II SA/Ol 719/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie negatywnej opinii w związku z posiadanym wpisem na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; II. zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z "[...]" Komendant Powiatowy Policji w B. (dalej jako: Komendant Powiatowy Policji lub organ I instancji), na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 838, dalej jako: ustawa o ochronie osób i mienia) oraz art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako: k.p.a.) zaopiniował negatywnie M.K. (dalej jako: opiniowany, strona lub skarżący), w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie wydania opinii o osobie wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że nie stwierdzono, aby opiniowany posiadał skłonności do zażywania narkotyków lub innych środków odurzających, natomiast ustalono, że posiada on skłonności do nadużywania alkoholu, pod wpływem którego zachowuje się niewłaściwie. Powołano się przy tym na udokumentowane interwencje Policji: 15 kwietnia 2020 r., 6 października 2020 r. oraz 26 grudnia 2020 r. w miejscu zamieszkania strony, przeprowadzone na skutek zgłoszeń żony z powodu wszczynania kłótni przez opiniowanego, będącego pod wpływem alkoholu, przy czym interwencje te zostały zakończone pouczeniem wymienionego i pozostawieniem go w miejscu zamieszkania. Odnotowano również dwukrotnie zgłoszoną interwencję Policji 1 stycznia 2021 r., kiedy opiniowany, również będąc pod wpływem alkoholu, wszczął kłótnię z żoną i przewrócił się, rozcinając sobie usta i na miejsce została wezwana karetka Pogotowia Ratunkowego. Organ I instancji podał, że w rozmowie z sąsiadami ustalono, że strona posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, przestrzega zasad współżycia społecznego i porządku prawnego, zaś sąsiedzi nie widzieli strony będącej pod wpływem alkoholu, natomiast słyszeli o podjętych interwencjach przez Policję oraz o fakcie nadużywania przez niego alkoholu. Jednocześnie żona oświadczyła, że opiniowany od stycznia 2021 r. nie nadużywa alkoholu i nie wszczyna kłótni, jednakże we wcześniejszym okresie stronie zdarzało się nadużywać alkoholu i z tego powodu była zmuszona wezwać patrol Policji. Ponadto wskazano na odnotowane rejestracje procesowe w bazie KSIP: z 2 grudnia 2000 r. o czyn z art. 282 kodeksu karnego, zakończone przekazaniem do prokuratury oraz z 17 maja 2010 r. o czyn z art. 157 § 2 kodeksu karnego zakończone przekazaniem do Sądu z wnioskiem o ukaranie. Zaznaczono przy tym, że opiniowany nie był zatrzymywany w Pomieszczeniu dla Osób Zatrzymanych, nie odnotowano też popełnienia wykroczeń ani nie stwierdzono utrzymywania kontaktów z elementem przestępczym. Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o zmianę wydanej opinii na pozytywną. W uzasadnieniu zażalenia strona wyjaśniła, że podłożem wskazanych w zaskarżonym rozstrzygnięciu interwencji Policji były nieporozumienia rodzinne, które zostały już wyjaśnione. Zaznaczono, że interwencje te nie były związane ze stosowaniem przemocy i zostały zakończone pouczeniem oraz pozostawieniem strony w miejscu zamieszkania. Opiniowany wskazał, że nie czuje się osobą nadużywającą alkoholu, czy też nie dbającą o utrzymanie rodziny i oświadczył, że od stycznia 2021 r. całkowicie nie spożywa alkoholu. Podniósł, że jest emerytowanym żołnierzem Wojska Polskiego i od 2015 r. wraz z żoną stanowią rodzinę zastępczą dla swojego wnuka i jako rodzina zastępcza są pod stałym nadzorem Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, której pracownicy potwierdzają wzorową pieczę zastępczą. Podał, że żona nigdzie nie pracuje, zajmuje się domem i wychowywaniem wnuka. W związku z tym, że otrzymywana emerytura nie pokrywa w całości potrzeb materialnych rodziny, opiniowany w 2017 r. po odpowiednim przeszkoleniu podjął dodatkową pracę w firmie ochroniarskiej. Podkreślił, że z nałożonych obowiązków wywiązuje się należycie, bez zastrzeżeń przełożonych. Ponadto w miejscu zamieszkania, wśród sąsiadów, także posiada pozytywną opinię. Postanowieniem z "[...]" Komendant Wojewódzki Policji (dalej jako: Komendant Wojewódzki lub organ odwoławczy) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając, że zgromadzone w sprawie informacje wskazują, że strony nie można ocenić jako osobę posiadającą nienaganną opinię w rozumieniu art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia. Podniesiono, że w toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego ustalono, że opiniowany posiada pozytywną opinię środowiskową w miejscu zamieszkania, nie był zatrzymywany do wytrzeźwienia, nie popada w konflikty z prawem, nie utrzymuje kontaktów z elementem przestępczym, przestrzega zasad współżycia społecznego i porządku prawnego. Niemniej jednak w dokumentacji jednostki odnotowane są także zdarzenia, kiedy opiniowany, będąc pod wpływem alkoholu, wszczynał kłótnie z żoną i zachowywał się niewłaściwie. Okoliczność nadużywania alkoholu przez stronę potwierdziła również żona opiniowanego, wskazując, że miało to miejsce przed styczniem 2021 r. W ocenie organu odwoławczego charakter tych zdarzeń ma ścisły związek z zakresem zadań pracownika ochrony fizycznej, co powoduje, że nie można opiniowanego obdarzyć zaufaniem i uznać, że posiada nienaganną opinię. Zaistniałe okoliczności mogą mieć znaczący wpływ na późniejsze efekty dysponowania przez opiniowanego bronią, środkami przymusu bezpośredniego oraz powierzonym mieniem w trakcie wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, a przede wszystkim stosowania się do obowiązujących przepisów prawa. Wskazano, że zawód pracownika ochrony wiąże się z odpowiedzialnością i jest związany z dostępem do broni palnej. Wykonywanie tego zawodu przez osobę, która jest sprawcą interwencji domowych wskutek nadużywania alkoholu, może stwarzać poczucie zagrożenia dla otoczenia. W ocenie organu odwoławczego opiniowany nie daje gwarancji odpowiedzialnego i rzetelnego wykonywania zadań pracownika ochrony, wiążącego się z dużym ryzykiem, stresem, refleksem i rozważnym podejmowaniem działań, zgodnie z obowiązującym prawem. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skarżący przedstawił swoją sytuację rodzinną i majątkową. Podał, że jest emerytowanym żołnierzem Wojska Polskiego a jego emerytura wynosi około 2100 zł, z czego miesięczne opłaty za utrzymanie mieszkania wynoszą około 700 zł. Wskazał, że jego żona nie pracuje i zajmuje się domem oraz opieką nad wnukiem, dla którego od 2015 r. stanowią rodzinę zastępczą. Podkreślił, że posiadają z żoną wzorową opinię Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w zakresie pieczy zastępczej. Niska emerytura i związane z tym problemy finansowe spowodowały, że skarżący podjął dodatkowe zatrudnienie w ochronie mienia. Skarżący wskazał, że sprawy prowadzone w 2000 r. oraz 2010 r., na które powołał się organ I instancji, nie miały wpływu na wcześniejsze wydanie pozytywnej opinii i wpisanie go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oraz zatrudnienie w firmie ochroniarskiej. Skarżący nie zaprzeczył interwencjom Policji w miejscu zamieszkania w 2020 r., wskazując, że za każdym razem kończyły się one jedynie pouczeniem. Jednocześnie podał, że istniejące wówczas nieporozumienia małżeńskie zostały wyjaśnione i aktualnie nie ma żadnych problemów rodzinnych. Podkreślił, że nie czuje się osobą mającą problem z alkoholem i nie nadużywa go, zaś od początku 2021 r. nie spożywa alkoholu pod żadną postacią. Podniósł, że nie był karany sądownie ani administracyjnie. Ponadto zebrane przez Policję dowody wskazują na pozytywną opinię w miejscu zamieszkania. Skarżący podniósł, że przestrzega zasad współżycia społecznego i porządku prawnego, z nałożonych obowiązków służbowych ochrony fizycznej mienia wywiązuje się wzorowo, bez żadnych zastrzeżeń ze strony bezpośrednich przełożonych. Skarżący zwrócił również uwagę na fakt, że nie dotyczy go kwestia posiadania i posługiwania się bronią palną i nie będzie ubiegał się o zezwolenie na broń palną, gdyż przy obecnym zakresie swoich obowiązków ochrony fizycznej nie ma takiej potrzeby. W ocenie skarżącego incydentalne zdarzenia z 2020 r. wskutek nieporozumień małżeńskich nie mogą przekreślić wszystkiego, co osiągnął w dotychczasowym życiu ani skutkować tym, że nie można obdarzyć go zaufaniem wynikającym z zakresu zadań pracownika ochrony fizycznej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podniesiono, że przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie ocena, czy skarżącego, mając na uwadze ustalone okoliczności stanu faktycznego sprawy, można uznać za osobę posiadającą nienaganną opinię w rozumieniu art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie mienia i osób. Jednocześnie zaznaczono, że ustawodawca rozróżnia pojęcia "nienaganna opinia" i "opinia pozytywna", przy czym wymóg posiadania nienagannej opinii jest dalej