzeń zapewniających odbiór ścieków czy dostawę wody - zwłaszcza w sytuacji gdy nie istnieją techniczne możliwości podłączenia do sieci; b) art. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6) i 10) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 2 ust. 7 pkt 2b w/w Planu Miejscowego w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP - na skutek błędnego stwierdzenia, że plan miejscowy może wprowadzać nakaz/obowiązek podłączenia obiektów budowlanych do kanalizacji deszczowej/sieci kanalizacyjnej - gdy tymczasem jest to rażąco nieprawidłowa wykładnia, naruszające podstawowe prawa inwestora (w tym chronione konstytucyjnie prawo własności), albowiem gmina nie ma kompetencji do wprowadzania tego typu nakazów (obowiązków) w ramach planu miejscowego. 3. Naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. na skutek braku ustosunkowania się w treści uzasadnienia decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz też i orzecznictwa powołanego w uzasadnieniu odwołania. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód [...] w [...] wniósł o ojej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 roku, poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 roku, poz. 2325 - w skrócie "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie wystąpiły. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 roku złożonym przez D. G. (uzupełnionym pismem z dnia [...] sierpnia 2020 roku) w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego tj. zbiornika retencyjno-rozsączającego (zespołu skrzynek rozsączających) oraz wprowadzanie wód opadowych i roztopowych z dachów i terenów utwardzonych do ziemi za pomocą ww. urządzenia wodnego zlokalizowanego na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], położonych w obrębie ewidencyjnym [...] - Śródmieście w [...]. W tym przedmiocie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody [...] odmówiło wnioskodawcy udzielenia stosownego pozwolenia wodnoprawnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] marca 2021 roku, nr [...] stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 roku, poz. 310 ze zm.). Zgodnie z art. 389 pkt 1 i 6 Prawa wodnego jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne i wykonanie urządzeń wodnych. W myśl art. 35 ust. 3 pkt 7 Prawa wodnego usługi wodne obejmują m.in. odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Natomiast zgodnie z art. 16 pkt 65 Prawo wodne przez urządzenia wodne rozumie się urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów. Zatem przedstawiony we wniosku zakres objęty był koniecznością uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Stosownie do art. 407 ust. 1 i 2 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek, do którego należy dołączyć: 1. operat wodnoprawny z oznaczeniem daty jego wykonania, zwany dalej "operatem", wraz z opisem prowadzenia zamierzonej działalności niezawierającym określeń specjalistycznych; 2. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli jest wymagana; 3. wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli są wymagane; 4. ocenę wodnoprawną, jeżeli jest wymagana; 5. wypisy z rejestru gruntów lub uproszczone wypisy z rejestru gruntów dla nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. W przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek wydania pozwolenia wodnoprawnego, organ administracji publicznej ma obowiązek wydania wnioskowanej decyzji. Odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności określone w art. 399 Prawa wodnego, tj. gdy: . projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, tj.: 1. ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyłączeniem okoliczności, o których mowa w art. 66; 2. ustaleń planów ochrony i planów zadań ochronnych dla obszarów chronionych; 3. ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym; 4. ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy; 5. ustaleń programu ochrony wód morskich; 6. ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych; 7. ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; . nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, tj. wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych; . projektowany sposób korzystania z wód dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony; . zakład planujący korzystanie z wód lub wykonanie urządzeń wodnych albo inne działania wymagające pozwolenia wodnoprawnego nie wywiązuje się z wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków. W przedmiotowej sprawie okolicznością uzasadniającą odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego uczyniono przesłanki określone w art. 399 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego, które zawierają normę zakazującą wydawania pozwoleń wodnoprawnych sprzecznych z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego czyli godzących w te ustalenia. W konsekwencji wskazano, że projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2000 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego strefy Śródmiejskiej miasta [...], który w § 2 ust. 7 pkt 2b określa w zakresie wód opadowych i roztopowych nakaz "odprowadzania ścieków sanitarnych i deszczowych do istniejącego systemu kanalizacji ogólnomiejskiej, na warunkach jego administratora". Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na mocy art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 roku, poz. 741 t.j.) jest aktem prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP (Dz.U. z 1997 roku, nr 78 poz. 48 ze zm.) pozostaje źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mogą zawierać postanowienia oparte na nakazach, zakazach, dopuszczeniach i ograniczeniach w zagospodarowaniu terenów w zakresie określonym w § 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozwolenie wodnoprawne, którego przedmiotem jest w szczególności zezwolenie na wykonanie urządzeń wodnych służących do odprowadzania wód opadowych i roztopowych na danym terenie, dotyczy w swej istocie sposobu zagospodarowania tego terenu. Każda decyzja administracyjna kształtująca wykorzystanie przestrzenne terenu, w tym sposób zagospodarowania położonej na nim nieruchomości, musi być zgodna (niesprzeczna) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2014 roku, sygn. akt II OSK 2870/12). W takim stanie prawnym organy trafnie ustaliły, że rozwiązanie proponowane przez wnioskodawcę tj. wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do gruntu za pomocą urządzenia wodnego – zbiornika retencyjnego rozsączającego (zespołu skrzynek rozsączających) pozostawało w sprzeczności z ww. zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Takie rozstrzygnięcie organu zarówno pierwszej jak i drugiej instancji zostało w sposób prawidłowy oparte na stanowiskach organów gminy dotyczących okoliczność zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. W szczególności należy zwrócić uwagę na pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2020 roku, znak: [...] oraz pismo Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2020 roku, znak: [...] dokonujące wykładni gramatycznej i celowościowej § 2 ust. 7 pkt 2b Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Strefy Śródmiejskiej zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2000 roku w odniesieniu do wniosku inwestora nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]. Ponadto pismem z dnia [...] września 2020 roku, znak: [...] [...] Sp. z o.o. w [...] potwierdził brak możliwości przyjęcia wód opadowych i roztopowych do kanalizacji znajdującej się w pobliżu projektowanej inwestycji, mimo, że w ul. [...] został wybudowany odcinek kanalizacji deszczowej w celu odprowadzenia wód z jezdni, który w odległości ok. 90 mb od granicy inwestycji włączony został do kanalizacji ogólnospławnej. Kluczowe okazało się jednak zastrzeżenie, że wprowadzenie wód opadowych i roztopowych z planowanej inwestycji obciążyłoby w takiej sytuacji główne kolektory kanalizacji ogólnospławnej w [...] które nie są w stanie odebrać większej ilości wód opadowych i roztopowych, gdyż już w stanie obecnym w czasie deszczów nawalnych następują lokalne podtopienia fekaliami, co zagraża obiektom oraz stwarza zagrożenie epidemiologiczne. W takiej sytuacji należy zgodzić się, żer brak było podstaw prawnych do wydania pozwolenia wodnoprawnego w zakresie objętym wnioskiem D. G.. W ocenie sądu w tym względzie należy podkreślić, że działania organów administracji, poprzedzające odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego w pełni realizowały wcześniejsze wskazówki dotyczące wyczerpującego zbadania okoliczności sprawy jakie zostały zawarte w decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lipca 2020 roku, nr [...] W tym względzie organy administracji ustaliły zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, że nie było możliwości alternatywnego podłączenia planowanej inwestycji skarżącego do istniejącej obecnie kanalizacji ogólnospławnej. Rozstrzygnięcie organów było w tym względzie zgodne z ustawą z dnia [...] marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 roku, poz. 741 t.j.), która przewiduje, że to organy gminy prowadzą całą procedurę planistyczną i tylko one są właściwym i odpowiednim organem poświadczającym zgodność pozwolenia wodnoprawnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2595/12). W tym zakresie organy w sposób prawidłowy przeprowadziły wystarczające postępowanie dowodowe w zakresie jednej z podstawowych przesłanek wydania pozwolenia wodnoprawnego tj. zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Szczególnie, że stanowiska organów gminy na obszarze której obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wystarczające do ustalenia czy planowane urządzenie wodnoprawne pozostaje w zgodności z tym planem. W rozpoznawanej sprawie należy zwrócić uwagę, że zarzuty podniesione w przedmiotowej skardze w istocie sprowadzają się do kwestionowania zgodności rozwiązań przyjętych przez Rady Miasta [...] w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Strefy Śródmiejskiej z obecnie obowiązującymi powszechnie przepisami i akcentują konieczność ich wykładni w zgodzie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 roku, poz. 1333 t.j.) wskazując na przekroczenie zakresu umocowania przekazanego samorządom gminnym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 roku, poz.741 t.j.). W tym względzie organy administracji dość pobieżnie, ale jednak odniosły się do konieczności przestrzegania obowiązujących regulacji zawartych w przyjętym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy