IV SA/Wa 2330/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Stowarzyszenie [...] z siedzibą w L. w piśmie z dnia 6 listopada 2014 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Skarga została podpisana przez D. D., oznaczonego jako przedstawiciel Stowarzyszenia. Zarządzeniami z dnia 25 listopada 2014r. Sąd wezwał skarżącego do: 1) wskazania z imienia i nazwiska wszystkich członków Stowarzyszenia wraz z ich aktualnymi adresami zamieszkania; 2) nadesłania stosownego dokumentu potwierdzającego, kto jest członkiem Stowarzyszenia; 3) uiszczenia wpisu od skargi oraz 4) nadesłania 60 odpisów skargi własnoręcznie podpisanych przez wszystkich członków Stowarzyszenia lub poświadczonych za zgodność z oryginałem. Wezwanie należało wykonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie - doręczone stronie w dniu 1 grudnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy) - pozostaje bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jak wskazano na wstępie, stowarzyszenie [...] z siedzibą w L. jest stowarzyszeniem zwykłym. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm. – dalej również: Prawo o stowarzyszeniach) stowarzyszenie zwykłe jest uproszczoną formą stowarzyszenia i nie posiada osobowości prawnej. W świetle art. 25 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jajko ppsa, stowarzyszeniu zwykłemu, jako organizacji społecznej nieposiadającej osobowości prawnej, przysługuje zdolność sądowa, czyli zdolność do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako strona. Fakt, że stowarzyszenie zwykłe nie posiada osobowości prawnej oznacza, że tworzą je wszyscy członkowie, a więc grupa osób fizycznych zorganizowana pod kątem prowadzenia działalności niezarobkowej, określonej w regulaminie działalności takiego stowarzyszenia. Regulamin, uchwalany zgodnie z art. 40 ust. 2 Prawa o stowarzyszeniach przez założycieli stowarzyszenia, reguluje tylko sposób działania osób fizycznych tworzących stowarzyszenie zwykłe. Nie mają tu zastosowania art. 10 i art. 11 Prawa o stowarzyszeniach, określające obowiązkowe elementy statutu oraz strukturę organizacyjną tzw. stowarzyszeń rejestrowych, które podlegają rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym i posiadają osobowość prawną. Dlatego też grupa osób tworzących stowarzyszenie zwykłe działa w ramach wewnętrznej struktury organizacyjnej lecz nie ma żadnych organów, gdyż nawet przedstawiciel reprezentujący stowarzyszenie zwykłe nie jest jego organem, co jednoznacznie wynika z art. 40 ust. 2 Prawa o stowarzyszeniach (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1308/11. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stowarzyszenie zwykłe posiada zatem zdolność sądową, jednakże nie ma samodzielnej legitymacji procesowej, którą posiadają wszyscy członkowie tego stowarzyszenia, jako podmioty praw i obowiązków. Dlatego też w sprawie, w której stowarzyszenie zwykłe występuje jako strona skarżąca, obowiązkiem Sądu jest zweryfikowanie w oparciu o przedłożone wraz ze skargą dokumenty, które osoby są członkami stowarzyszenia, uprawnionymi do wniesienia skargi (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 714/14, z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2525/12, z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 311/14. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z art. 28 § 1 ppsa osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W świetle natomiast art. 29 ppsa organy te lub osoby zobowiązane są wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 53/09, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazano na wstępie, skargę z dnia 6 listopada 2014 r. podpisał D. D., oznaczony jako przedstawiciel Stowarzyszenia. Z akt sądowych sprawy nie wynika, czy był on umocowany przez wszystkich członków Stowarzyszenia, którzy w świetle poczynionych wyżej wywodów, posiadają legitymację procesową do dokonania tej czynności w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Dla weryfikacji takiego umocowania bynajmniej niewystarczające są znajdujące się w aktach administracyjnych kopie zaświadczenia Starosty W. z dnia [...] czerwca 2012 r. o zgłoszeniu dokonanym w trybie art. 40 ust. 3 Prawa o stowarzyszaniach, a także samego regulaminu stowarzyszenia. Z dokumentów tych nie wynika, jakie osoby są obecnie członkami Stowarzyszenia, ani czy wszystkie te osoby udzieliły D. D. stosownego umocowania. W tych okolicznościach konieczne okazało się zobowiązanie strony do uzupełnienia braku formalnego skargi, przez podanie i udokumentowanie aktualnego stanu osobowego stowarzyszenia [...] z siedzibą w L. bądź podpisanie skargi przez wszystkich członków Stowarzyszenia. Skarżący nie uzupełnił powyższego braku formalnego skargi. Nie nadesłał również żądanych odpisów skargi oraz nie uiścił wpisu od skargi (informacja Oddziału Finansowo-Budżetowego Sądu z dnia 17 grudnia 2014r.). Na marginesie Sąd wyjaśnia, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 przyjęto, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 29 oraz w zw. z 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.