idący i bardziej rygorystyczny niż posiadania opinii pozytywnej, dlatego też przy ustalaniu, czy osoba ubiegająca się o status pracownika ochrony ma nienaganną opinię kryteria oceny muszą być odpowiednio rygorystyczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w sprawie wydania negatywnej opinii o skarżącym w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie wydania opinii o osobie wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Stwierdzono, że skarżący nie spełnia wymogów uzyskania nienagannej opinii z uwagi na przeprowadzone przez Policję w jego miejscu zamieszkania interwencje z powodu wszczynania przez skarżącego, będącego pod wpływem alkoholu, kłótni z żoną i niewłaściwe zachowanie. Ponadto wskazano na odnotowane w bazie KSIP rejestracje procesowe z 2000 r. oraz z 2010 r., zakończone przekazaniem do Sądu z wnioskiem o ukaranie. Tym samym, w ocenie organów obu instancji skarżący nie przestrzega zasad porządku prawnego i nie zapewnia chronionym osobom poczucia bezpieczeństwa wynikającego z zaufania do pracowników ochrony. Podnieść zatem należy, że podstawę do wydania postanowienia w przedmiocie wydania opinii w związku z wpisem na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej stanowią przepisy ustawy o ochronie osób i mienia. W myśl art. 26 ust. 3 pkt 6 powołanej ustawy na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji albo - w przypadku obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw - przez organ odpowiedniego szczebla i kompetencji tych państw, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Należy zauważyć, że przepisy ustawy o ochronie osób i mienia nie definiują pojęcia "nienaganna opinia", nie określają też kryteriów, jakimi kierować ma się organ opiniujący osobę posiadającą wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony. Nienaganność opinii kojarzyć należy z oczekiwaniem od pracownika ochrony wykazania się w codziennym postępowaniu takimi cechami, które pozwalają na obdarzenie go niezbędnego w tej pracy zaufaniem. Tym samym, ustawodawca postawił przed osobą pragnącą pracować w tym zawodzie wysokie wymagania jeżeli chodzi o etos życia codziennego, uczciwość, przyzwoitość, a nade wszystkim praworządność. Do elementów wzorca osoby legitymującej się nienagannym zachowaniem zaliczyć zatem w szczególności należy postępowanie zgodne z porządkiem prawnym i obowiązującymi normami społecznymi, niepozwalające na sformułowanie obiektywnie uzasadnionych zarzutów. Badając tę przesłankę nie można abstrahować od celu wydawanej opinii. W przypadku pracownika ochrony należy brać przede wszystkim pod uwagę charakter powierzanych mu zadań, a zatem dbałość o bezpieczeństwo osób i mienia, zabezpieczanie ich przed niezgodnym z prawem działaniem osób trzecich. Należyte wywiązywanie się z tych obowiązków wymaga zatem w pierwszej kolejności przestrzegania prawa, a ponadto właściwych działań w sytuacjach konfliktowych, prawidłowych i adekwatnych reakcji na różne czynniki i zagrożenia (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II GSK 963/10, dostępne w Internecie). Podkreślić należy, że analiza zachowania i postawy opiniowanego powinna zostać dokonana wszechstronnie, na różnych płaszczyznach aktywności życiowej takiej osoby. Organ, wydając przedmiotową opinię, winien zatem uwzględnić zachowanie osoby opiniowanej w miejscu zamieszkania, uwzględnienie jej starań o posiadanie dobrej opinii, a także uwzględnienia jej zachowania w miejscu pracy, zwłaszcza w sytuacji wykonywania już tej pracy w charakterze pracownika ochrony. Wyjaśnić również należy, że postępowanie w przedmiocie wydana opinii jest prowadzone w trybie przewidzianym w art. 106 k.p.a. i w tym zakresie stanowi ono postępowanie administracyjne, podlegające wszelkim jego regułom. Skoro postępowanie to jest częścią postępowania głównego, mają do niego zastosowanie przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak również art. 10 k.p.a., gwarantujące czynny udział strony w każdym stadium postępowania, w tym także w postępowaniu opiniującym (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II GSK 963/10, dostępny w Internecie). Organ administracji publicznej zobowiązany jest zatem do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpoznawaną sprawą. W ramach tego obowiązku organ powinien przeprowadzić dowody istotne dla ustalenia stanu faktycznego, a następnie wszechstronnie rozpatrzyć materiał dowodowy. Z kolei