zastrzegł, że kwestie związane z nieadekwatnymi przepisami prawa miejscowego w stosunku do istniejącej - nieprawidłowo funkcjonującej sieci kanalizacyjnej nie pozostają w kompetencji organów właściwych w sprawach gospodarowania wodami. Organy skupiły się bardziej na obowiązującej regulacji, która w połączeniu z uwarunkowaniami gminy uniemożliwiła wydanie stosowanego pozwolenia wodnoprawnego. Należy zaznaczyć, że brak wyjaśnienia tego rodzaju wątpliwości w sposób bardziej rozbudowany nie mógł jednak mieć wpływu na trafność rozstrzygnięcia przyjętego przez organy administracji. Organy nie mogły bowiem wydać decyzji, która byłaby sprzeczna z regulacjami przyjętymi w obowiązującym obecnie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Rada Miejska w [...] przyjmując miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określiła możliwość odprowadzenia wód opadowych i roztopowych do sieci kanalizacyjnej, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami art. 5 ust. 1 pkt 2) ppkt b) ustawy z dnia [...] lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 roku, poz. 1333 t.j. ze zm.) oraz § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2020 roku, poz. 1065 t.j. ze zm.), nie przewidując rozwiązań alternatywnych. W tym względzie [...] Sp. z o.o. w [...] potwierdził potencjalną kolizję proponowanego przez wnioskodawcę rozwiązania z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Strefy Śródmiejskiej przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2000 roku oraz brak możliwości dokonania przyłączenia w obecnym stanie faktycznym z uwagi na przeciążenie obecnie funkcjonującej instalacji. W takich okolicznościach nie można zgodzić się z zarzutami dotyczącymi dokonania dowolnej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zostały one poparte jednoznacznym stanowiskiem organów gminy. Pozytywne rozpoznanie wniosku D. G. w takiej sytuacji byłoby niezgodne z obowiązującym prawem miejscowym, a w praktyce groziłoby dodatkowymi zagrożeniami dla lokalnej społeczności. W rozpoznawanym przypadku nie można było skutecznie domagać się interpretacji planu zagospodarowania przestrzennego w zgodzie obowiązującymi przepisami prawa budowlanego, które przewidują inne techniczne możliwości rozwiązania. W tym względzie konieczna jest uprzednia zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która umożliwi realizację na terenie nim objętym, realizacji takich rozwiązań związanych z odprowadzeniem wód opadowych i roztopowych, które będą zarówno dostosowane do obowiązujących obecnie standardów prawa budowlanego, jaki i będą mieścić się w granicach funkcjonalnych możliwości istniejących na terenie objętym planem. Co więcej należy podkreślić, że plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego stanowi część systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej i dopóki nie zostanie uznany za nieobowiązujący lub nieważny, organy nie mają podstaw prawnych do kwestionowania jego zapisów. W tym względzie należy również dostrzec, że Rada Miejska Gminy [...] sama poinformowała, że dostrzega zmieniające się potrzeby rozwojowe lokalnej społeczności i z tego względu dla wymienionego terenu podjęto prace nad nowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który ponownie określi warunki odprowadzenia wód opadowych i roztopowych uwzględniające możliwości jakie przewidują abstrakcyjne rozwiązania aktualnie przyjęte w obowiązującym prawie. Jednocześnie należy mieć na względzie, że istnieje możliwość zgłoszenia zastrzeżeń w postaci uwag w procedurze poprzedzającej przyjęcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w ostateczności również istnieje możliwość jego zaskarżenia, co pozostaje o tyle istotne, że taki plan będzie stanowił prawo miejscowe, z którym w konsekwencji będą musiały być zgodne również wydawane w przyszłości pozwolenia wodnoprawne. Reasumując, mając na uwadze, iż miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego są aktami prawa miejscowego, będącymi źródłem prawa powszechnie obowiązującym na obszarze działania organów, które je uchwaliły, a co za tym idzie są wiążące dla organów stosujących przepisy prawa, uzasadniona w okolicznościach rozpoznawanej sprawy była odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego. Zasadne było więc przyjęcie, że projektowana inwestycja narusza ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Strefy Śródmiejskiej zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2000 roku. Kwalifikacja przytoczonych wyżej zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z treścią przepisu art. 399 ust 1 pkt 1 w związku z art. 396 ust 1 pkt 7 prawa wodnego w zakresie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego miała miejsce w dopuszczalnych granicach prawa. Organy administracji dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji dokonały prawidłowej analizy zgłoszenia pod kątem jego zgodności z ustaleniami planu, ustalając w ten sposób istotne okoliczności sprawy. Organy obu instancji prawidłowo uzasadniły wydane decyzje w niniejszym postępowaniu. W sprawie nie naruszono również przepisów określających ramy prowadzonego postępowania administracyjnego tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 roku, poz. 256 ze zm.). Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.