odzwierciedleniem procesowym wykonania obowiązku prawidłowego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego jest uzasadnienie rozstrzygnięcia spełniające warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. W orzecznictwie uznaje się, że właściwe uzasadnienie prawne i faktyczne stanowi ważny element każdej decyzji administracyjnej (postanowienia). Uzasadnienie stanowi integralną część rozstrzygnięcia i ma na celu wyjaśnienie jego dyspozytywnej części, co jest szczególnie istotne w przypadku decyzji (postanowień) uznaniowych, kiedy organ winien dokładnie wskazać na jakich dowodach oparł wydane rozstrzygnięcie i jednocześnie podał przyczyny, dla których niektórym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Nie budzi wątpliwości, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie wyrażenia opinii o skarżącym ma charakter uznaniowy. Tym samym, kontrola sądu administracyjnego jest w stosunku do takich rozstrzygnięć ograniczona. Sprowadza się bowiem do badania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie organ rozpoznający sprawę nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz czy w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i czy po wszechstronnym i wnikliwym jego rozważeniu dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i zakresu tego uprawnienia. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zarzuty skarżącego dotyczące braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy należy uznać za zasadne. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało bowiem oparte na notatkach służbowych dotyczących przeprowadzonych w 2020 r. interwencji domowych w miejscu zamieszkania skarżącego przy całkowitym pominięciu pozostałych okoliczności, których rozpatrzenie jest niezbędne dla prawidłowego rozpoznania przedmiotowej sprawy. Niewątpliwie na nienaganną opinię zasługuje człowiek prawy, uczciwy, o nieskazitelnym charakterze, niedający powodów do krytyki, solidny (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 1066/08, dostępne w Internecie). Należy jednak podkreślić, że na tę ocenę rzutuje także cel wydawanej opinii, a zatem charakter powierzonych opiniowanemu zadań. Decydujące znaczenie będzie więc odgrywać zachowanie opiniowanego wobec innych ludzi, w różnych sytuacjach. Analiza zachowania i postawy skarżącego powinna zostać dokonana wszechstronnie, na różnych płaszczyznach aktywności życiowej takiej osoby w oparciu o pełny i kompleksowo oceniony materiał dowodowy. Tymczasem treść postanowień wydanych w rozpoznawanej sprawie, prowadzi do wniosku, że organy dokonały jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego. Podnieść przede wszystkim należy, że skarżący jest wpisany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej od 20 lutego 2017 r. i legitymuje się aktualnymi orzeczeniami lekarskim oraz psychologicznym, stwierdzającymi zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. W związku z upływem okresu opiniowania skarżącego jako kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej Komendant Wojewódzki Policji wezwał organ I instancji do sporządzenia przedmiotowej opinii. Należy jednak zauważyć, że rozważania organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dotyczące wymogu nienagannej opinii odnoszą się w istocie do pracownika ochrony fizycznej, który przy wykonywaniu swoich obowiązków posiada dostęp do broni palnej. Natomiast jak wynika z akt sprawy skarżący odbył kurs kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej osób i mienia, zakończonego wydaniem "[...]" stosownego zaświadczenia, jednakże nie posiada on zezwolenia na broń. Decyzją z "[...]" wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania w sprawie dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrze od 6 mm do 12mm został bowiem uznany za wycofany. Tym samym, powoływanie się przez organ odwoławczy na przesłankę szczególnej odpowiedzialności wynikającej z dostępu do broni palnej jest błędne i nie ma odniesienia do rzeczywistego stanu faktycznego niniejszej sprawy. Zauważyć bowiem należy, że nie każdy kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej posiada dostęp do broni palnej. Skoro zatem skarżący w ramach wykonywanych zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej nie posługuje się bronią palną, przesłanka ta nie może wpływać na wydanie przedmiotowej opinii. Ponadto podkreślenia wymaga, że ocena musi opierać się na aktualnie posiadanych przez Policję informacjach, co oznacza, że czyny popełnione przed wielu laty nie mogą być wyłączną podstawą dokonanej oceny posiadania przez daną osobę nienagannej opinii. Niezrozumiałe jest zatem powoływanie się przez organy na informacje z rejestru KSIP o prowadzonych wobec skarżącego postępowaniach w 2000 r. oraz w 2010 r., zakończonych przekazaniem sprawy do Sądu z wnioskiem o ukaranie, podczas gdy jednocześnie z akt sprawy wynika, że skarżący nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego, nie był karany ani nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawach o przestępstwo karne umyślne, jak również posiada pełną zdolność do czynności prawnych w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Jednocześnie organy nie odniosły się do oświadczeń składanych w toku postępowania przez skarżącego, w tym przede wszystkim informacji odnośnie do stanowienia wraz z żoną rodziny zastępczej dla swojego wnuka i pozostawania pod stałym nadzorem Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie. Okoliczności te nie zostały w żaden sposób zweryfikowane. Skarżący przedłożył również opinię służbową (k.20 akt sądowych), z której wynika, że pracodawca nie ma zastrzeżeń co do jego kwalifikacji i wykonywanej pracy, podkreślając, że jest on pracownikiem sumiennym, zdyscyplinowanym, dyspozycyjnym i rzetelnie wykonuje powierzone mu obowiązki służbowe. Okoliczności te również nie zostały poddane ocenie w zaskarżonym postanowieniu. W odniesieniu zaś do opinii skarżącego w miejscu zamieszkania organ jedynie zdawkowo wskazał, że taka opinia jest, jednakże nie ustosunkował się do jej treści w wydanym rozstrzygnięciu. Należy zauważyć, że skarżący ma wśród sąsiadów bardzo dobrą opinię, którzy w złożonym oświadczeniu, nadesłanym do Sądu przez skarżącego (k.22 akt sądowych), wskazali, że skarżący przestrzega zasad współżycia społecznego i porządku prawnego, a także nie spożywa alkoholu, zaś pożycie rodzinne jest zgodne. Podnieść przy tym należy, że przepis art. 106 § 4 k.p.a. daje organowi opiniującemu w celu prawidłowego ustalenia wszelkich istotnych okoliczności sprawy możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Natomiast zaniechanie zgromadzenia dowodów i dokonania ich oceny powoduje, że nie zostały zachowane reguły postępowania dowodowego statuujące obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym, należy stwierdzić, że materiał dowodowy nie został rozpatrzony i oceniony w całokształcie, a jedynie fragmentarycznie. W rozpoznawanej sprawie organ winien zatem przeprowadzić odpowiednie czynności i zweryfikować twierdzenia skarżącego odnośnie do okoliczności mogących mieć wpływ na ocenę zachowania skarżącego i sposobu jego postępowania w codziennym życiu, radzenia sobie w sytuacjach trudnych, konfliktowych. Kwestia pozostawania wraz z żoną rodziną zastępczą dla swojego wnuka, jak również pozytywna opinia służbowa z dotychczasowego miejsca pracy, a także opinia sąsiadów w miejscu stałego zamieszkania niewątpliwie wymagają szczegółowej analizy w kontekście wydania przedmiotowej opinii o skarżącym. Jednocześnie bezsporne jest, że w 2020 r. na przestrzeni kilku miesięcy zostały przeprowadzone przez patrol Policji interwencje domowe w miejscu zamieszkania skarżącego w związku z jego niewłaściwym zachowaniem wobec żony. Skarżący znajdował się pod wpływem alkoholu, przy czym jak wynika ze sporządzonych notatek, nie stwierdzono śladów przemocy fizycznej a każda z interwencji została zakończona pouczeniem skarżącego. Niewątpliwie takie zachowanie należy uznać za naruszające obowiązujące normy społeczne i porządek prawny, jednakże ocena tych okoliczności powinna zostać przeprowadzona w całokształcie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. Niezbędne jest bowiem ustalenie, czy fakt pozostawania skarżącego przez stosunkowo krótki okres czasu w sytuacji konfliktowej z żoną, które to nieporozumienia zostały najprawdopodobniej skutecznie rozwiązane we własnym zakresie, może stanowić przesłankę przesądzającą o wydaniu negatywnej opinii odnośnie osoby skarżącego. Reasumując powyższe rozważania, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego sprawy, w tym także oświadczeń składanych przez stronę. Tym samym, naruszone zostały podstawowe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także naruszona została zasada swobodnej oceny dowodów wskazana w art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.